Het moeilijkste gesprek uit mijn leven…
… zal ik binnenkort moeten gaan voeren.
Ik ben al heel lang samen (+/- 15 jaar) met mijn vriend, we hebben samen een kind en het leuk voor elkaar. Wonen in een fijn huis, in een wijk waar we allebei niet uit willen. Doen beiden werk wat we leuk vinden. Hebben het prima samen, natuurlijk af en toe irritaties (die soms te hoog oplopen omdat we er eerst beiden niks over zeggen tot de bom ‘ontploft’), maar zodra dit uitgepraat is is het weer goed. We kunnen enorm hard met elkaar lachen, en elkaar steunen in moeilijke periodes. Ik was erg jong toen we een relatie kregen, als ik nu terug kijk te jong (ik ben halverwege de 30).
Zo’n 2 jaar geleden zijn we in relatietherapie gegaan omdat we veel ruzie en spanningen thuis hadden. Ik heb toen aangegeven dat ik twijfelde over de relatie, ik had een – is dit het – gevoel. Vriend schrok daar van, want hij heeft deze twijfel door de eerdere jaren heen wel eens gehad maar was er juist op dat moment echt van overtuigd dat ik de vrouw in zijn leven ben. Met therapie hebben we anders leren communiceren en zijn we tot de conclusie gekomen samen verder te willen.
Maar nu… vorig jaar hebben we weer een pittige periode gehad. Ik stond op het punt om weg te gaan, maar toen kreeg hij een ongeluk waardoor hij enkele maanden uit de running is geweest. Ik kon niet weg. De tijd dat hij uit de running was ging het eigenlijk best goed, het was voor mij duidelijk dat alles qua huishouden en kind op mijn schouders terecht kwam, en hij deed erg zijn best om positief in de situatie te blijven staan. We kabbelden voort.
De laatste tijd ben ik weer veel aan het piekeren en slaap ik slecht hierdoor. Ben ik nog gelukkig in deze relatie? Wil ik zo nog 20 jaar verder? Op beide vragen is het antwoord overduidelijk nee. Ik voel me eenzaam in de relatie. Zie hem als een vriend, niet meer als mijn partner. De aantrekkingskracht is weg voor mij. Als we uit elkaar zijn zal ik op zoek moeten naar een ander huis, niet makkelijk in deze tijd. Ik sta ingeschreven bij een woningbouwvereniging, en heb de laatste weken wat gereageerd op huizen. Het biedt niet veel perspectief als je ziet dat je op plek 100+ terecht komt na een reactie op een huis. Particulier huren is op dit moment geen optie i.v.m. salaris. Ik zal ander werk moeten vinden voor meer dagen als ik nu werk, helaas is uren ophogen bij mijn huidige werkgever geen optie.
Vriend merkt ook dat ik me afsluit en vroeg gisteravond wat er aan de hand is. Helaas zat hij al aardig in emotie waardoor er naar mijn idee een rustig gesprek niet mogelijk was. Ik heb aangegeven dat ik veel aan mijn hoofd heb en aan over bepaalde zaken aan het nadenken ben. Hij gaf aan dat hij graag wil dat ik praat met hem en er samen uit willen komen. Heel lief, maar er samen uitkomen wil ik niet!
Binnenkort zal ik dus het moeilijkste gesprek van mijn leven moeten gaan voeren. Ik weet dat ik hem heel veel pijn ga doen, en dat breekt me. Wat doe ik onze zoon aan? Hij zal ook moeten wennen aan ons niet meer samen te zien en uiteindelijk in twee huizen te wonen. Maar moet ik dan voor zoon bij vriend blijven en zelf ongelukkiger worden?
Sorry voor het enorm lange verhaal, ik vind het zo lastig. Wilde even mijn ei kwijt.
Voor mensen het vragen: nee, er is absoluut niemand anders in het spel waardoor ik nu niet meer wil, laten we dat voorop stellen.
even een dikke 
je moet doen waar jij op langer termijn gelukkig van word. Ook al is het zoiets moeilijks.
Wat een nare situatie. Is een open relatie bespreekbaar bij jullie? Dan kunnen jullie samen blijven wonen en elkaar de ruimte gunnen, en vind je wellicht bij een ander wat je nodig hebt en heeft je kind er veel minder last van. Dan moet er wel heel goede communicatie mogelijk zijn tussen jullie.
Als ik jouw verhaal zo lees, vraag ik me af of weggaan de beste optie is. Jullie hebben geen verschrikkelijke ruzies, kunnen nog lachen met elkaar, wonen plezierig en ik ga ervanuit dat jullie goede ouders voor jullie zoon zijn. Wat zou uit elkaar gaan opleveren? Zou je leven er dan echt zo ontzettend veel op vooruit gaan? Waarom zou je dan uit elkaar gaan? Heb je je weleens een beeld proberen te vormen van hoe het leven er dan uit zou zien als alleenstaande moeder? Ik ben helemaal geen tegenstander van scheiden, maar in jouw vraag ik me af wat je ermee op gaat schieten.
Citroengraag schreef op 05-01-2026 om 16:23:
Wat een nare situatie. Is een open relatie bespreekbaar bij jullie? Dan kunnen jullie samen blijven wonen en elkaar de ruimte gunnen, en vind je wellicht bij een ander wat je nodig hebt en heeft je kind er veel minder last van. Dan moet er wel heel goede communicatie mogelijk zijn tussen jullie.
Nee, mijn vriend kennende zou een open relatie absoluut geen optie zijn.
Bellebelle schreef op 05-01-2026 om 16:23:
Als ik jouw verhaal zo lees, vraag ik me af of weggaan de beste optie is. Jullie hebben geen verschrikkelijke ruzies, kunnen nog lachen met elkaar, wonen plezierig en ik ga ervanuit dat jullie goede ouders voor jullie zoon zijn. Wat zou uit elkaar gaan opleveren? Zou je leven er dan echt zo ontzettend veel op vooruit gaan? Waarom zou je dan uit elkaar gaan? Heb je je weleens een beeld proberen te vormen van hoe het leven er dan uit zou zien als alleenstaande moeder? Ik ben helemaal geen tegenstander van scheiden, maar in jouw vraag ik me af wat je ermee op gaat schieten.
Ik zie mezelf niet nog zo 20/30 jaar doorgaan. Ik snap dat het leven als alleenstaande moeder er niet perse beter op wordt de eerste tijd, maar ik hoop dat ik dan toch mijn eigen draai kan vinden in mijn leven en gelukkig wordt.
'Vriend merkt ook dat ik me afsluit en vroeg gisteravond wat er aan de hand is. Helaas zat hij al aardig in emotie waardoor er naar mijn idee een rustig gesprek niet mogelijk was. Ik heb aangegeven dat ik veel aan mijn hoofd heb en aan over bepaalde zaken aan het nadenken ben. Hij gaf aan dat hij graag wil dat ik praat met hem en er samen uit willen komen. Heel lief, maar er samen uitkomen wil ik niet!'
Het is me niet helder waarom je zo zeker weet dat je weg wilt en dat je dan gelukkiger zult zijn. Welke garantie heb je?? Wat is er mis met een vriend? Zo noem je hem sowieso al.
Natuurlijk, jullie waren jong toen de relatie begon; je verandert door de jaren heen en met goede communicatie (wat nu beter lukt) kun je met elkaar mee bewegen. Sowieso heeft elk stel weleens minder sprankelende tijden.
Als je nu vanwege een vrij vage reden de relatie opbreekt, krijg je allereerst meer zorgen. Meer gedoe om de zorg voor je kind, als je meer moet gaan werken.je agenda is voller. Jullie vriendenkring gaat splitsen. Je familierelaties veranderen.
Denk er goed over na! Je weet wat er is, maar niet wat er komt. Geen mens kan 20 jaar vooruit kijken.
JtM schreef op 05-01-2026 om 16:43:
[..]
Ik zie mezelf niet nog zo 20/30 jaar doorgaan. Ik snap dat het leven als alleenstaande moeder er niet perse beter op wordt de eerste tijd, maar ik hoop dat ik dan toch mijn eigen draai kan vinden in mijn leven en gelukkig wordt.
Dat kan hoeft niet . En gaat ten koste van je zoon . Die wil gewoon ouders die het een beetje leuk hebben. En zo leest het wel .
ik denk dat iedereen die fase wel heeft van is dit het nou . Zo uniek is dat niet .
Ik las laatst een stuk over scheiden of blijven. Daarin stond de vraag was Goed ooit echt goed. Dus als je terugkijkt op jullie relatie, was het ooit echt goed of was het vooral goed genoeg?
JtM schreef op 05-01-2026 om 16:43:
[..]
Ik zie mezelf niet nog zo 20/30 jaar doorgaan. Ik snap dat het leven als alleenstaande moeder er niet perse beter op wordt de eerste tijd, maar ik hoop dat ik dan toch mijn eigen draai kan vinden in mijn leven en gelukkig wordt.
Wat bedoel je met "dan je eigen draai kunnen vinden in je leven?" In hoeverre houdt je vriend je daarin volgens jou nu tegen?
Pas op voor 'het gras is altijd groener'-gevoel.....Misschien is je leven met je partner lang zo gek nog niet als je over 10 jaar zou terugkijken. Ik vind overigens wel dat je naar hem toe eerlijk moet zijn.
Geen tip wel een
En wees voorzichtig met wat je weggooit.
Oef ja, dat is echt zwaar klote. Maar als het op is, is het op. Voor je zoon is uit elkaar gaan naar, maar gelukkig niet het einde van de wereld. En zeker geen reden om in een relatie te blijven waar je ongelukkig bent, daar is het leven te kort voor. Sterkte
Je hebt maar één leven en als je dat niet op deze manier wilt doorzetten, heb je daar alle recht toe. Je hebt al relatietherapie gehad en bent niet over één nacht ijs gegaan. Je mag de relatie gewoon beëindigen. Dat gaat bij je partner natuurlijk emoties opleveren, maar dat moet je er niet van weerhouden om het gesprek te voeren.
Sterkte en succes.
kies voor het geluk van je kind en je man. Uiteindelijk zal je daar je geluk in vinden
wat doe je je kind aan? Altijd een ouder missen. Geen vaste woonplek. Een moeder die veel meer moet gaan werken en minder beschikbaar is. Een ongelukkige vader. Op termijn best kan een ongelukkige moeder want viel toch tegen. Een stiefmoeder en of vader met alle gevolgen
Verdiep je in de gevolgen van scheiden voor kinderen
En stel he, je vind ergens een flatje en met een full time baan kan je het betalen. Je ziet je kind twee weken per maand. Mooie vakantie samen is geen geld voog. Je sekst wat om je heen maar de ware liefde vind je niet. Je man echter ontmoet wel een leuke vrouw, bouwt een nieuw mooi leven op. Krijgt toch twee leuke kinderen. Je zoon vind ze ook leuk. Is eigenlijk liever daar dan bij jou. Komt nog wat minder langs. En dan zie je ineens weer hoe aantrekkelijk je partner is want het is een lieve en goede vader. En dat is eigenlijk het mooiste wat er is
en daar zit je dan. Oh wat zit je gelukkig te wezen in je eentje. Nou fantastisch