Een temperatuur verhogend vraagje
Hoe was jij als puber ?
Eigenwijs, koppig, eigenzinnig, einzelganger. Jarenlang rotgepest en rotgenegeerd en mij altijd buiten de groep geplaatst gezien.
Kort gehouden door mijn ouders tot pakweg mijn 17 omdat ik de oudste was.
Kort gehouden door een strenge school.
1 beste vriendin die even kort gehouden werd. (Niets "ik blijf wel bij X slapen". Die mocht even weinig.)
Elk jaar randje kantje qua overgaan. Diploma gehaald met herexamens.
Aangezien ik toch niets mocht leefde ik op mijn slaapkamer en voor tv.
Ik zat op scouting, maar viel ook daar totaal buiten de groep.
Ik had een jongere zus die totaal het tegenovergestelde was en is. Slim, hypersociaal, massa's vrienden, mogen uitgaan vanaf haar 14, geregeld vriendjes die binnen liepen, ze kreeg alles gedaan bij vooral mijn vader, ...
Ik ben zelf pas een beetje opengebloeid na mijn 18de toen die strenge school wegviel en mijn ouders hun regels milderden. En tegelijk werd de eerste die ik op mijn 21 kuste mijn man 
.
Helaas, erg braaf, geen spannende verhalen vanaf dit account. Misschien dat ik daardoor meegaand was bij de pubers in ons eigen gezin. Ergens voelde ik dat ik best wat gemist had door mijn brave levensinstelling.
Ik was geen brave puber. Ik wilde altijd ouder zijn dan dat ik was, ben nu 61 dus dat is wel over gegaan. Vanaf mijn 14de ben ik elk weekend uit gegaan, volop roken, bier drinken en stappen. Ik spijbelde ook veel van school maar dat wisten mijn ouders niet. Dat heb ik hen verteld toen ik al volwassen was. Mijn ouders waren vrij makkelijk. Ik heb 2 oudere broers en als ik bij hen bleef mocht ik tot sluitingstijd (2uur en op zondag 1 uur) blijven. Vanaf mijn 18de trok ik mijn eigen plan en ging ik uit met een vriendin in een stad hier 10 kilometer vandaan. Daar stonden mijn ouders niet achter maar ik deed mijn eigen zin. Daar waren cafes die tot 5 uur open waren en dat sprak ons wel aan. Dat was voor mijn moeder een nare periode. Ze sliep niet zolang ik nog niet thuis was. Ik vind het nog steeds onzin. We gingen daar met de trein naar toe en na het stappen gingen wij altijd een broodje shoarma eten. Vanaf de shoarmatent bestelden wij een taxi en die zette ons allebei bij de voordeur af dus veiliger kon het niet. Mijn beide ouders leven niet meer maar ik moet nog steeds lachen hoe mijn moeder mij omschreef. Het eerste woord was lief, daarna kwam er altijd iets van onze Watertoren is net als een oude kachel : roken en uit gaan
Ik was voor mijn ouders een gemakkelijke puber. Zelf vond ik het een lastige periode. Kon in eerste instantie moeite mijn plek vinden in het voorgezet onderwijs en was te onzeker om me vol in het uitgaansleven te storten. Ik maakte keuzes die gevoed werden vanuit die onzekerheid en een angst om te falen. Keuzes die de loop van de rest van mijn leven hebben bepaald.
Het heeft me uiteindelijk wel veel zelfkennis opgeleverd. En van daaruit heb ik de ‘schade’ later wel weer wat in kunnen halen. Tot op het punt waarop ik nu kan zeggen dat ik heel aardig terecht ben gekomen en mijn zaakjes goed voor elkaar heb. Geef mijn leven een ‘dikke acht’.
Maar de gevolgen van mijn puberteit draag ik de rest van mijn leven met me mee.
Ik was heel netjes, verstandig en rustig. Een studiebol, na school vertrok ik direct naar mijn kamer om te leren. Zat veel met mijn neus in de boeken, mijn manier om te vluchten in mijn fantasiewereld, weg van de realiteit.
De realiteit was namelijk dat ik enigst kind was in een gezin met verslaafde vader en psychiatrische moeder.
mijn eerste grote liefde mondde uit in vroeg samenwonen en een lange relatie voor mijn leeftijd.
Gestudeerd op basis van doorzettingsvermogen, vader was van mening dat studeren niet nodig was. Ik ben nu enorm gehecht aan vrijheid, onafhankelijkheid en mijn eigen broek kunnen ophouden.
ik was een rustige en in mijn ogen een depressieve puber, struggelde heel erg met het ''puber zijn'' maar deed het goed op school,
ik zat op een ''zogenoemde'' zwarte school en merkte a snel dat in tegenstelling tot de meeste meisjes in mijn klas dat ik veel verder was qua ontwikkeling en merkte dat veel van ze best kort werden gehouden.
mijn ouders (moeder vooral) waren streng maar niet zo erg.
in het tweede jaar kreeg ik wat meer gelijkgestemde vriendinnen en vond ik wat meer mijn plek.
ik had wel een vriendin die heel erg puberde, ging ook met verkeerde meiden om, zo is ze een keer opgepakt omdat ze bij de dirk hadden gestolen.
uitgaan deed ik pas tegen het einde, tussen mijn 17 en 24 beleefde ik een soort tweede leukere puberteit, toen ging ik heel veel stappen en daten.
Ik was een brave, onzichtbare puber. Mijn ouders zijn net voor ik een tiener werd gescheiden en mijn broers vlogen allebei uit de bocht. Ik was het kind waar niemand zich zorgen over hoefde te maken.
Ik ging wel uit, maar vloog nooit uit de bocht. Na middelbare school op reis gegaan en vroeg op kamers.
Dat heeft allemaal wel een basis gelegd voor tegenwoordig. Ik zal nog steeds niet met problemen naar mijn ouders gaan.
Vlak voor mijn puberteit werd mijn ene ouder ernstig ziek. Daar heb ik een flinke tik van gekregen, ik was te jong om alles te begrijpen en mij werd niets uitgelegd, dus het was een angstige tijd. Daarom ben ik ontzettend gaan pleasen. Ik was dus een milde puber, want ik moest lief zijn. Mezelf door de middelbare school geworsteld (pas jaaaaaren later bleek dat ik dyslexie had dus al die straffen voor lage cijfers waren zo onnodig...), ik had een braaf vriendenclubje. Met net 18 uit huis gegaan, na een jaar een paar maanden teruggekeerd en daarna naar een andere stad vertrokken. Nog steeds ontzettend aan het pleasen. Pas toen ik rond de 30 was, ben ik met het pleasen gestopt, met fikse ruzies en uiteindelijk zwaar verstoord contact als gevolg, men kende mij namelijk niet als iemand die nu eens voor zichzelf en haar eigen gezin opkomt. Dit kwam in een stroomversnelling toen de ouder die in mijn jeugd ziek was, uiteindelijk overleed (aan een andere ziekte, tussendoor wel gezond). Misschien kan je dus zeggen dat ik pas vanaf ongeveer mijn 30e in de puberteit zit, omdat ik me nu pas afzet tegen de andere ouder.
Bedankt voor jullie verhalen ♥️
Ik was heel braaf en mijn broer eigenlijk ook wel. We hebben nooit ruzie gemaakt met mijn moeder, met deuren gegooid of andere ellende. Nooit drugs gebruikt, gerookt of alcohol gedronken. Niet op straat gehangen of rotzooi getrapt. We waren best saai en vrij makkelijk. Hielpen mee in huis zonder er een drama van te maken. Ik werd op school erg gepest en was blij dat ik me thuis veilig, geliefd en gezien voelde. Ik had geen vriendinnen, dus ik hing ook niet rond op straat.
Op mijn 16e kreeg ik mijn eerste vriendje en ik ging vaak naar hem toe met de tram en de bus. Dan bleef ik daar logeren. Mijn moeder vond alles prima, die is heel relaxt met dat soort dingen. Het ging altijd goed. Iedereen mocht ook altijd komen eten of logeren. Mijn moeder's wil was wel wet en dat accepteerden we ook gewoon. Maar ze was niet erg streng. Op school was ik lui omdat ik geen energie had voor schoolwerk. Ik was druk zat om overeind te blijven met al dat gepest. Ik ben blij dat ik geen puber meer ben. Pesten zou ik nu nooit meer accepteren, maar toen was ik compleet kansloos. Thuis las ik veel en keek ik veel TV. Ik ging niet veel de deur uit. Nog steeds niet, trouwens.
Tamelijk huiselijk; ging amper uit. Een dromer die van een knappe held droomde maar als die maar naar me keek dan was ik niet bepaald moedig. Planten, boeken, handwerk. Huiswerk ook. Veel leren maar niet van harte. Honden die speelden ook een centrale rol. Bepaalde zangers maar alleen bekende nummers. Ik hield niet van de tv, die was voor jongens (sport), voor tieners die popliefhebber waren, voor kleuters (barbapapa of zo) of voor ouders (spelshows). Ik zat dus nogal te zeuren dat er niemand bereikbaar was als "het kastje aan stond".
rionyriony schreef op 28-06-2026 om 11:16:
Tamelijk huiselijk; ging amper uit. Een dromer die van een knappe held droomde maar als die maar naar me keek dan was ik niet bepaald moedig. Planten, boeken, handwerk. Huiswerk ook. Veel leren maar niet van harte. Honden. Speelden ook een centrale rol. Bepaalde zangers maar alleen bekende nummers. Ik hield niet van de tv.
En kwam die knappe held ?
Roos57 schreef op 28-06-2026 om 11:21:
[..]
En kwam die knappe held ?
Nee, ik was echt te verlegen. Wel vaak verliefd op een man die niet op een puber zat te wachten.
Door het lezen van dit topic bedacht ik dat mijn basisinstelling van ‘passief verzet’ (zoals een relatietherapeut dat ooit noemde) al voortkomt uit mijn jeugd en tienertijd. Ik mocht niets dus deed het zonder dat het gemerkt werd. Later in een moeilijke relatie, kon ik mijn toenmalige partner tot wanhoop drijven door het impliceren van instemming (hm hm ja, misschien doe ik dat) en dan toch mijn eigen plan te trekken. Ik doe nog steeds geen toezeggingen als ik niet voor 100% weet dat ik me eraan houd, maar zal ook niet keihard in verzet gaan. Ik hoop eerder dat iets overwaait.
Mijn kinderen hebben dat ook. Wanneer ze iets heel graag willen maar denken dat ik het niet goed zal vinden, doen ze het gewoon. Ik heb dan ook regelmatig verzucht ‘en op welk moment dacht je “dit is een goed plan en mama zou dat zeker met me eens zijn”?
