Ik vind het leven pittig

Ik zou hier heel graag van me af willen schrijven.
Mogelijk zijn hier ook anderen die (delen van) mijn verhaal herkennen en kunnen we tips uitwisselen.

Ik weet niet zo goed waar te beginnen en ik zal proberen om er een beetje een logisch verhaal van te maken.
De essententie van mijn verhaal is dus dat ik het leven pittig vind.
Dat vond ik al met enige regelmaat, maar dat gevoel komt steeds regelmatiger en is er nu bijna constant.

Ik ben 44 jaar, 2 kinderen van 15 en 10 jaar. Beide kinderen hebben pittige karakters, beiden op hun eigen manier. 
Bij de oudste speelt vooral van alles op sociaal gebied, de jongste is erg angstgevoelig.
De opvoeding vergt veel van mij en man, het lukt ons redelijk om op 1 lijn te blijven, maar soms lukt het ons echt niet en zijn er ook irritaties onderling.
Daarbij komt dat ik de afgelopen jaren 2 opleidingen heb gedaan en nu een baan heb met veel verantwoordelijkheid.
Mijn allerbeste vriendin is ernstig ziek, dochter van een andere goede vriendin is suicidaal en met onze eigen kinderen hebben we dus vooral veel op het gebied van school en traject bij de psycholoog vanwege de angsten en nu verdenking ADHD.

Al langere tijd denk ik van mezelf ook dat ik ADHD heb. Ik loop regelmatig vast omdat ik erg perfectionisch ben, met name voor mezelf. Ik ben heel streng voor mezelf: ik moet een goede vrouw zijn, een goede moeder, een goede werkneemster, een goede zorgverlener, een goede dochter, een goede vriendin. En o ja, ik wil ook goed voor mezelf zorgen. Want daar ben ik inmiddels wel achter: als ik niet goed voor mezelf zorg, kan ik ook niet voor andere zorgen. Alleen zo jammer dat ik toch alle anderen steeds voor mezelf zet....het is een proces zullen we maar zeggen.
Verder vergeet ik ontzettend veel, heb ik geen concentratie, als ik briefjes maak om dingen niet te vergeten raak ik de briefjes kwijt. Waardoor ik me weer schuldig voel en wakker lig van het piekeren. Ik heb erg veel last van overdenken: wat heb ik gezegd, wat heb ik gedaan, wat zullen anderen daarvan vinden. 

Doordat mijn vriendin ernstig ziek ben en wij nu met regelmaat herinneringen ophalen uit onze jeugd (we kennen elkaar sinds de kleuterklas), komen er ook steeds meer herinneringen boven uit mijn eigen jeugd binnen mijn gezin. Erg ingewikkelde scheiding van ouders, die tot op de dag van vandaag zijn sporen achter heeft gelaten. Wat me verdrietig maakt en waardoor ik de band met mijn ouders, mijn broer en stiefzussen steeds weer analyseer.

Het komt er eigenlijk op neer dat ik bij niemand echt het gevoel heb dat diegene er echt 100% voor me is. Maar dan zegt mijn man dat mijn verwachtingen te hoog liggen. Hij zegt: iedereen is anders en dat moet ik accepteren. Dat snap ik ook echt, maar ik snap gewoon niet waarom anderen er niet voor mij zijn, zoals ik er voor hen ben of zou zijn.

Ik heb moeite met het egoisme van veel mensen, ik kan dat niet begrijpen. Ik zal me waarschijnlijk harder op moeten gaan stellen, maar blijven mensen dan nog wel? Hoe kan het dat egoistische mensen ook vrienden hebben?

Nou ja, zoals jullie kunnen lezen overdenk ik dus alles en word ik doodmoe van mezelf. 
Ik heb in het verleden al vaker een psycholoog bezocht (voor de scheiding van mijn ouders en voor het verlies van ons eerste kindje), maar ik denk eraan om weer een verwijzing te vragen, zodat ik weer aan de slag kan om beter met alle gedachten en gevoelens om te gaan.

Tot die tijd, schrijf ik dus heel graag hier van me af!