Een vraag over de jeugd
Is de jeugd van nu anders dan de jeugd van vroeger?
Ik schrik een beetje van het Pokemon-topic.
Ik zat op de middelbare school toen de Flippo-rage begon. Maar no way dat mijn ouders zich daar zo druk om maakten en volgens mij was de rage ook vrij snel weer over.
We zullen wel eens een discussie gehad hebben over een zak chips meer of minder maar verder was het vooral leuk.
Damoontje schreef op 10-07-2026 om 21:14:
Ik schrik een beetje van het Pokemon-topic.
Ik zat op de middelbare school toen de Flippo-rage begon. Maar no way dat mijn ouders zich daar zo druk om maakten en volgens mij was de rage ook vrij snel weer over.
We zullen wel eens een discussie gehad hebben over een zak chips meer of minder maar verder was het vooral leuk.
Pokemon is er al zo'n 20 jaar.
Thora schreef op 10-07-2026 om 18:09:
Weer even terug naar het verschil tussen de jeugd nu en toen. Toen is natuurlijk een heel breed begrip omdat onze leeftijden hier nogal uiteenlopen. Maar dat maakt het juist interessant.
Wat mij opvalt en enigszins stoort ligt niet bij de jeugd maar bij de omgeving. Zoveel kinderen hebben een etiket gekregen door een "aandoening" met een afkorting. Ik vind dat zorgwekkend. Soms lijkt het wel of ouders niet kunnen wachten om hun kind Ritalin te geven en de "aandoening" als excuus kunnen gebruiken voor hun eigen falende opvoeding. Ja, ik weet dat er kinderen zijn die echt iets hebben en ik weet ook dat er steeds meer kinderen zijn waar "iets mee is". Maar er wordt wel heel makkelijk mee gestrooid. De rugzakjes zijn niet aan te slepen bij wijze van spreken.
Hmm tja, ik denk dat mijn ex een ander leven zou hebben gehad als hij zijn diagnose als kind had gekregen en niet pas als veertiger. Vroeger was hij gewoon een moeilijk jongetje, dat heel wat klappen heeft gehad. Ons kind is zich in ieder geval bewust van haar beperkingen en waar die vandaan komen. En heeft handvatten gekregen om ermee om te gaan, in plaats van eelt te kweken op haar tere zieltje en door te buffelen. Mijn kinderen hebben geluk dat ze bij mij terecht zijn gekomen en niet bij een ouder die vindt dat kinderen dingen gewoon moeten leren als iedereen dat kan.
MMcGonagall schreef op 10-07-2026 om 22:38:
[..]
Hmm tja, ik denk dat mijn ex een ander leven zou hebben gehad als hij zijn diagnose als kind had gekregen en niet pas als veertiger. Vroeger was hij gewoon een moeilijk jongetje, dat heel wat klappen heeft gehad. Ons kind is zich in ieder geval bewust van haar beperkingen en waar die vandaan komen. En heeft handvatten gekregen om ermee om te gaan, in plaats van eelt te kweken op haar tere zieltje en door te buffelen. Mijn kinderen hebben geluk dat ze bij mij terecht zijn gekomen en niet bij een ouder die vindt dat kinderen dingen gewoon moeten leren als iedereen dat kan.
Helemaal eens.
Euphoria schreef op 10-07-2026 om 20:18:
[..]
Heel vervelend om je dit te zien schrijven.
Ik heb een kind met etiket vanwege een aandoening met een afkorting. Ze neemt medicatie, volgens jou vanwege mijn falende opvoeding. What the fuck!!!!
De weg die mijn kind heeft afgelegd, ze komt van ver, ze heeft geknokt, ze heeft gevochten en dat mede dankzij mijn opvoeding en haar medicatie. MEDICATIE DIE ZIJ KEIHARD NODIG HEEFT OM TE KUNNEN FUNCTIONEREN OP EEN MANIER DIE VOOR HAARZELF EN HAAR OMGEVING ZO PRETTIG MOGELIJK IS.
Ik zeg ook in mijn stukje dat ik weet dat er kinderen zijn die echt kampen met een gedragsstoornis. Ik heb zelf een kleinzoon met ODD. Ja, ook een afkorting en een met hele nare effecten. En verder ook in de familie mensen met daadwerkelijk ADHD en autisme Misschien dat het mij daarom zo frustreert dat de etiketten zo makkelijk worden geplakt. Ten koste van het kind wel te verstaan.
Sorry, als ik jou gekwetst heb. Dat is zeker niet de bedoeling. In mijn omgeving ken ik dus mensen die zoals ik al schreef niet kunnen wachten om hun kind medicijnen te geven zodat ze rustiger worden. Maar alleen al de manier waaro je voor je dochter opkomt zegt dat jij zeker geen falende ouder bent.
felija schreef op 10-07-2026 om 20:57:
[..]
Ik vind het juist helemaal niet gek dat er tegenwoordig zo snel een etiket wordt geplakt. Het leven is het echt veel ingewikkelder en prikkelrijker dan vroeger. De technologische vooruitgang gaat zo snel en van ons mensen wordt maar verwacht dat we dat allemaal makkelijk kunnen bijbenen. Nou niet dus.
Vergeet nooit dat een leerkracht van zoons toenmalige school naar Malawi was om daar een basisschool te bezoeken. Overspannen, burnout, drukke kinderen? Kennen ze daar niet. En ja daar is nauwelijks iets van technologische vooruitgang en het land is straatarm, maar dat gestreste snelle leven van westerse landen heeft ook zo zijn nadelen.
Ik ben het deels met je eens. En bij Euphoria heb ik daar ook al over gereageerd. Natuurlijk is het goed dat er meer aandacht besteed wordt aan het geestelijk wezijn van de kinderen en het is ook een hele andere tijd. Uit jouw verhaal over Malawi blijkt dat maar weer.
Maar het lijkt soms of kinderen geen kind mogen zijn. Een kind kan soms druk zijn maar dan hoeft het niet iets te mankeren. Ik heb in mijn leven ouders gezien die als een kind ook maar even de stem verheft (wat kinderen nu eenmaal doen) gelijk geïrriteerd zijn en naar de medicijnen grijpen. En daar heb ik moeite mee.
Maar hoezo denk je dat dat zo 123 gebeurd dan? Dochter met ASS heeft eerst een traject van 2 jaar voor de diagnose gehad, daarna nog een aantal maanden bij de psychiater voordat ze uberhaupt medicijnen kreeg.
Ik zie dat ook terug bij anderen eigenlijk. Altijd zo makkelijk roepen dit.
En verschillende opvoedstijlen had je altijd al. Ik zat bij een jongetje in de klas, 30 jaar geleden die elke dag door zijn moeder gebracht werd, tot in groep 8 want anders werd hij moe van het fietsen. Dat jongetje mankeerde niks, hij had gewoon een moeder die zich met alles bemoeide.
Maar ook kinderen die vanaf gr 2 maar alleen naar school moesten, en van alles er tussen in.
Brachiosaurus schreef op 11-07-2026 om 11:35:
Maar hoezo denk je dat dat zo 123 gebeurd dan? Dochter met ASS heeft eerst een traject van 2 jaar voor de diagnose gehad, daarna nog een aantal maanden bij de psychiater voordat ze uberhaupt medicijnen kreeg.
Ik zie dat ook terug bij anderen eigenlijk. Altijd zo makkelijk roepen dit.
En verschillende opvoedstijlen had je altijd al. Ik zat bij een jongetje in de klas, 30 jaar geleden die elke dag door zijn moeder gebracht werd, tot in groep 8 want anders werd hij moe van het fietsen. Dat jongetje mankeerde niks, hij had gewoon een moeder die zich met alles bemoeide.
Maar ook kinderen die vanaf gr 2 maar alleen naar school moesten, en van alles er tussen in.
Dat is wat ik in mijn eigen omgeving gezien heb. Zowel toen mijn kind nog op school zat als bij vrienden en kennissen later. Misschien dat ik teveel in mijn eigen referentiekader hang dan wat dit aangaat.
Ja ik misschien dan ook wel want ik weet niet beter dat dat zeer zorgvuldig bekeken wordt per kind, ook ivm rebound en bijwerkingen.
Damoontje schreef op 10-07-2026 om 17:24:
[..]
Bij ons dus 2 meisjes in een relatief kleine klas. Dan krijg je het gevoel dat er in elke klas een paar meisjes met eetstoornis zitten, ik heb eigenlijk geen idee wat de statistieken waren jaren 90.
De ene hield er op gegeven moment een spreekbeurt over toen ze aan het herstellen was. Dat zal ik nooit vergeten, huilend worstelde ze zich door de spreekbeurt heen maar ze deed het wel.
Ik was wel vaak aan het lijnen en één keer had ik spijt van een plakje cake dat ik gegeten had en ging de gedachte door mijn hoofd het uit te kotsen. Toen besefte ik wel, dan ben ik net zo als Anita... de openheid over eetstoornissen heeft ons wel bewust gemaakt in de klas.
Ontopic: Wij zijn dus met 4 en hebben allemaal de jeugd anders ervaren. Eén broer is alleen maar positief. De rest heeft wat gemengde ervaringen.
in de 90's/00 had je heel erg die heron chic look ala Kate Moss en die gekke Rachel Zoe die size 0 promoten dus eigenlijk is het niet zo gek compleet gestoord dat zoveel meisjes een eetstoornis hadden.
ik heb me nooit echt dik gevoeld, was er ook niet zo mee bezig.
over flippo's een collega van mijn moeder was echt een chips-junk dus die spaarde ze voor mij, weet nog dat zo'n wreckpot kreeg vol flippo's van haar kreeg toen
heb ze nog steeds 
Thora schreef op 10-07-2026 om 23:37:
[..]
Ik ben het deels met je eens. En bij Euphoria heb ik daar ook al over gereageerd. Natuurlijk is het goed dat er meer aandacht besteed wordt aan het geestelijk wezijn van de kinderen en het is ook een hele andere tijd. Uit jouw verhaal over Malawi blijkt dat maar weer.
Maar het lijkt soms of kinderen geen kind mogen zijn. Een kind kan soms druk zijn maar dan hoeft het niet iets te mankeren. Ik heb in mijn leven ouders gezien die als een kind ook maar even de stem verheft (wat kinderen nu eenmaal doen) gelijk geïrriteerd zijn en naar de medicijnen grijpen. En daar heb ik moeite mee.
dat laatste... het lijkt wel alsof je niet meer ''raar''/buiten de boot mag vallen, plus er zijn ook geen subgroepen of weinig.
en er wordt ook steeds meer druk gelegd op kinderen je struikelt zowat over de bijlessen/huiswerk klassen.
ze moeten allemaal maar naar hoger onderwijs, terwijl sommige kinderen dat niet aankunnen.
mensen in landen als Malawi vooral bezig met overleven, die hebben tijd voor al die ''westerse ziektes''/onzin die wij hebben.
en we doen ''het allemaal zelf'' wat dat betreft is er niks veranderd
Het is niet alleen bezig zijn met overleven, waardoor er in bijvoorbeeld een land als Malawi geen dingen als etikejes, overspannen of burnout zijn voorkomt, maar ook omdat er veel minder prikkels zijn dan in onze westerse zogenaamd maakbare prestatiemaatschappij.
maar dat zeg ik, we maken ons zelf knettergek met dingen die er niet toe doen.
alleen maar mee te gaan met de menigte/ wat we op de socials zien.
van pubers/kinderen kan ik het nog begrijpen maar volwassen?
@Felija en Rogue. Dat dus. Er is zoveel wat afleidt tegenwoordig. En er zijn zoveel standdaarden waaraan jonge mensen "moeten" voldoen. En een kind hoeft maar iets gevoeliger te zijn dan de norm is en het kan helemaal mis gaan.
Toen ik klein was (en dat is heel lang geleden), had je twee TV zenders en tussen 19.00 en 19.05 uur en op woensdagmiddag was er kinder TV. Ik hield niet van buitenspelen want dat vond ik veel te druk. Ook kon ik er slecht tegen als kinderen schreeuwden.Ik zat dus meestal binnen met mijn neus in een boek. Jaren later, ik was al ruim volwassen en inmiddels zelf moeder bleek er een naam voor te zijn HSP. Iets wat vroeger niet erg was maar waar een kind nu veel last van kan hebben.
Thora schreef op 11-07-2026 om 16:16:
@Felija en Rogue. Dat dus. Er is zoveel wat afleidt tegenwoordig. En er zijn zoveel standdaarden waaraan jonge mensen "moeten" voldoen. En een kind hoeft maar iets gevoeliger te zijn dan de norm is en het kan helemaal mis gaan.
Toen ik klein was (en dat is heel lang geleden), had je twee TV zenders en tussen 19.00 en 19.05 uur en op woensdagmiddag was er kinder TV. Ik hield niet van buitenspelen want dat vond ik veel te druk. Ook kon ik er slecht tegen als kinderen schreeuwden.Ik zat dus meestal binnen met mijn neus in een boek. Jaren later, ik was al ruim volwassen en inmiddels zelf moeder bleek er een naam voor te zijn HSP. Iets wat vroeger niet erg was maar waar een kind nu veel last van kan hebben.
Eens, je ziet ook dat er telkens weer gewisseld wordt qua benaming bij autisme, zo had je onder andere de vormen ppd-nos of asperger en daarnaast klassiek autisme. Daarna werd het ass (autisme spectrum stoornis) en nu is het neurodivergent. Het zou mij niets verbazen als neurodivergent het nieuwe normaal wordt. Ik zie de hoeveelheid info alleen nog maar toenemen en de daarmee gepaard gaande prikkels. Om dan die steeds groter wordende groep allemaal etiketjes op te plakken, is ook zo wat.