Waar werd je vandaag verdrietig van?
Omdat ik verdrietiger ben dan ik passend vind bij het ergenissen-topic, een nieuw topic. Als iemand met een verdrietje zit dat geen eigen topic verdient, maar te verdrietig is voor het ergenissen-topic, huil hier uit.
lientje69 schreef op 05-07-2026 om 22:26:
Van het verdriet van mijn kind. Ze heeft zo veel pijn en de medicatie doet nog weinig. Vind het zo naar voor haar. Had ze eindelijk haar droombaan en nu dit. Stress uiteraard vanwege haar werk. Ik moet werken ik moet. Maar het gaat niet. Ze is nog zo jong, mijn hart breekt bij zoveel verdriet.
Het verdriet van je kind zien is k..
Best verdrietig na de eerste dag van mijn tweede werkweek.
Vorige week best enthousiast geïnvesteerd in werkkleding. Op eerste werkdag stelde Menno zich voor, hij was mijn leidinggevende. Leuk project begonnen met 4 mensen en later op de dag aan Menno ook wat meer verteld over mijzelf en van beide kanten wat de verwachtingen waren. Ik vond het een zeer positieve eerste ervaring en heb ook in t wilde weg wat mensen geappt achteraf dat het zo leuk was (van mijn privéleven). Een gek dingetje kon ik niet helemaal plaatsen maar ook niet te lang over nagedacht.
Vandaag lekker op tijd, zit beetje op die Menno te wachten. Nee Menno komt niet, misschien, we zijn aan het bellen, hij komt niet, oja hij komt zo.
Ja eigenlijk heeft Menno de zak gehad vrijdag. Hij komt misschien even maar we weten niet wie je vandaag gaat begeleiden.
Heel gedoe later met allemaal mensen die wel even kwamen babbelen maar me niet kwamen begeleiden... of wel een klusje hadden maar allemaal verschillende instructies.
Nouja precies wat ik NIET moet hebben. Ik heb altijd moeite met verschillende instructies en ben daarin ook best duidelijk geweest. Dat ik 1 taak zou doen vandaag en niet allemaal losse dingen en dat zij dan maar moesten bedenken hoe en wat zonder die Menno.
Ik laat het hier maar bij. Ze hadden ook heel weinig lunch en mijn werkkleding was op de terugweg echt veel te warm, ik werd ff niet goed.
Dat ik gisteren voor de lol even op de weegschaal ging staan en 79,4 woog. Euhhh.
Dat had ik even niet verwacht. 
Ik was bij mijn moeder thuis en ik dacht: kom, ik ga er eens op. Ik wist wel dat ik aangekomen was, want ik paste niet meer in al mijn jurken, maar bijna vijf kilo?? Daar werd ik niet zo blij van. Ik woog op mijn zwaarst 104 en heb gezworen nooit meer zo zwaar te worden, dus als je ineens bijna 80 kilo bent, schrik je wel even. Maar goed, is het echt een verrassing? Nee. Ik snaai mezelf veel te vol s'avonds. Vooral met chips en ijs. Dan kan je overdag nog zo gezond eten, als je in de avond graast als een waterbuffel, dan ga je aankomen. Nu was ik al anderhalve week gestopt met ijs en chips, maar nu helemaal. Ook sportte ik alweer meer in huis, maar die frequentie gaat nu ook omhoog. Als avondsnack neem ik nu een crackertje met wat tzatziki en een appel. Ik heb ook een weegschaal voor mezelf besteld. Het is nu mooi geweest. Ik geef mezelf even een flinke trap onder mijn kont.
@jujubee: 80 is nog lang geen 104 hoor. En je bent je ervan bewust.
Hier klein beetje verdrietig dat ik zo op mijn eten let er dat er nog niks af is. Soms duurt het ven een maand en dan ineens gaan er kilo's af. Hopelijk nu ook.
Bij mij doet de weegschaal ook niet wat ik wil. Heb ook al 3 weken niet gesport, wel gewandeld, na die injectie in de heup. Vrijdag naar de fysio, kijken wat ze zegt dat ik aan oefeningen moet doen. Helaas is de pijn nog niet weg. Ik zou zo graag weer voluit willen sporten ( op mijn manier) dan gaat het met de kilo's ook beter. Ik schommel tussen de 5 en 7 kilo te zwaar ( wat eigenlijk nog 5 teveel is) maar als deze kilo's trad zouden zijn zou ik me veel beter voelen..
Bij mij doet de weegschaal nooit wat ik wil. Ja als ik 800 calorieën per dag ga eten. Maar dat lijkt me niet echt gezond. Zit nu rond de 14/1500 maar afvallen ho maar
Dat iemand voorstelde om mijn nieuwe werk even on-hold te zetten. (Het betreft eigenlijk een re-integratieplek).
Het ligt niet echt aan mij, maar aan het plotselinge vertrek van degene die als werkbegeleider was aangewezen. Degene die aanspreekpunt is hierover, gaat ook op vakantie en heb ik nog maar 2 x gezien. De schaduw-persoon daarvan is ook op vakantie. En vanaf deze week gaat bijna iedereen nog wel op vakantie.
De mevrouw van UWV die dit hoorde, vindt dat ik een vaste begeleider moet hebben die aanwezig is op de dagen dat ik aanwezig ben. En dat we juist in het re-integratieplan hadden benadrukt hoe belangrijk structuur is.
Ik kan idd helemaal niks met al die verhalen van wie er allemaal op vakantie zijn en met ontslag. Ik ben niet hulpbehoevend maar kom daar echt voor het eerst, heb geen idee waar alles ligt en werk met machines waar ik geen ervaring mee heb.
Ik zie een bericht op FB waaruit ik opmaak dat een goede bekende is overleden. Een oudere man waarmee ik altijd in musicals speelde in het dorp. Maar ik kijk verder en nu blijkt dat deze man nog springlevend is maar dat zijn zoon is overleden. Das eigenlijk nog verdrietiger...