Het grote pieker en schrijf het van je af topic
We hebben al een blij topic. Boos topic. Geërgerd topic.
Maar volgens mij nog geen piekertopic. ( zowel dan heb ik dat even gemist en mag deze gesloten )
Ik ben een piekeraar, zowel overdag als inde nacht. Momenteel ben ik wakker door brandend maagzuur en mijn hoofd begint wederom gelijk te malen.
Ergens heb ik gelezen dat het goed is om dingen van je af te schrijven zodat je het daarna los kunt laten. En in mijn geval: verder kunt slapen.
Dus:schrijf hier lekker je piekergedachten van je af! Wie weet helpt het!
lientje69 schreef op 15-10-2025 om 16:34:
Ik ben bang als ik moet hoesten. Zondag een heftige hoestbui gehad met als gevolg een hersenbloeding. Nu lig ik in het ziekenhuis. En elke keer als ik moet hoesten schiet ik in de paniekstand.
Is het hoesten functioneel? In de zin dat er nog slijm moet loskomen? Als je alleen hoest omdat je luchtwegen geïrriteerd zijn, kun je misschien wat krijgen om het hoesten te onderdrukken.
Lientje 
Schemerlampje schreef op 15-10-2025 om 21:21:
[..]
Is het hoesten functioneel? In de zin dat er nog slijm moet loskomen? Als je alleen hoest omdat je luchtwegen geïrriteerd zijn, kun je misschien wat krijgen om het hoesten te onderdrukken.
Beetje slijm. Maar denk vooral irritatie. Ik weet het eigenlijk niet precies.
Lang niet gereageerd hier. Blijkbaar ben ik de enige piekeraar?
Voor nu mijn piekerdingen : ( ik schrijf het maar even van me af , dan kan ik het wellicht beter loslaten )
Mijn contract wordt niet verlengd . Ik ga ziek uit dienst en ga te maken krijgen met het UWV. Maak me zorgen over financiën, goed of afkeuren. Of ik ooit weer kan gaan werken. Of mijn gezondheid überhaupt ooit nog beter wordt. Hoe het verder moet met werk man en financiën. De gezondheid van schoonmoeder. De woonsituatie van moeder en mijn gestoorde broer. De verbouwingen die we nog zouden doen hier en bij oudste wat nu niet gaat ( man en ik deden alles samen )
Een onderzoek dat ik ga krijgen waar ik erg tegenop zie en ook de eventuele uitslag .
Nou dat was het wel weer voor nu. Ik heb genoeg te piekeren dus. Maar ga het ( voorzover dat lukt ) maar ff proberen enigzins los te laten. Heeft natuurlijk weinig toegevoegde waarde ook dit. Begrijp ik best. Maar het zit helaas in mijn karakter en zeker in lastige periodes kan ik dit niet laten. Normaal " werkte " ik het weg. Hard aan de slag en dan zakte het gepieker en de nare gevoelens wel. Maar nu ik mijn dagen voornamelijk op de bank en ik bed slijt , lukt dat niet erg meer. Baal ik ook best wel van.
ik was al een flinke piekeraar, maar nu ik zwanger ben is het nog erger geworden...
2 jaar terug raakte ik mijn onwijs leuke baan kwijt, en vlak daarna kwam ik bij mijn huidige werk te werken.. maar sinds kort gaat het me steeds meer tegenstaan.. ik heb heel veel gezeik gehad met het uitzendbureau, zit weer vast aan een 0-uren contract en werk maar 1/2 dagen in de week, lange uren. verveel me vaak
ik denk er steeds meer over om ander werk te zoeken maar gezien ik zwanger ben, gaat niemand me aan willen nemen. denk ik
vorig jaar heb ik een versnelde opleiding gevolgd, zou daar eventueel mee aan de slag kunnen maar dan als zzper.
ik had een aanbod gekregen, maar ik ben nog hard aan het sparen voor de aanbetaling maar als het zo doorgaat kan ik waarschijnlijk pas volgend jaar aan de slag.
gister bedacht ik me, misschien ga ik gewoon niet terug na mijn verlof(dat duurt nog wel ff maar goed)
ook twijfel ik wanneer ik mijn werkgever moet inlichten van mijn zwangerschap, zal me niks verbazen als ze me contract niet verlengen en ergens kan het me ook niet meer schelen.
volgens vriend moet ik me niet druk maken, en het nemen zoals het komt en anders zelf verandering inbrengen.
maar dat vind ik vreselijk moeilijk, ik maak me namelijk snel druk en denk alleen maar aan wat kan gebeuren inplaats van het gewoon te doen....
Rogue, heel herkenbaar. Hier ook een man die zegt dat ik me niet te druk moet maken. Niet teveel en te ver vooruit moet denken. En niet continu moet denken , ja maar , wat als, en wat dan? Ik vind het moeilijk. Ook wordt hier tegen mij gezegd: als je zo denkt gaat het zeker gebeuren. Dan roep je het af. Iets met negatieve mindset en zo. Ik weet niet of dat echt zo is. Ik geloof er niet zo in, je intuïtie vertelt je vaak al wat er wel of niet kan en wat er wel of niet gaat gebeuren. Maar vanmorgen las ik op Facebook ( bij een artikel over hersenletsel dus wel heel toepasselijk in mijn geval ) ongeveer hetzelfde. Dus nu denk ik tja... ben ik dan misschien wel te negatief? Moet ik gewoon denken : ja . Ik word gewoon beter! En ja . Ik ga gewoon weer werken! Maar ik ben meer van het indekken . Als ik denk dat het niet gaat lukken , valt het in elk geval niet tegen en bespaar ik mezelf ( wéér) een teleurstelling. En lukt het dan wel , dan ben ik extra blij.
ja voor een buitenstaander is het idd moeilijk,
ik maak dan ook niet druk om de zwangerschap gek genoeg, maar ja het gaat meer om het werk waar ik meezit.
en waarschijnlijk baal ik ook gewoon dat ik weer vast zit aan een 0-uren contract.
ik kan ook gewoon stoppen met werken maarja dan draait mijn oma zich om in haar graf 
Rogue schreef op 10-04-2026 om 14:22:
ja voor een buitenstaander is het idd moeilijk,
ik maak dan ook niet druk om de zwangerschap gek genoeg, maar ja het gaat meer om het werk waar ik meezit.
en waarschijnlijk baal ik ook gewoon dat ik weer vast zit aan een 0-uren contract.
ik kan ook gewoon stoppen met werken maarja dan draait mijn oma zich om in haar graf
Het is best lastig een baan en kleine kinderen te combineren heb ik ervaren. Maar als het lukt is het wel fijn niet helemaal afhankelijk te zijn van je man. En of dat dan via een 0 uren of meer contract is, maakt niet uit. Alles wat binnenkomt is fijn. Het leven is erg duur geworden en wordt er niet goedkoper op met kinderen. In elk geval een voorspoedige zwangerschap nog en een vlotte bevalling gewenst. Moet je nog lang voor je uitgerekend bent?
nee precies, maar als ik maar een dag in de week werk schiet dat ook niet op.
vind het gewoon fijn om mijn eigen geld te verdienen,
volgens vriend hoef ik me echt geen zorgen te maken qua financiën, hij heeft al de hele kinderkamer bij elkaar gespaard en ik kan nog wat dingen overnemen van mijn zus
ja september/oktober, heb nog wel ff 😅
Rogue schreef op 10-04-2026 om 15:40:
nee precies, maar als ik maar een dag in de week werk schiet dat ook niet op.
vind het gewoon fijn om mijn eigen geld te verdienen,
volgens vriend hoef ik me echt geen zorgen te maken qua financiën, hij heeft al de hele kinderkamer bij elkaar gespaard en ik kan nog wat dingen overnemen van mijn zus
ja september/oktober, heb nog wel ff 😅
Nee idd samen lukt het gerust wel . Maar afhankelijk zijn van je vriend/ man is niet fijn. Weet exact hoe dat is. Had me er na jaren eindelijk aan ontworsteld . Maar kom nu weer terug in die situatie. Vind het zó ongelooflijk kut. Ook een van mijn piekerredenen.
Wat me ook mega irriteert is dat iedereen het beter lijkt te weten. Reacties als: je moet je niet druk maken, het valt allemaal wel mee, bekijk het eens positief enzenz. Dat maakt dat ik eigenlijk nergens meer durf te ventileren hoe ik me voel, wat dingen met me doen enz. En dat maakt dat ik nóg meer in piekerstand ga, want ik kan het nergens meer kwijt dus ik blijf er nu extra mee zitten. Ook denk ik nu veel, je staat niet in mijn schoenen. Je weet niet hoe ik me voel. Dus waarom niet gewoon wat steun en troost in plaats van betweterende opmerkingen en veroordeling. Hou gewoon je mond als je niet exact meemaak wat ik heb meegemaakt. Dat oordelen is zo makkelijk. Maar maakt dus nu dat ik maar mijn eigen mond hou. En mijn gevoelens en twijfels niet uit. En dus nóg meer ga piekeren en verdrietig ben. Het valt niet mee...
Hey, Lientje... Mijn ex-man heeft jaren geleden ook een herseninfarct gehad. Die was toen aan een kant verlamd.. Praten ging moeilijk. Maar dat was vrij snel weer goed. Heeft fysio gehad. Hij kan wel weer lopen maar zijn rechterbeen sleept een beetje en zijn rechterarm kan hij niet veel mee.
Gelukkig doet en kan hij veel dingen nog wel. Maar als hij veel dingen doet op een dag is hij helemaal op. Helaas is hij 100% afgekeurd.
Hij heeft veel last van prikkels.
Hij is gelukkig bijna altijd vrolijk en praat honderduit. Er is bijna geen speld tussen te krijgen. 😂
Natuurlijk heeft hij ook heel erg moeten wennen aan wat dit doet met zijn leven. Dat heeft echt wel een tijd geduurd.
Ik hoop voor jou dat je weer veel dingen terug krijgt in je leven.
Maar het vraagt echt tijd en acceptatie.. 💋
Snap ik lichtbron. En ik heb 35 jaar terug al een infarct gehad. En nu dus 2 geknapte aders en de derde stond ook op stukgaan. Zou ik niet overleefd hebben. En inderdaad teveel doen maakt gelijk dat ik op ben. Helaas is dat " veel " op het moment nog best weinig. Ik heb de mazzel tussen aanhalingstekens, dat je niets aan me ziet en arm en been doen het ook nog. Alleen bij overbelasting wil het been niet meer. Ook ben ik inderdaad snel overprikkeld. Afkeuren is voorlopig nog niet aan de orde, ziek uit dienst wel en daardoor sowieso een fikse achteruitgang in inkomen. Het is nu precies een half jaar terug en kan nog steeds erg weinig. Alleen: je ziet niks uiterlijk aan me. Dat maakt dat ik erg bang ben voor goedkeuren. Want werken, ik kan het echt niet! Zou zo graag willen. 
Zelfs een keer per week douchen is al een uitputtingsslag. Naar ergo / psycholoog of fysio afspraak: rest van de dag tot niets meer in staat. In huis: ik kook eten. En probeer het enigzins netjes te houden. Voor het schoonmaken heb ik hulp. Een keer per week draai ik een was. En dat is het. Ik probeer elke dag te bewegen in de zin van kort rondje op de elektrische fiets, stukje wandelen ( met behulp van stokken) of te zwemmen ( 20 minuten héél langzaam) En verder bed/ bank/ bed. Geen erg leuk leven zo.
Knap dat jouw ex man er vrolijk bij kan blijven. Ik kan dit niet. De angst voor goedkeuring, financiële gevolgen, het feit dat dit waarschijnlijk nooit meer goed komt en dus niet kunnen werken of een dagje uit kunnen gaan, het maakt me bang, onzeker en héél erg verdrietig. Ik voel me nutteloos. Niet meer de moeite waard. En van bed naar bank en terug maakt mijn leven er niet leuker op. Ik hoop heel erg dat er nog wat verbetering op gaat treden. Maar de eerste cruciale maanden voor herstel zijn voorbij. En erg veel vooruitgang heb ik daar niet in geboekt helaas. Tijd, die heb ik in overvloed. Maar acceptatie.... dat vind ik heel, héél moeilijk.
Ach, Lientje... Mijn ex heeft ook gesprekken met een therapeut gehad en ik denk dat dat hem wel goed gedaan heeft om het leven op een andere manier te leven en in te richten..
Ik hoop voor jou dat er nog veel verbetering komt. En dat je er mee om kunt leren gaan. Accepteren zal nooit echt kunnen lijkt me.. ❤️