Het leven is zinloos

Wilgenkatje- schreef op 05-06-2026 om 11:59:

'Ik heb een steen verlegd in een rivier op aarde...'
Draai het nog maar eens.

Geen mens is zinloos. In relaties heb je een rol die een ander niet heeft. Je doet ertoe.

Mensen zijn niet zinloos, maar het leven an sich wel in mijn optiek.

Herfstappeltaart schreef op 05-06-2026 om 13:46:

[..]

Mensen zijn niet zinloos, maar het leven an sich wel in mijn optiek.

Wat leuk, we zijn het eens. Ik deel de visie van Wilgenkatje, op microniveau, maar in het grote geheel zijn we natuurlijk allemaal misbaar. De mensheid of de aarde dient geen groter doel.

Gevoelens van nutteloosheid of zinloosheid ervaar ik overigens zelden. Een van mijn kinderen is chronisch depressief en die komt wel vaak met vragen over zin en optimisme. Het lijkt me heel zwaar om dat dagelijks te ervaren en om altijd je best te moeten doen om een beetje blij te zijn.

‘Wat is de zin van het leven’ zo’n beetje de centrale vraag van alle filosofen.  En waar religies hun eigen antwoorden op hebben.  De meeste mensen zijn in hun leven weleens bewust of onbewust met zingeving bezig

zelf werk ik als verpleegkundige en ik zie het ook veel bij mensen als ze ernstig ziek zijn, of juist oud, dat zingeving heel belangrijk is.   Bijzonder dat de mensen die ik tegenkom die ernstig ziek zijn juist veel meer zingeving ervaren dan de gemiddelde mens. (Kijk bijv maar eens ‘over mijn lijk’) 

zelf ben ik christen en de zingeving in mijn leven is met al mijn gebreken God te dienen, in de vorm van liefde (bij voorkeur praktisch)  hebben voor de mensen om je heen     Tegelijk is de bijbel ook erg ontnuchterend.   Vragen over de zin van het leven vroeg Prediker zich ook af. Mooi (bijbel)boek ook om te lezen. Hij vond het leven iig ook zeer zinloos 

ik denk dat je niet moet vragen: ‘wat ís de zin van het leven ‘. Een algemeen antwoord is er niet. Een christen zegt wat anders dan een nihilist of een humanist of een hindoestaan.    Maar ‘wat is voor jou de zin van je bestaan’. 

Ik denk dat ons bestaan op aarde volkomen zinloos is. Als er niemand was geweest werden we niet gemist. 

Maar nu ik er toch ben, probeer ik zo zinvol mogelijk bezig te zijn. Helaas horen daar dan ook weer andere onzinnige dingen bij.

Er is een liedje van Maarten van Roozendaal met de titel; het leven heeft geen zin. De clou is een beetje: het leven heeft geen zin, maar ik toevallig wel. Het luisteren waard wat mij betreft!

Ik geloof dat het leven geen vooraf vastgestelde zin of betekenis heeft.
Wij moeten dus zelf de zin en het doel van ons bestaan creëren door middel van keuzes en daden.
Maar we zullen dus ook de consequenties van die eigen keuzes moeten dragen.

Ik moest trouwens ineens denken aan een heel oud liedje van Donny Osmond.( wie kent hem niet  )
'Life is just what you make it. Life is just what you want it to be.'

Met al die social media, influencers, zelfhulpboeken, geluksgoeroes en dergelijke lijkt het alsof je een gelukkig en zinvol leven zelf in de hand hebt, alsof het leven maakbaar is en het aan jezelf ligt als je niet gelukkig bent of als je geen zingeving ervaart. En die overtuiging is erg fijn en bevestigend zolang die niet wordt uitgedaagd door ziekte, ongeval, pech, verlies, noodlot. Maar vroeg of laat ontdekt iedereen een keer (of vaker) dat het leven niet altijd maakbaar is. Een positieve mindset kan wel helpen om uitdagingen aan te gaan, maar zelfs een positieve mindset kun je niet afdwingen. 

-“Accepteer de dingen die je niet kunt veranderen en verander de dingen die je niet kunt accepteren”-

Ik weet even niet van wie die quote is, maar ik vind hem wel toepasselijk op veel levensvragen.

Ik vind zinloos zo negatief klinken en zo zit ik niet in elkaar. Ik heb veel verdrietige dingen mee gemaakt in mijn leven. Ik ben pas 61 geworden en mijn ouders en schoonouders zijn al lange tijd geleden overleden. Mijn man is op 57 jarige leeftijd in 2016 overleden. Dat doet en blijft pijn en dat laat een leegte achter je. Maar ik ben een positief persoon en dacht van ik probeer er verder maar het beste van te maken. Dat is mij eigenlijk naar omstandigheden wel goed gelukt door positief te denken en kijken naar de dingen die je wel nog hebt. Ik ben toch weer gelukkig en zit goed in mijn vel omdat ik vooral veel dingen doe met mensen die ik lief heb die mij gelukkig maken. Denk dan vooral aan uit(eten) gaan, vakanties. 

Wat zinvol betreft. Ik vind het vooral belangrijk om er te zijn voor de mensen die ik lief heb. Voor de rest vind ik een zinvol leven niet belangrijk. Een gelukkig leven wel.

Kan me goed vinden in de post van Watertoren. Wanneer is het leven zinvol…Ik ben blij dat ik er kan zijn voor mijn kinderen en dat ik in mijn werk in de zorg regelmatig een steun voor de patiënt kan zijn.
Ben dankbaar voor de fijne jeugd die mijn ouders me hebben gegeven, ze leven helaas niet meer, het verdriet is overgegaan in warme herinneringen aan ze die ik altijd met mee draag.

Ik geniet van de mooie dingen in het leven, mooie natuur, onze lieve hond.
Het leven is niet altijd mooi maar zonder dat zou ik ook de mooie kanten niet zo ervaren!

Het leven is zinloos als je in termen van nut denkt in de betekenis zoals wij dat kennen: je doet iets wat je iets anders oplevert. Het grappige is dat wij mensen de enige soort is die in die termen denkt (winst). Dieren denken niet zo.

Je moet best een heleboel doen om voort te bestaan, tenminste van nature. Momenteel vliegen de warme broodjes met worst haast onze mond in als we maar één kik geven. Kunnen we onze gat niet meer afvegen dan komt iemand anders dat doen, en dat hoeven niet je familieleden te zijn. 

Vroeger moest je alles zelf doen: was je geen succesvolle jager dan had je niets te eten. Je dacht dus helemaal niet na over "nut van het leven"; dat leven stuwde je voort door honger, begeerte, pijn. Het is absurd om eerst te gaan bedenken wat je zou moeten doen als het gevoel duidelijk was: honger. En zo waren er nog meer begeerten: je voortplanten, behoefte aan bescherming (door je familie, je clan). Natuurlijk waren er wat regels want als je blijk gaf niet om je groep te geven dan werd je vervelende ballast en moest je uit de groep gezet worden. Dat betekende op termijn je dood. Dus je voegde je of zorgde dat de anderen afhankelijk van je werden. Dan was je veiliger.

Typisch wel dat men dit gedrag, wat normaliter al voorkwam, is gaan moraliseren, dus ongeschikt maken aan door anderen opgelegde regels, ongeacht nut. Dus gewoon omdat het zo hoort. Met beloning in het hiernamaals. Ik denk dat dit kwam omdat men invloed wou die verder strekte dan honger, pijn en seks.

Dieren leven niet omdat het "nut" zou hebben. Ze worden voortgestuwd door instinct, oorzaak en gevolg. Als je succesvol genoeg bent dan kan je je voortplanten. De vrij snelle dood die volgt als je niet succesvol genoeg was kán je hard vinden, maar er zit ook een vorm van genade in: je hoeft niet lang te worstelen. Vóórdat je weet wat je overkomt ben je al uit je lijden. Dat bespaart je járen piekeren en twijfel.

Tegenwoordig is alles ontdaan van de normale natuurlijke stimulansen en vervangen door moraal en plicht. Misschien dat het daarom zo zwaar aanvoelt. Of kán aanvoelen. Sommigen zullen met die moraal en plicht toch in prettige leefomstandigheden verkeren. Anderen zullen daardoor in minder prettige omstandigheden terechtkomen. Nóg zwaarder dan ze al waren.

rionyriony schreef op 06-06-2026 om 06:35:

Tegenwoordig is alles ontdaan van de normale natuurlijke stimulansen en vervangen door moraal en plicht. Misschien dat het daarom zo zwaar aanvoelt. Of kán aanvoelen. Sommigen zullen met die moraal en plicht toch in prettige leefomstandigheden verkeren. Anderen zullen daardoor in minder prettige omstandigheden terechtkomen. Nóg zwaarder dan ze al waren.

Moraal en plicht bestaan al meer dan 10.000 jaar al vanaf het begin van de beschaving, dat is niet een na-oorlogsverschijnsel.

Sinds men door ontwikkeling van de hersenen overhand kreeg en in toenemende mate systemen kon verzinnen om zijn omgeving onder controle te krijgen, zijn sommige vertegenwoordigers van de primatensoort steeds succesvoller geworden. Door grip op hun omgeving werden de kansen op overleven groter. Dat smaakte naar meer.

Ik denk dat men hoe dan ook het "zijn" niet kan begrijpen. Vooral omdat men zelf belanghebbende is en dus de afstand niet kan nemen voor een bredere blik. Fantasie, zucht naar eigen voordeel en opportunisme deden de rest. 

Ik denk, en dat heb ik altijd al geloofd, dat "boem" "ho" zal zijn en niet noodzakelijkerwijs omdat we de rest van de dieren aan ons hebben onderworpen. Maar vóór die tijd kan het voor veel mensen best beroerder worden dan wanneer ze nooit geboren waren omdat pa en ma niet bestonden.

Het leven geeft helemaal niet om alles wat mislukt. Zag gisteren een film over hoe planten hulpeloze vogels vermoordden. Dat was hun manier van overleven. De NDR heeft schitterende documentaires.