Geen klik met vriendinnen van zoons
Mijn man en zoons wilde graag een weekendje weg in een huisje en ik wil graag mee omdat ik mijn jongens niet meer zo vaak zie nu ze uit huis zijn. Ze hebben al iets leuks gevonden, maar ze willen hun vriendinnen ook mee. Ze hebben beide al een aantal jaar verkering, maar ik heb ondanks alles geen klik met de meiden. Tijdens kerst en verjaardagen ben ik te druk met hosten om mij er druk over te maken, maar een heel weekend lang met z'n alle op elkaars lip in een huisje is een ander verhaal. Mijn man en zoons voetballen veel, iets wat mij totaal niet ligt dus ik zou wel het hele weekend met die 2 meiden opgescheept zitten. Ik zie er erg tegenop.
De vriendin van de oudste is erg stil. Ze geeft vaak ook maar korte antwoorden en een gesprek met haar houden voelt als aan een dood paard trekken. Tijdens verjaardagen gaat ze ook na een uurtje naar buiten om door de wijk te lopen omdat het haar te druk wordt. Ze is erg op zichzelf. De vriendin van jongste klaagt aan een stuk door. Niks is er goed en ze heeft overal commentaar op. We gingen een keer met zoon uiteten en ze had 3 restaurants afgekeurd voordat we ergens konden eten. Bij de vierde waar ze wel naar toe wilde vond ze het eten matig.
Ik heb het al met mijn zoons erover gehad en die hebben het met hun vriendinnen besproken, maar beide kenden zich niet in het gedrag wat ik schetste. Dus nu lijkt het net of ik de onmogelijke schoonmoeder ben. Mijn man spendeert te weinig tijd met de meiden om er een mening over te hebben. Hoe pak ik dit aan? Terwijl ik dit typ voel ik mijn hartslag al stijgen.
Het lijkt weleens of (jong)volwassenen hun moeder vooral in haar moederrol zien - en niet zozeer als persoon. Ze denken daar gewoon (nog) niet zo over na. Zolang je samen een gezin vormde, was alles voor hen duidelijk - jij als hun moeder met x y z als gewoonten en taken. Maar nu ze vertrokken zijn, niet meer. Met hun vader hebben ze in jullie geval een duidelijk raakvlak (voetbal) en met jou (nog) niet. Het is aan jou te zoeken naar iets wat jullie beiden kan interesseren. Boeken, films, (klein)kunst, sport, een bepaald goed doel, iets in de natuur, een stad? En dat lukt waarschijnlijk makkelijker een op een dan met twee tegelijk. Maak daar werk van! Vertel hen dat je het mooi zou vinden samen iets te ondernemen en maak een plan wat dat kan zijn.
Dat je van schoondochters (het hadden ook schoonzonen kunnen zijn 
) meer gezelligheid en contact verwachtte dan je nu ervaart, is jammer. Dat ligt vooral bij jou - en het maakt je onzeker. Er zullen echter niet zoveel meiden zijn die fantaseren over een fantastische schoonmoeder (helaas, maar ja, zo is het.) Ze zien uit naar een goede, loyale, actieve en betrokken levenspartner - en de schoonmoeder die met hem mee in hun leven komt, tja...
Sowieso is het best een zoektocht hoe je het leven met uitgevlogen kinderen&partners goed en plezierig vormgeeft. Veel staat en valt met verwachtingen. En al beschrijf je dat je een gelukkig huwelijk hebt, jij en je man blijven een leven lang verschillende personen. Ervaring mee: bijna 45 jaar getrouwd 
Herinneringen kan je maken door dingen samen te ondernemen....
En niet door verbeten thuis te blijven zitten.
Alleen al de verwachting die je had als je schoondochters zal krijgen geeft ontzettend veel druk. Mijn schoonmoeder dacht ook dat het gezelliger in haar gezin zou worden als de jongens met een vrouw thuis kwamen. Alleen die vrouwen, haar schoondochters dus, konden nooit aan haar verwachtingen voldoen en dat zorgde voor verwijdering. Die verwachting was inmiddels zo torenhoog geworden dat het onmogelijk was voor de schoondochters om dit in te vullen. In haar gein voerde schoonmoeder altijd het hoogste woord en dat bleef ze ook doen toen de schoondochters kwamen. Die kregen dus helemaal geen ruimte om zichzelf te zijn en een band op te bouwen. Ik zie dat bij jou ook gebeuren als ik je zo lees.
Begin met het bijstellen van je eigen torenhoge verwachtingen. Misschien helpt dat ook om de band met je zonen te verbeteren. Je klinkt als iemand ie behoorlijk aanwezig is, probeer daar eens een stapje terug in te doen. Gewoon samen zijn zonder continu te hoeven praten kan de dynamiek in de onderlinge relatie verbeteren.
En natuurlijk is het negatieve gedrag van je schoondochter verschrikkelijk, ik snap dat je daar grote moeite mee hebt. Maar ja, het is wel de vriendin van je zoon. Je hoeft geen vrienden te worden he.
Ted68 schreef op 20-08-2026 om 14:50:
Herinneringen kan je maken door dingen samen te ondernemen....
En niet door verbeten thuis te blijven zitten.
Maar is thuis blijven dan altijd de slechte keuze?
Kan je dan niet de kinderen en hun vader een leuk uitje gunnen zonder je buitengesloten/achtergesteld/genegeerd te voelen?
Mijn man en zoon hebben 2 jaar geleden een geweldige dag gehad op het circuit van Spa. Ik gun ze dan die leuke dag samen en vind het fijn dat ze zo genoten hebben. Ik had mee kunnen gaan met dochter maar zowel dochter als ik vonden het het geld en de moeite niet waard. Wij hebben op een ander tijdstip iets anders gedaan.
Als moeder of als vader hoef je niet overal bij te zijn om mooie (jeugd)herinneringen te maken. Ik geniet ook van de verhalen die ik na afloop hoor en sla dat op als mooie herinneringen.
Nee, natuurlijk is thuis blijven een optie: ik vind het meer treurig dat To nooit iets zonder Partner met die jongens ondernomen heeft. En ik vind heel eerlijk dat omdat het een meisje te rustig is, ik me af graag hoeveel kansen krijgen die meisjes. Of krijgen ze meteen al een Stempel…Vraag me dan ook af of je echt open staat, To,!?
Ik heb zelf een groot gezin, en allemaal hebben ze een Partner. En niet met iedereen heb ik dezelfde band. Maar mijn kinderen moeten gelukkig zijn. En ja, ik vind het heel leuk dat ze allemaal regelmatig komen eten. En dat we met elkaar feesten en verjaardagen vieren. En vooral vind ik leuk dat ze zichzelf zijn!
Treurig als je niet zonder partner met je kinderen op stap gaat? Als ik had gezegd tegen mijn kinderen, ik ga met jullie op stap, papa gaat iets anders doen, waren ze in opstand gekomen.
Als manlief op stap was voor het werk ging ik wel eens met ze pannenkoeken eten in de stad als we daar toch waren voor muziekles ofzo. De verzuchting dat de pannenkoeken lekker waren, maar het met papa gezelliger is, werd dan zeker geuit!
Overigens vind ik het gemakkelijker een gesprek gaande te houden met mijn schoonzoon dan met mijn zoon, die is niet zo'n prater, meer een app-er!
In mijn persoonlijke omgeving zie ik het heel vaak dat dochters uitsluitend dingen alleen met moeder doen, en zoons alleen met vader. Zolang er óók genoeg tijd met zijn allen doorgebracht wordt zie ik het dus als 'normaal' en niet als buitensluiten.
Misschien heel hard, maar ik vind dat je bij jezelf te rade moet gaan als je hier zo'n moeite mee hebt. Probeer dat gevoel aan te pakken in plaats van de dynamiek, want daar is niks mee.
Moxxie schreef op 21-08-2026 om 07:36:
In mijn persoonlijke omgeving zie ik het heel vaak dat dochters uitsluitend dingen alleen met moeder doen, en zoons alleen met vader. Zolang er óók genoeg tijd met zijn allen doorgebracht wordt zie ik het dus als 'normaal' en niet als buitensluiten.
Misschien heel hard, maar ik vind dat je bij jezelf te rade moet gaan als je hier zo'n moeite mee hebt. Probeer dat gevoel aan te pakken in plaats van de dynamiek, want daar is niks mee.
Totaal niet herkenbaar. Er zijn toch zoveel dingen die je kunt doen
Miepjecody schreef op 21-08-2026 om 08:26:
[..]
Totaal niet herkenbaar. Er zijn toch zoveel dingen die je kunt doen
Ja maar niet bij iedereen bestaat die behoefte.
Het klinkt allemaal wat afwachtend en ook dat je de handdoek in de ring gooit en dan verdrietig bent. Met je zonen heb je geen gezamenlijke hobbies of interesses, of je oefent ze niet uit dus hoop je op leuke schoondochters. Die zijn echter stil en klagend en dus stopt het.
Maar zijn er echt geen activiteiten die jij en je zonen beiden leuk vinden. Wellicht houdt de oudste zoon wel enorm van theater met als jij en de jongste van uit eten. Dat zijn zo maar twee uit de lucht gegrepen voorbeelden. Tijdens zo’n weekend kun je natuurlijk meer doen dan alleen voetballen. Je kunt voorstellen om te gaan wandelen of fietsen, wellicht zijn er wat activiteiten in de buurt die je samen kunt doen of iets bezichtigen? Gooi het in de groep.
Wat ben je van plan qua communicatie richting je schoondochters? Je hebt tenslotte tegen hun partner over hun gedrag geklaagd en zij herkennen zich er niet in en voelen zich waarschijnlijk ongemakkelijk. Net zoals je zonen zich ertussen geplaatst zullen voelen.
Herfstappeltaart schreef op 21-08-2026 om 08:52:
[..]
Ja maar niet bij iedereen bestaat die behoefte.
Om met je kind of je ouder wat leuks te doen? Als er gewoon een goede band is, vind ik dat toch wel gek.
Regenbui67 schreef op 20-08-2026 om 13:20:
Misschien ben ik wel iets dramatisch in mijn berichten. Ik heb met mijn zoons wel een op een contact gehad. Maar dat was hooguit maar een paar uur, en niet een heel weekend. Mijn man heeft ook een keer voorgesteld om de jongens aan te spreken dat ze meer met mij moeten gaan doen, maar dit wil ik ook niet. Ik wil niet dat ze mij als zielig vinden. Het voelt alsof ik zo veel te geven heeft, maar niemand wil het ontvangen. Mijn schoondochters houden ook hun handen van mij af. Dat vind ook erg jammer dat het contact met hun zo stroef loopt. Onze persoonlijkheden matchen niet.
ik vind het heel verdrietig dat je je zo voelt, maar wil je een advies geven. lees al je reacties in dit topic nogeens door. het schreeuwt het gevoel dat je hebt in combinatie met een volledig afwachtende houding. je man wil met de jongens bespreken, de schoondochters zijn afstandelijk.
waar ben jijzelf? waarom neem jij geen initiatief in een activiteit met je zoons en of schoondochters om het contact te verdiepen?
en dat is niet per se een aanmoediging om dat wel te gaan doen, maar vooral een vraag die je jezelf moet stellen: waarom neem je geen initiatief? jij hebt er last van, de rest niet, dus waarom ben je dan teleurgesteld als geen enkele buitenstaander het gevoel dat jij als enige hebt oplost?
Ik ben zelf trouwens ook nooit speciaal een weekend of hele dag weggeweest met één ouder. Heel soms wel eens een los uitstapje als dat zo uitkwam (met studiedag school of uitstapje van andere ouder in het weekend). Maar er zijn wel bepaalde activiteiten die ik altijd met mijn vader doe/deed of juist met mijn moeder. Bijvoorbeeld (tijdens een gezamenlijk weekendje weg!) met mijn moeder bordspelletjes spelen en met mijn vader een legpuzzel maken. Of vroeger ging mijn moeder mee naar muziekles, mijn vader naar dansles. Mijn vader speelde vaker de 'taxi' (en hadden we in de auto gesprekken), terwijl ik met mijn moeder vaker samen ging koken.
Maar: ik kan mij voorstellen dat het wel anders is als de ene ouder wel uitstapjes met kind apart maakt, en de ander dat helemaal nooit doet. Dan is het niet in balans. Vraag is dan wel of je juist liever meer uitstapjes met het hele gezin (al dan niet met aanhang) zou willen, of juist ook eens een 1-op-1 uitstapje met zoon.
Moxxie schreef op 21-08-2026 om 07:36:
In mijn persoonlijke omgeving zie ik het heel vaak dat dochters uitsluitend dingen alleen met moeder doen, en zoons alleen met vader. Zolang er óók genoeg tijd met zijn allen doorgebracht wordt zie ik het dus als 'normaal' en niet als buitensluiten.
Misschien heel hard, maar ik vind dat je bij jezelf te rade moet gaan als je hier zo'n moeite mee hebt. Probeer dat gevoel aan te pakken in plaats van de dynamiek, want daar is niks mee.
Ik zie hierbij vaders en zonen voor me die uit hun bol gaan bij een voetbalwedstrijd of formule 1 terwijl moeder en dochter in een badjas in een wellnessresort uitpuffen nadat ze de winkelstraten afgestruind hebben.
Ik dacht dat dat soort genderstereotypen inmiddels achterhaald waren. Niet een beeld waarin ik mijn eigen gezin herken, gelukkig.
kenfan schreef op 21-08-2026 om 10:17:
[..]
Ik zie hierbij vaders en zonen voor me die uit hun bol gaan bij een voetbalwedstrijd of formule 1 terwijl moeder en dochter in een badjas in een wellnessresort uitpuffen nadat ze de winkelstraten afgestruind hebben.
Ik dacht dat dat soort genderstereotypen inmiddels achterhaald waren. Niet een beeld waarin ik mijn eigen gezin herken, gelukkig.
Ja, inderdaad vader en zoon naar het circuit en moeder en dochter naar een museum en winkelen. Op die dag in de vakantie met wat minder weer.
Op een andere dag kan ik ook zomaar met zoon naar theater en vader met dochter met het rubber door de blubber op een mountainbike parcours. Of met zijn allen naar de landingsstranden in Normandië.
Niet altijd hoeft alles met zijn allen, het wordt echt niet gezelliger als we met zijn allen een workshop zeep maken gaan doen. Dat man en zoon dan de fietsen pakken is helemaal prima. Hebben we bij de avondmaaltijd (bereid door dochter en ik, dat dan weer wel) mooie verhalen om aan elkaar te vertellen.