Vroeger...deel je herinneringen

Groentetuin schreef op 14-06-2026 om 22:44:

ik heb begrepen dat je na meerdere bloedingen 6 maanden niet mag rijden en gekeurd moet worden ( anders ben je niet verzekerd) en dat je bij klachten niet mag rijden
2 weken niet rijden is na een tia.
Maar ik ben geen neuroloog, vind het alleen wel vreemd, want je hebt toch nog klachten?

Tsja , ik weet het ook niet verder. Ik kan mijn arm en been goed gebruiken. Goed mijn hoofd bewegen en mijn reactie vermogen is ook goed. Ik heb expliciet gevraagd aan de neuroloog of ik langs het cbr moest en hij heeft het opgezocht  met de kennis van de klachten die ik heb. En ik mocht 14 dagen niet rijden. Ik ben pas na een maand weer wat korte stukjes gaan rijden. Dat gaat prima. Nu langzaam iets verder proberen. Als ik half zou denken dat het niet zou gaan doe ik het uiteraard niet.

Klachten die ik als meeste heb: heel weinig energie ( maakt voor autorijden niet uit ) Soms hoofdpijn of pijn in rechterarm en been ( dan stap ik dus niet in de auto ). Duizeligheid  ( vooral bij lopen maar als ik zo'n dag heb rij ik ook zeker niet. ) en nog een zooitje van dat soort klachten  . Ik rij nu zeker vergeleken bij vroeger , erg weinig. Toen zat ik op zo'n  1000-2000 km per maand. Nu haal ik de 150 , denk zelfs eerder dichter bij de 100 nog niet in een maand. ( En dat zijn dan medische afspraken of de bibliotheek  of naar het zwembad.)  En dat komt dan vooral omdat ik geen puf er voor heb en gewoon de hele dag  bekaf ben. Want ergens naar toe gaan kan alleen als ik me enigzins fit voel.

Ik neem echt geen onverantwoorde risico 's hoor. 

Groentetuin schreef op 14-06-2026 om 23:20:

dan zal.t vast mogen,ik zag in familie kring een ander advies, maar iedereen en ook iedere hersenbloeding is anders.

Fijn dat je t mag en kan

Dat is idd het feit. Het rare is idd ook dat ik dus geen zichtbaar restletsel heb en ik tot de unieke 5 procent van de gevallen behoor die op een tia lijken. ( maar er zijn toch echt 2 aders geknapt) Dat wil niet zeggen dat ik geen restschade heb, maar omdat arm, been en hoofd nog doen wat ze moeten doen , het blijkbaar afdoende is om 2 weken niet te rijden. Maar omdat ik de ernstige vermoeidheid en soms duizeligheid ( wat ik overigens niet rijdend heb gehad tot nu toe) best angstig vind, beperk ik mezelf uit voorzorg erg tot autorijden.  En zijn het vooral korte ritjes van maximaal  15 minuten, meestal maar 5 minuten.  ( zwembad/ bibliotheek/ ergo/ fysio  en winkels zitten op 5 minuten autorijden) Dat zijn de meeste ritjes die ik doe en dat gaat zonder problemen.  Verder waarschijnlijk ook wel, maar op een of andere vind ik dat toch best spannend  en ben ik nog niet  heel ver geweest.  Door dit alles ben ik ook het vertrouwen in mijn lijf behoorlijk kwijt geraakt en dat maakt dat ik heel voorzichtig ben geworden. 

Ik ben er in elk geval erg blij mee want mijn wereldje is ontzettend klein geworden en zou nóg kleiner zijn als dit niet mocht. Nu kan ik af en toe nog een half uurtje tussen de muren van mijn huis uit. Want het lijkt soms zo relaxt, niet hoeven werken, maar als je ziek bent en niks meer kunt, is het leven behoorlijk beperkt en erg saai en verdrietig. 

Oja autorijden....Mijn ouders kochten hun eerste auto toen ik 13 was. Ze reden er overal mee naar toe, Duitsland, Zwitserland enz. Mijn moeder durfde op dit gebied meer dan mijn vader. Die reed minder zeker.
Mijn moeder heeft twintig jaar langer geleefd dan mijn vader en heeft ook alleen nog heel veel rondgereden in haar autootje.

Helaas heb ik andere genen schijnbaar...Ik heb mijn rijbewijs gehaald toen ik rond de 35 was. Een tijdje gereden maar het altijd een ramp gevonden. Er kwam de klad in en ik durfde niet meer. Twee jaar geleden heb ik mijn rijbewijs laten verlopen. Vond het 't geld niet meer waard om te verlengen want ik ga toch nooit meer rijden. Beter voor iedereen 
Mijn man rijdt overal naartoe en als ik (afkloppen van niet) ooit alleen kom te staan heb ik een e-bike en rijden er taxi's. Ik kan boodschappen thuis laten bezorgen en verder alles online regelen.
Ik hoop alleen dat ik dan niet steeds naar grote steden hoef voor ziekenhuisbezoeken o.i.d., maar die gedachte schuif ik maar weg....

Herfstappeltaart schreef op 15-06-2026 om 09:04:

Mijn man rijdt overal naartoe en als ik (afkloppen van niet) ooit alleen kom te staan heb ik een e-bike en rijden er taxi's. Ik kan boodschappen thuis laten bezorgen en verder alles online regelen.
Ik hoop alleen dat ik dan niet steeds naar grote steden hoef voor ziekenhuisbezoeken o.i.d., maar die gedachte schuif ik maar weg....

Ik denk daarover maar zo dat het geld wat ik nu uitspaar door geen auto te hebben kan ik dan voor taxi /uber gebruiken. Mij is het de stress ook niet waard om opnieuw te leren rijden. Wij hebben ook geen auto meer alleen de werkbus van man die niet privé gebruikt mag worden. Dan zouden we een auto moeten kopen /leasen voor die enkele keer. Ik woon op minder dan 10 minuten fietsen van mijn werk.

Herfstappeltaart schreef op 15-06-2026 om 09:04:

Oja autorijden....Mijn ouders kochten hun eerste auto toen ik 13 was. Ze reden er overal mee naar toe, Duitsland, Zwitserland enz. Mijn moeder durfde op dit gebied meer dan mijn vader. Die reed minder zeker.
Mijn moeder heeft twintig jaar langer geleefd dan mijn vader en heeft ook alleen nog heel veel rondgereden in haar autootje.

Helaas heb ik andere genen schijnbaar...Ik heb mijn rijbewijs gehaald toen ik rond de 35 was. Een tijdje gereden maar het altijd een ramp gevonden. Er kwam de klad in en ik durfde niet meer. Twee jaar geleden heb ik mijn rijbewijs laten verlopen. Vond het 't geld niet meer waard om te verlengen want ik ga toch nooit meer rijden. Beter voor iedereen
Mijn man rijdt overal naartoe en als ik (afkloppen van niet) ooit alleen kom te staan heb ik een e-bike en rijden er taxi's. Ik kan boodschappen thuis laten bezorgen en verder alles online regelen.
Ik hoop alleen dat ik dan niet steeds naar grote steden hoef voor ziekenhuisbezoeken o.i.d., maar die gedachte schuif ik maar weg....

Mijn moeder had tot ergens in haar 40ste ook geen rijbewijs,  heeft er toen 7 keer over gedaan om het te halen. Ze heeft jaren prima gereden, tot mijn vader met pensioen ging, sindsdien reed hij.  Toen mijn vader een paar jaar geleden ernstig ziek werd en het eruit zag dat hij zou komen te overlijden,  heb ik rijlessen voor haar geregeld bij een bevriende rijinstructeur.  Ze was inmiddels in de 70, maar pakte het toch redelijk snel weer op en reed overal weer heen.  Op wonderbaarlijke wijze is mijn vader hersteld en nu rijdt hij weer, en mijn moeder nooit meer. Ik vind dat jammer,  maar snap wel dat als je het eigenlijk niet prettig vindt,  je het graag aan een ander overlaat als het niet perse moet.  En je hebt gelijk, je bent tegenwoordig een stuk minder geïsoleerd als je zonder rijbewijs in een plattelandsgemeente woont zonder al te veel voorzieningen, online kan veel!

Over rijbewijs nog even, ik zei dat mijn vader het dus pas laat gehaald had maar toen ik een jaar of 3/4 was had hij wel een auto. Hij had een of ander rijbewijs ergens in Egypte of zo gekocht. De auto herinner ik me vaag dat hij ons met een soort spanbanden op de achterbank vastbond want geen gordels. En dat je door de bodem de weg zag...
Weet niet meer zeker of hij een keer een bekeuring of zo heeft gekregen of gewoon verstandig werd en dus is gestopt met rijden tot hij echt zijn rijbewijs had.  Mijn vader kennende was het het eerste 

Mijn ouders hadden geen auto.  Vader werkte bij de NS en het hele gezin kon gratis met de trein door Europa reizen. Toen begin jaren 60 nog bijna niemand naar het buitenland met vakantie ging, reisden wij per trein naar de Alpen. En naar Parijs, Zwarte Woud etc. En later ook naar Engeland en Schotland.   We waren niet arm maar ook niet rijk.  Nooit gebrek geleden en (voor zover ik weet) hoefden we ons niets te ontzeggen. 

Autorijden dus niet van huis uit meegekregen. Ik heb geen rijbewijs. Man wel en hij rijdt graag auto.   Overigens is hier in Rotterdam het OV prima en dichtbij. Ik maak er dagelijks gebruik van. Sinds kort gratis.

Wieder schreef op 15-06-2026 om 09:16:

[..]

Mijn moeder had tot ergens in haar 40ste ook geen rijbewijs, heeft er toen 7 keer over gedaan om het te halen. Ze heeft jaren prima gereden, tot mijn vader met pensioen ging, sindsdien reed hij. Toen mijn vader een paar jaar geleden ernstig ziek werd en het eruit zag dat hij zou komen te overlijden, heb ik rijlessen voor haar geregeld bij een bevriende rijinstructeur. Ze was inmiddels in de 70, maar pakte het toch redelijk snel weer op en reed overal weer heen. Op wonderbaarlijke wijze is mijn vader hersteld en nu rijdt hij weer, en mijn moeder nooit meer. Ik vind dat jammer, maar snap wel dat als je het eigenlijk niet prettig vindt, je het graag aan een ander overlaat als het niet perse moet. En je hebt gelijk, je bent tegenwoordig een stuk minder geïsoleerd als je zonder rijbewijs in een plattelandsgemeente woont zonder al te veel voorzieningen, online kan veel!

Ik ben gewoon bang in het verkeer. Ik heb de auto prima onder controle maar veel tijd nodig om situaties in te schatten e.d. Ook is mijn verantwoordelijkheidsgevoel zo overontwikkeld dat ik al voor me zie wat ik anderen allemaal kan aandoen door mijn eventuele fouten. Ik begin er maar niet meer aan. 

Herfstappeltaart schreef op 15-06-2026 om 10:37:

[..]

Ik ben gewoon bang in het verkeer. Ik heb de auto prima onder controle maar veel tijd nodig om situaties in te schatten e.d. Ook is mijn verantwoordelijkheidsgevoel zo overontwikkeld dat ik al voor me zie wat ik anderen allemaal kan aandoen door mijn eventuele fouten. Ik begin er maar niet meer aan.

Snap ik wel,  zeker als je het een tijd niet gedaan hebt, het verkeer neemt alleen maar toe. Ik woon in een deel van Nederland waar je eigenlijk alleen maar kleine,  redelijk overzichtelijke steden hebt en verder veel dorpen. En als we naar Rotterdam of Amsterdam moeten,  dan doe ik hetzelfde, ik laat mijn man rijden.  Die werkt daar en is het veel meer gewend.  Ik krijg de stuipen als ik een trambaan zie 😉

Wieder schreef op 15-06-2026 om 10:45:

[..]

Snap ik wel, zeker als je het een tijd niet gedaan hebt, het verkeer neemt alleen maar toe. Ik woon in een deel van Nederland waar je eigenlijk alleen maar kleine, redelijk overzichtelijke steden hebt en verder veel dorpen. En als we naar Rotterdam of Amsterdam moeten, dan doe ik hetzelfde, ik laat mijn man rijden. Die werkt daar en is het veel meer gewend. Ik krijg de stuipen als ik een trambaan zie 😉

Over auto's gesproken, ik moet denken aan de oude eend die wij hadden. Bij de achterbank (nou ja..bank?) zat een bult in het midden. Daar moest ik op zitten, want soms vlogen de achterdeuren open als we door een bocht gingen 
Mijn moeder zat al kettingrokend achter het stuur. Beide geen gordel om, dat deed niemand.
Al die dingen kan je je in deze tijd toch nauwelijks nog voorstellen?