Het moeilijkste gesprek uit mijn leven…
… zal ik binnenkort moeten gaan voeren.
Ik ben al heel lang samen (+/- 15 jaar) met mijn vriend, we hebben samen een kind en het leuk voor elkaar. Wonen in een fijn huis, in een wijk waar we allebei niet uit willen. Doen beiden werk wat we leuk vinden. Hebben het prima samen, natuurlijk af en toe irritaties (die soms te hoog oplopen omdat we er eerst beiden niks over zeggen tot de bom ‘ontploft’), maar zodra dit uitgepraat is is het weer goed. We kunnen enorm hard met elkaar lachen, en elkaar steunen in moeilijke periodes. Ik was erg jong toen we een relatie kregen, als ik nu terug kijk te jong (ik ben halverwege de 30).
Zo’n 2 jaar geleden zijn we in relatietherapie gegaan omdat we veel ruzie en spanningen thuis hadden. Ik heb toen aangegeven dat ik twijfelde over de relatie, ik had een – is dit het – gevoel. Vriend schrok daar van, want hij heeft deze twijfel door de eerdere jaren heen wel eens gehad maar was er juist op dat moment echt van overtuigd dat ik de vrouw in zijn leven ben. Met therapie hebben we anders leren communiceren en zijn we tot de conclusie gekomen samen verder te willen.
Maar nu… vorig jaar hebben we weer een pittige periode gehad. Ik stond op het punt om weg te gaan, maar toen kreeg hij een ongeluk waardoor hij enkele maanden uit de running is geweest. Ik kon niet weg. De tijd dat hij uit de running was ging het eigenlijk best goed, het was voor mij duidelijk dat alles qua huishouden en kind op mijn schouders terecht kwam, en hij deed erg zijn best om positief in de situatie te blijven staan. We kabbelden voort.
De laatste tijd ben ik weer veel aan het piekeren en slaap ik slecht hierdoor. Ben ik nog gelukkig in deze relatie? Wil ik zo nog 20 jaar verder? Op beide vragen is het antwoord overduidelijk nee. Ik voel me eenzaam in de relatie. Zie hem als een vriend, niet meer als mijn partner. De aantrekkingskracht is weg voor mij. Als we uit elkaar zijn zal ik op zoek moeten naar een ander huis, niet makkelijk in deze tijd. Ik sta ingeschreven bij een woningbouwvereniging, en heb de laatste weken wat gereageerd op huizen. Het biedt niet veel perspectief als je ziet dat je op plek 100+ terecht komt na een reactie op een huis. Particulier huren is op dit moment geen optie i.v.m. salaris. Ik zal ander werk moeten vinden voor meer dagen als ik nu werk, helaas is uren ophogen bij mijn huidige werkgever geen optie.
Vriend merkt ook dat ik me afsluit en vroeg gisteravond wat er aan de hand is. Helaas zat hij al aardig in emotie waardoor er naar mijn idee een rustig gesprek niet mogelijk was. Ik heb aangegeven dat ik veel aan mijn hoofd heb en aan over bepaalde zaken aan het nadenken ben. Hij gaf aan dat hij graag wil dat ik praat met hem en er samen uit willen komen. Heel lief, maar er samen uitkomen wil ik niet!
Binnenkort zal ik dus het moeilijkste gesprek van mijn leven moeten gaan voeren. Ik weet dat ik hem heel veel pijn ga doen, en dat breekt me. Wat doe ik onze zoon aan? Hij zal ook moeten wennen aan ons niet meer samen te zien en uiteindelijk in twee huizen te wonen. Maar moet ik dan voor zoon bij vriend blijven en zelf ongelukkiger worden?
Sorry voor het enorm lange verhaal, ik vind het zo lastig. Wilde even mijn ei kwijt.
Voor mensen het vragen: nee, er is absoluut niemand anders in het spel waardoor ik nu niet meer wil, laten we dat voorop stellen.
Ik vind de meest recente informatie die je toegevoegd hebt wel een ander beeld geven. Op basis van die informatie is wellicht uit elkaar gaan niet zo'n slecht idee. Je schetst het beeld van een man die zijn emoties niet in bedwang kan houden en snel uit zijn slof schiet. Dat kan misschien ook tot emotioneel onveilige situatie leiden voor jullie kind. Jij geeft zelf ook al aan dat je soms het gevoel hebt dat op je tenen moet lopen. Naar mijn mening is onvoorspelbaarheid in gedrag (in dit geval dus van jouw partner) schadelijk voor kinderen.
En als hij in het weekeinde niet van de bank komt... Helpt hij dan wel met de kinderen en het huishouden?
DeOnbekende schreef op 06-01-2026 om 12:31:
[..]
Ik vond het ook niet fijn dat mijn ouders gingen scheiden, maar ook zij zijn nu allebei gelukkiger en hebben het zo goed mogelijk gedaan. Ik ben blij dat mijn ouders voor hun eigen geluk zijn gegaan, dat verdienen ze.
Dan ben je nobeler dan ik. Hoewel ik veel van haar hou, neem ik het mijn moeder stiekem nog steeds wel kwalijk dat zij er toen ik kleuter was voor heeft gekozen dat het gras bij de buren groener was.
Ik hield niet van mijn stiefvader en hij heeft wel een stempel op mijn jeugd gedrukt. Mijn vader was zeer verdrietig en gekwetst (al had hij eerder meer kunnen doen om het ook voor mijn moeder leuk te houden, ik weet best dat zij niet alleen 'schuld' heeft).
De rest van je leven heeft het invloed, ook als je je ouders grootouders maakt. Ik vind mijn ouders ook nog steeds best bij elkaar passen.
Er zijn trouwens wél veel onderzoeken gedaan, óók naar kinderen waarbij de ouders met moeite en toch met name voor de kinderen bij elkaar waren gebleven. Er komt uit dat dat geen fijne situatie is, maar dat bij elkaar blijven vrijwel altijd beter is voor de kinderen (behalve in het geval van regelmatig geweld). Natuurlijk is dat niet leuk voor de ouders hier die hebben gekozen voor scheiden / hun eigen geluk.
De OP klopt dus totaal niet
Het huwelijk van mijn ouders is mede oorzaak geweest van de gezondheidsproblemen van mijn moeder. Ik weet dat ze op het punt heeft gestaan weg te gaan toen ik een jaar of 10 was. Had ze het maar toen gedaan en niet pas 16 jaar later toen mijn zus uit huis ging. Dat had voor iedereen het leven een stuk makkelijker gemaakt. Ja, niet voor mijn vader, maar die had dan misschien ook andere keuzes gemaakt.
Bellebelle schreef op 06-01-2026 om 14:13:
Ik vind de meest recente informatie die je toegevoegd hebt wel een ander beeld geven. Op basis van die informatie is wellicht uit elkaar gaan niet zo'n slecht idee. Je schetst het beeld van een man die zijn emoties niet in bedwang kan houden en snel uit zijn slof schiet. Dat kan misschien ook tot emotioneel onveilige situatie leiden voor jullie kind. Jij geeft zelf ook al aan dat je soms het gevoel hebt dat op je tenen moet lopen. Naar mijn mening is onvoorspelbaarheid in gedrag (in dit geval dus van jouw partner) schadelijk voor kinderen.
Als dit het geval is zou dat voor mij des te meer reden zijn niet te scheiden. Want dan ben je er zelf misschien vanaf maar je kind niet en die staat er op die momenten alleen voor
wel reden om samen in therapie te gaan om hier aan te werken
absor schreef op 06-01-2026 om 17:16:
[..]
Als dit het geval is zou dat voor mij des te meer reden zijn niet te scheiden. Want dan ben je er zelf misschien vanaf maar je kind niet en die staat er op die momenten alleen voor
wel reden om samen in therapie te gaan om hier aan te werken
Als de vader geen behoefte heeft om veel voor hun kind te zorgen, valt het risico misschien wel mee.
Maar inderdaad, de aanwezigheid van kinderen maakt een moeder kwetsbaar.
absor schreef op 06-01-2026 om 17:16:
[..]
Als dit het geval is zou dat voor mij des te meer reden zijn niet te scheiden. Want dan ben je er zelf misschien vanaf maar je kind niet en die staat er op die momenten alleen voor
wel reden om samen in therapie te gaan om hier aan te werken
Het is inmiddels duidelijk. Jij bent tegen scheiden.
MMcGonagall schreef op 06-01-2026 om 18:38:
[..]
Het is inmiddels duidelijk. Jij bent tegen scheiden.
Dat klopt in zijn algemeenheid zeker
Als er minder scheidingen zouden zijn zou dit op heel veel manieren goed zijn voor onze samenleving. Nummer 1 het welzijn van kinderen. Maar ook welzijn van de mens zelf. Zeker als mensen ouder zijn staan ze sterker als ze met zijn tweeën zijn. Maar bijv voor de huizenmarkt zou het ook een stuk beter zijn
echter er zijn natuurlijk situaties waar een scheiding het allerbeste en allerverstandigste is. Dat staat volledig buiten kijf!
absor schreef op 06-01-2026 om 20:07:
[..]
Dat klopt in zijn algemeenheid zeker
Als er minder scheidingen zouden zijn zou dit op heel veel manieren goed zijn voor onze samenleving. Nummer 1 het welzijn van kinderen. Maar ook welzijn van de mens zelf. Zeker als mensen ouder zijn staan ze sterker als ze met zijn tweeën zijn. Maar bijv voor de huizenmarkt zou het ook een stuk beter zijn
echter er zijn natuurlijk situaties waar een scheiding het allerbeste en allerverstandigste is. Dat staat volledig buiten kijf!
Waarom ga je er vanuit dat iemand alleen blijft na een scheiding? Of dat je er samen ‘sterker voorstaat’ op oudere leeftijd? Voor veel ouderwetse mannen mensen kan dat opgaan, als ze nooit geleerd hebben zelf hun sokken te wassen enzo. Dat deukt hun welzijn een beetje misschien? Dat die geen partner meer kunnen vinden om voor ze te zorgen? De huizenmarkt is helemaal een vreemd argument, die moet zich aanpassen aan de vraag, niet andersom. Wie wil er nou bij elkaar blijven voor een huis?! En de huizenmarkt is heus niet verslechterd door alleenstaanden. Ik weet niet wat ik lees.
ToetieToover schreef op 06-01-2026 om 20:31:
[..]
Waarom ga je er vanuit dat iemand alleen blijft na een scheiding? Of dat je er samen ‘sterker voorstaat’ op oudere leeftijd? Voor veel ouderwetse
mannenmensen kan dat opgaan, als ze nooit geleerd hebben zelf hun sokken te wassen enzo. Dat deukt hun welzijn een beetje misschien? Dat die geen partner meer kunnen vinden om voor ze te zorgen? De huizenmarkt is helemaal een vreemd argument, die moet zich aanpassen aan de vraag, niet andersom. Wie wil er nou bij elkaar blijven voor een huis?! En de huizenmarkt is heus niet verslechterd door alleenstaanden. Ik weet niet wat ik lees.
Huh? Natuurlijk is de huizenmarkt wel verslechterd door de hoeveelheid alleenstaanden/gescheiden gezinnen. (Ja en nog veel meer redenen, met stip op 1 het wanbeleid van de vvd)
Egel. schreef op 06-01-2026 om 22:20:
[..]
Huh? Natuurlijk is de huizenmarkt wel verslechterd door de hoeveelheid alleenstaanden/gescheiden gezinnen. (Ja en nog veel meer redenen, met stip op 1 het wanbeleid van de vvd)
Nou inderdaad, er zijn veel meer alleenstaanden en scheidingen, waardoor gezinnen met gescheiden ouders twee gezinswoningen nodig hebben, ouderen moeten zo lang mogelijk in hun huis blijven wonen. Uiteraard heeft dat invloed op het woningtekort.
Mij valt vaak op dat met name getrouwde mensen alleen wonen als een soort ideale situatie zien. Nu woon ik zelf al 24 jaar alleen (met kinderen) en ik ben het eigenlijk wel met ze eens 
Het is gewoon ontzettend lekker als je niet nog een extra volwassene in je huis hebt voor wie je moet zorgen, en daar draait het voor het gros van de vrouwen toch op uit.
Na 24 jaar ga ik toch die stap naar samenwonen weer wagen, maar ik focus me vooral op de voordelen die dat gaat brengen. Straks worden kapotte dingen in huis gerepareerd voor ik door heb dat ze stuk zijn en hoef ik nooit meer administratieve dingen te regelen. Hopelijk krijg ik hem dan ook aan zijn verstand gepeuterd dat soep met een broodje ook een echte avondmaaltijd is
Oei MMcGonagall,
straks weet je niet meer hoe je een telefoonrekening betaalt en kun je nooit meer zelf een internet-modem aansluiten!
MMcGonagall schreef op 06-01-2026 om 22:49:
Mij valt vaak op dat met name getrouwde mensen alleen wonen als een soort ideale situatie zien. Nu woon ik zelf al 24 jaar alleen (met kinderen) en ik ben het eigenlijk wel met ze eens
Na 24 jaar ga ik toch die stap naar samenwonen weer wagen, maar ik focus me vooral op de voordelen die dat gaat brengen. Straks worden kapotte dingen in huis gerepareerd voor ik door heb dat ze stuk zijn en hoef ik nooit meer administratieve dingen te regelen. Hopelijk krijg ik hem dan ook aan zijn verstand gepeuterd dat soep met een broodje ook een echte avondmaaltijd is
Haha, dit verschilt per man. Ik doe alle administratie, maar bij kapotte dingen repareren trek ik de grens. Doet me denken aan een meme:"ja schat, als ik zeg dat ik het ga repareren doe ik dat ook, je hoeft me er niet elk half jaar aan te herinneren!"