Rtl nieuws gaat te ver

Ik lees dat alle juridische stappen zijn doorlopen, waarom zou ik daar dan een probleem mee hebben? Het enige wat ik lees is het dat een kind super gewenst is door de vader.

Ik vind het mooi dat dit kindje zeer waarschijnlijk op zal groeien bij een vader waar hij/zij zó gewenst is. Maar ik lees ook dat jouw twijfel zit in dat het kind opgroeit zonder moeder. Maar dat is inderdaad ook het geval bij bijvoorbeeld moeders die het ouderschap bewust alleen aangaan en kiezen voor een donor. Daar groeit een kindje op zonder vader. Maar hoogstwaarschijnlijk ook in liefde en waar hij/zij zeer gewenst is. 

rionyriony schreef op 28-02-2026 om 06:48:

Ik vraag me af of het gezonde motieven zijn. Het lijkt me een soort extreme doordrijverij van het willen uitvoeren van een privédroom. Zolang dit soort mogelijkheden bestaan zullen achterblijvers na een verlies van hun partner niet overgaan tot normale rouw maar zich vastklampen aan het idee om haar toch een beetje terug te halen.

Het lijkt me normaler je kinderen te krijgen van nu levende mensen en niet om hemel en aarde te bewegen om een postuum kind te krijgen van iemand die niet meer bestaat mét reden: een ernstige ziekte in het verleden.

Het lijkt mij ook een extra mentale belasting voor het kind: je bent helemaal gecreëerd voor de liefhebberij van één persoon. Dat lijkt mij een heel erg onvrije, zwaar belastende gedachte om met je mee te dragen.

Ik neem aan dat de man deze ongein zelf betaalt.

Natuurlijk komt elk geboortepakket met voor- en nadelen. Voordelen:

1: het kind weet niet beter en zal zijn omstandigheden als normaal ervaren. Hij is nooit een ander geweest en heeft nooit een ander leven geleid dus heeft hij geen vergelijkingsmateriaal.

2. hij is, vooral de eerste tijd van zijn leven, verzekerd van de aandacht van heel veel mensen vanwege zijn buitengewone omstandigheden. Hij is dus wat meer zichtbaar, wat op zich ook weer voor- en nadelen heeft.

Liefhebberij? Het is geen hobby.  Daarnaast is kinderen krijgen, alleen of samen altijd uit egoïsme, je doet dat immers omdat jij een kind wil. Een kind wordt dat nooit van te voren gevraagd. 

Waarom zou hij "deze ongein" zelf moeten betalen. Dat zeggen we toch niet tegen moeders die een baby van een donor willen?

Ginevra schreef op 27-02-2026 om 16:54:

[..]

Voor mij wel inderdaad. Ik vind donorouders, draagmoeders en kinderen van overledenen sowieso geen goed idee.
Ik gun iedereen die dat graag wil een kind, maar nog meer gun ik ieder kind twee eigen ouders.

Ik werk in de kinderopvang en zie daardoor verschillende samenstellingen van gezinnen voorbij komen. 

Genoeg kinderen met 1 ouder die stapel gelukkig zijn en het goed doen. Ook van donor kinderen met 1 moeder. 

Mijn broer voedt zijn kind alleen op, moeder is door psychische problemen niet meer in beeld. Wil ook niks met haar kind te maken hebben. Geen gezag. Zijn kind heeft dus geen moeder. Doet het ook heel goed. 

Ik kom uit een gezin met een vader die ons mishandelen als dagelijkse routine had. Ik had toch echt liever dan maar geen twee eigen ouders maar alleen een lieve moeder. 

Niet altijd is twee eigen ouders het beste voor een kind. Ik gun ieder kind een ouder die hem of haar wil. Die een kind heeft uit liefde. Dat het kind heel erg gewenst is. 

rionyriony schreef op 28-02-2026 om 06:48:

Het lijkt mij ook een extra mentale belasting voor het kind: je bent helemaal gecreëerd voor de liefhebberij van één persoon. Dat lijkt mij een heel erg onvrije, zwaar belastende gedachte om met je mee te dragen..

Andere kinderen zijn "helemaal gecreëerd als liefhebberij van twee personen ". So what?

Je weet als kind wel dat je heel erg gewenst bent als er zoveel moeite voor je gedaan is. Dat geldt ook voor kinderen van een alleenstaande moeder met donor. 

Kinderen in een met traditionele setting zouden kunnen denken dat ze een "ongelukje" zijn, dat kan ook zwaar zijn om mee te dragen. En toch maken we ons daar nooit zorgen om. 

Tijgeroog schreef op 28-02-2026 om 10:20:

[..]

Andere kinderen zijn "helemaal gecreëerd als liefhebberij van twee personen ". So what?

Je weet als kind wel dat je heel erg gewenst bent als er zoveel moeite voor je gedaan is. Dat geldt ook voor kinderen van een alleenstaande moeder met donor.

Kinderen in een met traditionele setting zouden kunnen denken dat ze een "ongelukje" zijn, dat kan ook zwaar zijn om mee te dragen. En toch maken we ons daar nooit zorgen om.

Dat kan natuurlijk ook een druk op een kind leggen, dat je zo gewenst bent, er zoveel moeite voor je is gedaan, dat je het idee krijgt dat je wel aan verwachtingen moet voldoen. Anderzijds zijn de meeste ouders dolgelukkig met hun baby, ook als ze in eerste instantie geen rondedansje maakten met de positieve predictor.

Verlies van een ouder op jonge leeftijd is ontwrichtend. Als je dat overkomt als  kind is dat erg genoeg, om er op voor te sorteren vind ik behoorlijk egocentrisch dubieus. Ik vind het ook iets macabers hebben, knutselen met een eicel van een overledene. Dat iemand wenst zijn dode vrouw voort te laten leven, lijkt me een teken dat hij zich niet heeft neergelegd bij het verlies.

Ik vind draagmoederschap moreel onwenselijk, ongeacht de omstandigheden. Een baby gepland loskoppelen van degene in wie hij of zij is gegroeid is naar mijn idee het intentioneel verbreken van de meest fundamentele eerste biologische band. Het leven heeft zijn beperkingen, dat is soms ongelooflijk zuur.

Om dezelfde reden zou ik ook nooit een kind van een donor willen, ondanks het feit dat ik erg graag een tweede kindje zou willen, en geen partner heb.

Nehalennia schreef op 03-03-2026 om 13:45:

Een baby gepland loskoppelen van degene in wie hij of zij is gegroeid is naar mijn idee het intentioneel verbreken van de meest fundamentele eerste biologische band. 

Eens, en dat is ook precies mijn bezwaar. Tegen draagmoeders, tegen zaaddonoren, en tegen geknutsel met eicellen en zaadcellen van overledenen. 

Ouderschap is de fundamentele biologische band. Adoptiekinderen voelen zich soms hun hele leven ontworteld en ontheemd doordat ze niet bij de eigen ouders opgroeien. Connectie hebben met waar je vandaan komt, je eigen ouder zien en meemaken, is in mijn ogen een recht dat je kinderen niet intentioneel af mag pakken. Dat het soms per ongeluk gebeurt en ook goed gaat, rechtvaardigt niet om het dan maar met opzet te doen. 

Dank voor je heldere formulering.