Waar werd je vandaag verdrietig van?
Omdat ik verdrietiger ben dan ik passend vind bij het ergenissen-topic, een nieuw topic. Als iemand met een verdrietje zit dat geen eigen topic verdient, maar te verdrietig is voor het ergenissen-topic, huil hier uit.
SuzyQFive schreef op 07-04-2026 om 22:55:
[..]
Ja, ik wil mijn nabestaanden niet opschepen mer het grafonderhoud.
Mijn moeder heeft jaren maar minimaal contact met haar zus gehad over ruzie over grafrechten.
Mijn vriend wil echter wel begraven worden en ik zie nu al op tegen het idee dat je dan daar iets mee moet. Hij is zelf voor het laatst bij zijn vader geweest iets van 8 jaar geleden. I
Ik zou voor de optie van Dorestad gaan, prima oplossing.
Dorestad schreef op 07-04-2026 om 23:00:
[..]
Natuurbegraafplaats?
Dat wil hij niet.
Mijn opa en oma zijn begraven in een graf maar zonder steen of dekplaat ofzo. Gewoon het gras van de begraafplaats groeide daar en werd dan netjes gemaaid. Kan ook. Maar dat vind ie ook niks. Nou ja, dan mogen zijn kinderen ervoor zorgen. Al ga ik ervan uit dat ie nog lang niet doodgaat 🤪
SuzyQFive schreef op 07-04-2026 om 22:55:
[..]
Ja, ik wil mijn nabestaanden niet opschepen mer het grafonderhoud.
Mijn moeder heeft jaren maar minimaal contact met haar zus gehad over ruzie over grafrechten.
Mijn vriend wil echter wel begraven worden en ik zie nu al op tegen het idee dat je dan daar iets mee moet. Hij is zelf voor het laatst bij zijn vader geweest iets van 8 jaar geleden. I
Hier wil man begraven worden bij zijn vader in het graf. Hij heeft bij het uitzoeken van de steen dus rekening gehouden met wat hij mooi vond. Ik vind het foeilelijk, het is een grote marmeren plaat. Weinig onderhoud dus maar ook weinig plek voor bloemen en planten. Want als je er wat opzet gaat het denk ik verkleuren. Het is een zwarte plaat. Ik wil gecremeerd en uitgestrooid. No way dat ik met zijn vader in een graf ga. Was geen fijne man. Dus nu al bijna 42 jaar samen maar na de dood niet meer.. Man komt nu eens in de 3 of 4 weken op het kerkhof.Soms samen met mij, soms alleen.
Doe mij ook de natuurbegraafplaats maar, geloof ik. En mijn man wil gecremeerd worden.
Mijn schoonzus gaat echt 3 of 4 x per week naar het graf van haar vader. Vind ik ook weer wat overdreven. Maar goed, als zij er blij van wordt...
Ik ben nog nooit naar graf van mijn vader geweest na de begrafenis. Dat graf is ook met opstaande grafsteen en gras, dus weinig tot geen onderhoud aan.
Wat een tv serie al niet teweeg kan brengen.
Ik weet niet zo goed wat ik hier moet/kan schrijven, maar ik heb de aflevering van MAFS vanavond teruggekeken en was in tranen.
Het huwelijk van Ferenc en Domenik doet me herinneren aan een ander huwelijk, waardoor het me raakt 😢 Waarschijnlijk kan ik hierdoor niet objectief naar dit koppel kijken.
Het kwam gisteren al binnen, maar vandaag herken ik (nog) meer, ik was die beste vriendin van de bruidegom en heb nog steeds contact, maar wat mis ik mijn maatje! Hij is al jaren getrouwd maar niet gelukkig en ik gun hem zo veel meer, maar wil me niet met zijn huwelijk bemoeien. Ga hem morgen even appen, dat ik van hem hou ❤️ :'-
Nogmaals ik ben niet objectief en het heeft niks met Ferenc en Dominik te maken, er is iets wat me triggert. 
Een tijd afwezig geweest door drukke baan waarbij het op de werkvloer meer dan toxisch is en zit nu ziek thuis. Deze week 2 gesprekken gehad, met de bedrijfsmaatschappelijk werk om te kijken of ik misschien weerbaarder moest worden en nu net met de praktijkondersteunder van de bedrijfsarts in het hoe nu verder.
De conclusie was hetzelfde; het ligt niet aan mij, ik ben weerbaar genoeg. Het is echt de werkvloer. Ook vonden zij beide het heel gezond van me dat ik aan het solliciteren ben. Er wordt ook een loopbaantraject opgestart binnen de organisatie waar ik nu zit.
Het voelt oneerlijk, de toxische collega's blijven en ik ga weg. En ik ben niet de enige, mijn teamleider heeft verschillende sollicitaties en gesprekken lopen, mijn directe collega idem. De TL valt vandaag of morgen ook uit met dezelfde klachten als ik en mijn directe collega heeft ook dezelfde klachten maar ipv door vermoeidheid uit te vallen heeft zij om de zoveel tijd weer de griep.
Mijn werk inhoudelijk is echt leuk en dat maakt het extra verdrietig.
Veranderbureau's zijn er wel geweest maar onverrichte zaken weer weg gegaan.
Ik heb gelukkig nu 2 sollicitatiegesprekken (lees middagen) staan. Het zijn allebei 2 gesprekken achter elkaar met allemaal verschillende mensen.
Was gisteren maar het houdt me vandaag ook nog bezig..
Ik was in het centrum en ik had haast want ik had nog een afspraak en ik werd de hele tijd opgehouden door bekenden die ik tegen kwam etc.
Toen ik in een winkel wilde afrekenen kwam ik er achter dat ik mijn telefoon (met pinpas) in de auto had laten liggen. Medewerkster zei heel lief dat ze wel even wilde wachten (was bij de zelfscan) dus ik beloofde dat ik met een paar minuten terug was.
Toen ik weer bij de winkel was, zat er een vrouw op een bankje buiten met haar hoofd gebogen in haar handen heen en weer te wiegen.. Heel sneu zag het er uit. Een beetje in dubio liep ik snel naar binnen om af te rekenen en toen snel weer naar buiten.
Allemaal mensen liepen aarzelend en sommigen ook ongemakkelijk lachend gewoon langs haar heen en niemand deed wat.
Dus ik vroeg aan de vrouw of het wel goed met haar ging.
Toen zei ze heel zielig; nee, ik ben helemaal in paniek!
Op mijn vraag of ik wat voor haar kon doen, zei ze dat ze al iemand gebeld had en dat ie er zo wel aan zou komen.
Ik vroeg of ze het goed vond dat ik zo lang even bij haar kwam zitten en toen zei ze; ja, graag..
Na 10 minuten kwam er inderdaad iemand (haar begeleider denk ik) en diegene bedankte me nog dat ik bij haar gebleven was.
En nee, ik heb niks voor haar kunnen doen maar ik hoop toch heel erg dat als ik er ooit zo bij zou zitten, er ook iemand is die naar me toe zou komen.. Ik hoef absoluut geen pluim of veer in m'n reet 😜 Maar ik merk wel dat het me verdrietig maakt dat er zo weinig naar anderen omgekeken wordt 🤔
Ik voelde me al rot dat ik eerst naar binnen gegaan was en niet meteen op haar afgestapt was
Niks voor haar kunnen doen ? Je hebt bij jaar gezeten toen ze in paniek was ! Je krijgt van mij een ❤️ . Ik denk echt dat het veel voor haar betekend heeft
HAHA!wait..what schreef op 11-04-2026 om 20:21:
Was gisteren maar het houdt me vandaag ook nog bezig..
Ik was in het centrum en ik had haast want ik had nog een afspraak en ik werd de hele tijd opgehouden door bekenden die ik tegen kwam etc.
Toen ik in een winkel wilde afrekenen kwam ik er achter dat ik mijn telefoon (met pinpas) in de auto had laten liggen. Medewerkster zei heel lief dat ze wel even wilde wachten (was bij de zelfscan) dus ik beloofde dat ik met een paar minuten terug was.
Toen ik weer bij de winkel was, zat er een vrouw op een bankje buiten met haar hoofd gebogen in haar handen heen en weer te wiegen.. Heel sneu zag het er uit. Een beetje in dubio liep ik snel naar binnen om af te rekenen en toen snel weer naar buiten.
Allemaal mensen liepen aarzelend en sommigen ook ongemakkelijk lachend gewoon langs haar heen en niemand deed wat.
Dus ik vroeg aan de vrouw of het wel goed met haar ging.
Toen zei ze heel zielig; nee, ik ben helemaal in paniek!
Op mijn vraag of ik wat voor haar kon doen, zei ze dat ze al iemand gebeld had en dat ie er zo wel aan zou komen.
Ik vroeg of ze het goed vond dat ik zo lang even bij haar kwam zitten en toen zei ze; ja, graag..
Na 10 minuten kwam er inderdaad iemand (haar begeleider denk ik) en diegene bedankte me nog dat ik bij haar gebleven was.
En nee, ik heb niks voor haar kunnen doen maar ik hoop toch heel erg dat als ik er ooit zo bij zou zitten, er ook iemand is die naar me toe zou komen.. Ik hoef absoluut geen pluim of veer in m'n reet 😜 Maar ik merk wel dat het me verdrietig maakt dat er zo weinig naar anderen omgekeken wordt 🤔
Ik voelde me al rot dat ik eerst naar binnen gegaan was en niet meteen op haar afgestapt was
Wat lief van je! Dit blijft haar bij hoor.
Vind het echt goed van je hoor HAHA. Meeste mensen zullen doorlopen.
Hier vandaag verdrietig omdat ik me realiseer dat ik mijn echte gevoelens en verdriet nergens meer kwijt kan. Als ik dat nl probeer bij mensen om me heen krijg ik dingen te horen als: het had erger kunnen zijn , kijk naar wat je nu allemaal wel nog kunt, negatieve mindset helpt niet , ik kan er niet tegen als je huilt, maar je bent er nog enzenz. Dat maakt dat ik veel huil als ik alleen ben. En ik er allemaal zelf mee moet zien te dealen. Dat is erg moeilijk voor me.
voor wat het waard is Lientje . Ik lees je 
lientje69 schreef op 12-04-2026 om 12:57:
Hier vandaag verdrietig omdat ik me realiseer dat ik mijn echte gevoelens en verdriet nergens meer kwijt kan. Als ik dat nl probeer bij mensen om me heen krijg ik dingen te horen als: het had erger kunnen zijn , kijk naar wat je nu allemaal wel nog kunt, negatieve mindset helpt niet , ik kan er niet tegen als je huilt, maar je bent er nog enzenz. Dat maakt dat ik veel huil als ik alleen ben. En ik er allemaal zelf mee moet zien te dealen. Dat is erg moeilijk voor me.
Wat moet dat ontzettend eenzaam zijn Lientje.
Heb je hulp van een psycholoog of maatschappelijk werker? Sta je daar eventueel voor open? Het is niet niks wat je hebt meegemaakt. En het is heel erg pittig als je dan niet terecht kan bij je omgeving.