Achteruitgang moeder
Tja waar moet ik beginnen. Mijn moeder, bijna 80, is sinds een paar jaar fysiek nogal aan het kwakkelen en na veel overleg en onderzoeken weten we sinds een aantal maanden dat ze een progressieve zelfzame ziekte heeft waardoor ze fysiek steeds meer achteruit zal gaan.
Ik probeer het te accepteren, het is wat het is en ze heeft een heel leven achter zich en ouder dom komt nou eenmaal met gebreken.
Van de andere kant het is wel mijn moeder, ik heb het er moeilijk mee en de boel enorm rationaliseren (Wat ik snel doe heb ik gemerkt) helpt eigenlijk voor geen meter. Bovendien totdat ze dus begon te kwakkelen 1,5/2 jaar terug ging alles prima en nu 'ineens' niet meer. Dat was misschien te verwachten, ouderdom komt met gebreken maar het valt me best wel zwaar.
Ik neig tegen mijzelf te zeggen 'deal with it' maar ik vind dat emotioneel best lastig en ik weet niet goed wat ik ermee moet.. (Het liefst niks om eerlijk te zijn maar das natuurlijk niet verstandig.
Is het verstandig om te gaan praten met iemand? (Ik sta er overigens niet alleen voor hoor, ik heb ook nog een broer en zussen maar goed die hebben het er - uiteraard- ook moeilijk mee)
Wat ik overingens wil met dit topic, ik weet het niet zo goed, het opschrijven lucht op en wellicht herkent iemand het een en ander.
Hier een ouder die al langere tijd aan het achteruitgaan is. We zijn met vier kinderen en proberen het ook zoveel mogelijk te verdelen. Bij ons woont ook de één dichterbij dan de ander.
Probeer vooral te kijken welke dingen digitaal en telefonisch geregeld kunnen worden, die misschien degene op afstand kan doen. Mijn moeder zat destijds met oma in zo´n situatie (zij en 3 zussen). Eén tante die verder weg woonde nam soms een doktersbezoek op zich en kwam dan meteen een hele dag om ook nog wat praktische dingen te doen.
Sterkte.