Het moeilijkste gesprek uit mijn leven…
… zal ik binnenkort moeten gaan voeren.
Ik ben al heel lang samen (+/- 15 jaar) met mijn vriend, we hebben samen een kind en het leuk voor elkaar. Wonen in een fijn huis, in een wijk waar we allebei niet uit willen. Doen beiden werk wat we leuk vinden. Hebben het prima samen, natuurlijk af en toe irritaties (die soms te hoog oplopen omdat we er eerst beiden niks over zeggen tot de bom ‘ontploft’), maar zodra dit uitgepraat is is het weer goed. We kunnen enorm hard met elkaar lachen, en elkaar steunen in moeilijke periodes. Ik was erg jong toen we een relatie kregen, als ik nu terug kijk te jong (ik ben halverwege de 30).
Zo’n 2 jaar geleden zijn we in relatietherapie gegaan omdat we veel ruzie en spanningen thuis hadden. Ik heb toen aangegeven dat ik twijfelde over de relatie, ik had een – is dit het – gevoel. Vriend schrok daar van, want hij heeft deze twijfel door de eerdere jaren heen wel eens gehad maar was er juist op dat moment echt van overtuigd dat ik de vrouw in zijn leven ben. Met therapie hebben we anders leren communiceren en zijn we tot de conclusie gekomen samen verder te willen.
Maar nu… vorig jaar hebben we weer een pittige periode gehad. Ik stond op het punt om weg te gaan, maar toen kreeg hij een ongeluk waardoor hij enkele maanden uit de running is geweest. Ik kon niet weg. De tijd dat hij uit de running was ging het eigenlijk best goed, het was voor mij duidelijk dat alles qua huishouden en kind op mijn schouders terecht kwam, en hij deed erg zijn best om positief in de situatie te blijven staan. We kabbelden voort.
De laatste tijd ben ik weer veel aan het piekeren en slaap ik slecht hierdoor. Ben ik nog gelukkig in deze relatie? Wil ik zo nog 20 jaar verder? Op beide vragen is het antwoord overduidelijk nee. Ik voel me eenzaam in de relatie. Zie hem als een vriend, niet meer als mijn partner. De aantrekkingskracht is weg voor mij. Als we uit elkaar zijn zal ik op zoek moeten naar een ander huis, niet makkelijk in deze tijd. Ik sta ingeschreven bij een woningbouwvereniging, en heb de laatste weken wat gereageerd op huizen. Het biedt niet veel perspectief als je ziet dat je op plek 100+ terecht komt na een reactie op een huis. Particulier huren is op dit moment geen optie i.v.m. salaris. Ik zal ander werk moeten vinden voor meer dagen als ik nu werk, helaas is uren ophogen bij mijn huidige werkgever geen optie.
Vriend merkt ook dat ik me afsluit en vroeg gisteravond wat er aan de hand is. Helaas zat hij al aardig in emotie waardoor er naar mijn idee een rustig gesprek niet mogelijk was. Ik heb aangegeven dat ik veel aan mijn hoofd heb en aan over bepaalde zaken aan het nadenken ben. Hij gaf aan dat hij graag wil dat ik praat met hem en er samen uit willen komen. Heel lief, maar er samen uitkomen wil ik niet!
Binnenkort zal ik dus het moeilijkste gesprek van mijn leven moeten gaan voeren. Ik weet dat ik hem heel veel pijn ga doen, en dat breekt me. Wat doe ik onze zoon aan? Hij zal ook moeten wennen aan ons niet meer samen te zien en uiteindelijk in twee huizen te wonen. Maar moet ik dan voor zoon bij vriend blijven en zelf ongelukkiger worden?
Sorry voor het enorm lange verhaal, ik vind het zo lastig. Wilde even mijn ei kwijt.
Voor mensen het vragen: nee, er is absoluut niemand anders in het spel waardoor ik nu niet meer wil, laten we dat voorop stellen.
Peaches schreef op 07-01-2026 om 13:16:
[..]
Ik weet het ook niet. Hij heeft wel autisme, maar dat vind ik geen excuus.
Hij heeft ook alleen gewoond en toen deed hij niet veel meer dan hij nu doet. Ik was te naïef om de rode vlaggen te zien wapperen, zullen we maar zeggen.
Nee, dat is geen excuus.
Peaches schreef op 07-01-2026 om 13:16:
[..]
Ik weet het ook niet. Hij heeft wel autisme, maar dat vind ik geen excuus.
Hij heeft ook alleen gewoond en toen deed hij niet veel meer dan hij nu doet. Ik was te naïef om de rode vlaggen te zien wapperen, zullen we maar zeggen.
Ben jij nog wel gelukkig met hem ?
Roos57 schreef op 07-01-2026 om 13:43:
[..]
Ben jij nog wel gelukkig met hem ?
Nee, maar het is even niet anders.
Peaches schreef op 07-01-2026 om 13:45:
[..]
Nee, maar het is even niet anders.
ToetieToover schreef op 06-01-2026 om 20:31:
[..]
Waarom ga je er vanuit dat iemand alleen blijft na een scheiding? Of dat je er samen ‘sterker voorstaat’ op oudere leeftijd? Voor veel ouderwetse
mannenmensen kan dat opgaan, als ze nooit geleerd hebben zelf hun sokken te wassen enzo. Dat deukt hun welzijn een beetje misschien? Dat die geen partner meer kunnen vinden om voor ze te zorgen? De huizenmarkt is helemaal een vreemd argument, die moet zich aanpassen aan de vraag, niet andersom. Wie wil er nou bij elkaar blijven voor een huis?! En de huizenmarkt is heus niet verslechterd door alleenstaanden. Ik weet niet wat ik lees.
Dat 'samen sterker' gaat niet om fossiele patriarchale types die beweren nog geen ei te kunnen bakken. Je moet je je er zoiets als mijn schoonouders bij voorstellen: hij takelde lichamelijk af, zij werd warriger na een paar tia's. Dat hield elkaar in evenwicht, en zo hebben ze het tot aan hun einde met elkaar volgehouden in hun eigen huis.
Ik besef als zestiger dat het een van ons misschien als mantelzorger voor de andere zal moeten opdraven. Dat vind ik geen gunstig vooruitzicht, maar ik hoop het wel op te kunnen brengen voor de man met wie ik al tig jaar samen ben, met ups en downs. Het is wel de reden dat ik niet snel aan een nieuwe serieuze relatie zou beginnen.
kenfan schreef op 07-01-2026 om 14:14:
[..]
Dat 'samen sterker' gaat niet om fossiele patriarchale types die beweren nog geen ei te kunnen bakken. Je moet je je er zoiets als mijn schoonouders bij voorstellen: hij takelde lichamelijk af, zij werd warriger na een paar tia's. Dat hield elkaar in evenwicht, en zo hebben ze het tot aan hun einde met elkaar volgehouden in hun eigen huis.
Ik besef als zestiger dat het een van ons misschien als mantelzorger voor de andere zal moeten opdraven. Dat vind ik geen gunstig vooruitzicht, maar ik hoop het wel op te kunnen brengen voor de man met wie ik al tig jaar samen ben, met ups en downs. Het is wel de reden dat ik niet snel aan een nieuwe serieuze relatie zou beginnen.
Herkenning! Ondanks het zwitserlevengevoel wat pensionados werd/wordt voorgespiegeld, is het leven totaal niet maakbaar. Wij gaan allebei richting 70 en wat Kenfan schetst - zo kan het gaan. Mantelzorg tegen wil en dank, een kwetsbaar kostbaar evenwicht.
Ik zie in m’n werk veel senioren. In de praktijk valt me op dat mannen die hun vrouw verliezen eerder op zoek gaan naar een nieuwe levensgezel dan vrouwen. Mannen zullen zich wel kunnen redden, maar gezelligheid, dat is een ander verhaal.
Zoals ik er nu insta, zou ik bij een eventueel alleen komen te staan, daar het beste van proberen te maken. Zonder nieuwe partner.
Alice12 schreef op 07-01-2026 om 12:52:
[..]
Maar hoe kunnen mannen zulke kinderen zijn? Is dat omdat hun vrouw alles wel regelt? Of opvoeding? In beiden gevallen zullen vrouwen aan de bak moeten.
Omdat hij bij moeders thuis nog nooit iets gedaan had. Het is een strijd geweest, toen ik de eerste keer zei, ik ga koken wat ga jij doen...? Antwoorde hij, ohh dan ga ik ff tv kijken 
Toen begreep ik dat de vraag anders moest, doe jij de badkamer of kook jij liever 
Maar ondertussen woon ik al tig jaar alleen en dat wil ik graag zo houden.
Ik ben even een dagje offline geweest. Dat was wel even prettig.
Hij is absoluut geen slechte man, en niet agressief naar mij en/of kind toe. Hij zal een van ons nooit met een vinger aanraken, laten we dat voorop stellen! Hij schiet inderdaad (te) snel uit zijn slof, maar dat maakt hem geen slechte man. Hij is een goede vader voor ons kind en doet veel voor hem. Maar, als we eerlijk zijn, neem ik het grootste gedeelte van de zorg voor ons kind op me. Ik werk ook minder dan hij, en zodra hij thuis is neemt hij zijn deel van de zorg net zo goed op zich.
We hebben gisteravond nog even gepraat. Gelukkig weer een rustig gesprek kunnen hebben. Hij ziet ook dat heel deze situatie mij pijn doet, maar hij gaf aan ook te zien dat ik al langere tijd niet meer zo gelukkig ben. Ook gaf hij aan dat hij ook momenten heeft dat hij twijfelt en zich af vraagt of dit het is. Weinig intimiteit terwijl hij dat wel wil. Ik heb ook behoefte aan intimiteit, maar niet met hem, hoe lullig dat ook klinkt. Nogmaals, ik heb intimiteit niet bij iemand anders gezocht! Dit was ook een van zijn vragen namelijk.
Verder schreef iemand dat ik eerst maar eens financieel onafhankelijk moest worden. Ik heb gewoon een baan, betaal al mijn eigen rekeningen etc. Met dit salaris zou ik ook prima een huurhuis kunnen betalen, maar ik besef me wel dat als ik een dag meer ga werken het net allemaal ietsjes makkelijker wordt. Ik heb wat lijntjes lopen over een eventuele overstap naar een andere baan, dus ook dat loopt.
Ik heb besloten om een dezer dagen contact op te nemen met de (relatie)therapeut waar we eerder samen zijn geweest en een eerste gesprek in mijn eentje aan te vragen.
Fijn dat jullie weer een goed gesprek konden hebben. Blijkbaar zijn jullie beiden niet gelukkig in de relatie, maar de twijfels om de relatie te beëindigen zijn er nog? Ik hoop dat het gesprek met de relatietherapeut je helpt keuzes te maken.
Sterkte JtM