Het moeilijkste gesprek uit mijn leven…
… zal ik binnenkort moeten gaan voeren.
Ik ben al heel lang samen (+/- 15 jaar) met mijn vriend, we hebben samen een kind en het leuk voor elkaar. Wonen in een fijn huis, in een wijk waar we allebei niet uit willen. Doen beiden werk wat we leuk vinden. Hebben het prima samen, natuurlijk af en toe irritaties (die soms te hoog oplopen omdat we er eerst beiden niks over zeggen tot de bom ‘ontploft’), maar zodra dit uitgepraat is is het weer goed. We kunnen enorm hard met elkaar lachen, en elkaar steunen in moeilijke periodes. Ik was erg jong toen we een relatie kregen, als ik nu terug kijk te jong (ik ben halverwege de 30).
Zo’n 2 jaar geleden zijn we in relatietherapie gegaan omdat we veel ruzie en spanningen thuis hadden. Ik heb toen aangegeven dat ik twijfelde over de relatie, ik had een – is dit het – gevoel. Vriend schrok daar van, want hij heeft deze twijfel door de eerdere jaren heen wel eens gehad maar was er juist op dat moment echt van overtuigd dat ik de vrouw in zijn leven ben. Met therapie hebben we anders leren communiceren en zijn we tot de conclusie gekomen samen verder te willen.
Maar nu… vorig jaar hebben we weer een pittige periode gehad. Ik stond op het punt om weg te gaan, maar toen kreeg hij een ongeluk waardoor hij enkele maanden uit de running is geweest. Ik kon niet weg. De tijd dat hij uit de running was ging het eigenlijk best goed, het was voor mij duidelijk dat alles qua huishouden en kind op mijn schouders terecht kwam, en hij deed erg zijn best om positief in de situatie te blijven staan. We kabbelden voort.
De laatste tijd ben ik weer veel aan het piekeren en slaap ik slecht hierdoor. Ben ik nog gelukkig in deze relatie? Wil ik zo nog 20 jaar verder? Op beide vragen is het antwoord overduidelijk nee. Ik voel me eenzaam in de relatie. Zie hem als een vriend, niet meer als mijn partner. De aantrekkingskracht is weg voor mij. Als we uit elkaar zijn zal ik op zoek moeten naar een ander huis, niet makkelijk in deze tijd. Ik sta ingeschreven bij een woningbouwvereniging, en heb de laatste weken wat gereageerd op huizen. Het biedt niet veel perspectief als je ziet dat je op plek 100+ terecht komt na een reactie op een huis. Particulier huren is op dit moment geen optie i.v.m. salaris. Ik zal ander werk moeten vinden voor meer dagen als ik nu werk, helaas is uren ophogen bij mijn huidige werkgever geen optie.
Vriend merkt ook dat ik me afsluit en vroeg gisteravond wat er aan de hand is. Helaas zat hij al aardig in emotie waardoor er naar mijn idee een rustig gesprek niet mogelijk was. Ik heb aangegeven dat ik veel aan mijn hoofd heb en aan over bepaalde zaken aan het nadenken ben. Hij gaf aan dat hij graag wil dat ik praat met hem en er samen uit willen komen. Heel lief, maar er samen uitkomen wil ik niet!
Binnenkort zal ik dus het moeilijkste gesprek van mijn leven moeten gaan voeren. Ik weet dat ik hem heel veel pijn ga doen, en dat breekt me. Wat doe ik onze zoon aan? Hij zal ook moeten wennen aan ons niet meer samen te zien en uiteindelijk in twee huizen te wonen. Maar moet ik dan voor zoon bij vriend blijven en zelf ongelukkiger worden?
Sorry voor het enorm lange verhaal, ik vind het zo lastig. Wilde even mijn ei kwijt.
Voor mensen het vragen: nee, er is absoluut niemand anders in het spel waardoor ik nu niet meer wil, laten we dat voorop stellen.
Maar is dat niet juist het probleem? Die partner is prima mee samen te leven. Ze hebben het goed samen, kunnen samen lachen, doen leuke dingen. Ik krijg een beetje een “het gras is misschien groener bij de buren” gevoel en betwijfel of dat inderdaad ook zo gaat zijn. Maar ja, dat weet je niet als je het niet probeert. Het is alleen zo vervelend als het dus niet groener is. Lastige keus…
MMcGonagall schreef op 05-01-2026 om 23:48:
[..]
Dat heeft met name te maken met vechtscheidingen en een slechte financiële situatie. Dat moet je dus zien te voorkomen, maar daar heb je zelf invloed op.
De scheiding van mijn ouders was geen vechtscheidinh en er was ook geen slechte financiële situatie. En mijn ouders zijn beide gelukkiger nu, maar als puber was dat voor mijn broers en mezelf toch echt niet de fijnste situatie. Er was geen ruzie thuis dus ik denk regelmatig had het nog een paar jaar uitgehouden.
Aviendha schreef op 05-01-2026 om 20:47:
Ben het ook met de tendens hier eens... ben ook halverwege de 30, huisje, kids, man. Dat je hem als vriend ziet en de aantrekkingskracht weg is, is niet vreemd in deze periode. Je hebt toch BV Huishouden samen. Jullie kunnen wel samen lachen en steunen elkaar, dat is al heel wat.
Ik zou toch proberen hier doorheen te komen. Wat Absor schetst is cru maar - vrees ik - wel de realiteit bij de meeste scheidingen. Ik zie het in mijn omgeving ook. Dat ik denk ben je nu echt gelukkiger?
Over je laatste zin; In mijn situatie kan ik wel zeggen dat ik zoveel gelukkiger ben na de scheiding van een zeer lange relatie. De relatie was ook niet gezond en cijferde mijzelf compleet weg, plus er was intiem terreur . Ik heb nu wel een lieve zorgzame vriend. Voor TO kan ik dit moeilijk bepalen.
GroenTuintje schreef op 06-01-2026 om 07:49:
[..]
Over je laatste zin; In mijn situatie kan ik wel zeggen dat ik zoveel gelukkiger ben na de scheiding van een zeer lange relatie. De relatie was ook niet gezond en cijferde mijzelf compleet weg, plus er was intiem terreur . Ik heb nu wel een lieve zorgzame vriend. Voor TO kan ik dit moeilijk bepalen.
Maar dat is een hele andere situatie dan van TO als ik het zo lees. Daar is de relatie eigenlijk gewoon prima en hebben ze nog lol samen.
absor schreef op 05-01-2026 om 23:37:
[..]
De statistieken over kinderen van gescheiden ouders zeggen anders.
Je kunt statistiek van alles laten zeggen.
BlairW schreef op 06-01-2026 om 08:08:
[..]
Maar dat is een hele andere situatie dan van TO als ik het zo lees. Daar is de relatie eigenlijk gewoon prima en hebben ze nog lol samen.
Ik had ook nog lol met mijn ex. Als hij me niet uitschold was het een heel leuke vent.
Maar goed, dat soort dingen speelt niet bij TO. Desondanks ziet ze er geen heil meer in, en dat mag. Het is haar leven.
absor schreef op 05-01-2026 om 23:37:
[..]
De statistieken over kinderen van gescheiden ouders zeggen anders.
Maar kinderen van gescheiden ouders zouden misschien nog ongelukkiger zijn als de ouders bij elkaar bleven ruzie maken.
Je vertelt over een scheidingsplan doorgaans pas iets aan de kinderen als je daarover zelf een besluit hebt genomen. Het is nu eenmaal verstandiger je kinderen niet te belasten met de details, het is en blijft hun vader. Buitenstaanders horen misschien nog minder, iets als het algemene “we zijn uit elkaar gegroeid”. Soms ontstaat daaruit het beeld dat het allemaal wel meevalt, en omstanders hebben dan een mening. Maar dat is ook maar een meningkje, over iemand anders zijn leven. Die daarin leeft.
Ik vind dat je niet in een relatie moet blijven zitten die je niet meer gelukkig maakt maar voordat je de stekker eruit trekt zou ik toch goed nadenken hoe ik mijn toekomst en die van mijn kind vorm ga geven.
Topic openster heeft een "is dit nu alles gevoel" en houdt niet meer van haar partner maar zit geloof ik niet in een relatie met terreur of geweld. Ze kunnen zelfs nog samen lachen.
Ik zou eerst zorgen dat je financieel onafhankelijk wordt, dus andere baan met meer uren en verdienste en met een realistische blik bekijken wat je mogelijkheden op de woningmarkt zijn.
Allereerst iedereen bedankt voor de reacties. Ik heb alles gelezen, en zal wat vragen proberen te beantwoorden. Sorry als ik iemand vergeet.
De fase van – is dit het nu – heb ik al eerder gehad. Door de therapie is die vraag iets naar de achtergrond gegaan (nooit helemaal weg gegaan). Ik besef me heel goed dat het gras ergens anders niet groener is. In een eventuele relatie komt uiteindelijk ook de sleur etc.
Vriend is vrij explosief qua temperament. Kan snel boos / geïrriteerd worden. Een simpel grapje kan er bijvoorbeeld al snel voor zorgen dat de sfeer omslaat. Ik merk dat ik daardoor regelmatig op mijn tenen loop en 5x nadenk voor ik iets zeg en bepaalde dingen inslik. We hebben het hier regelmatig over gehad, en dan probeert hij er even op te letten en na een week is het weer bij het oude. Wat vaker tot 10 tellen zou hem goed doen. Ik merk dat me dit steeds meer tegen gaat staan. Verder is hij vrij ‘lui’. In het weekend bijvoorbeeld het liefst heel de dag op de bank liggen en tv kijken, weinig voorstellen vanuit hem om iets te doen bijvoorbeeld.
Ik wil hem helemaal niet zwart maken, maar bepaalde karakter eigenschappen zijn me door de jaren heen steeds meer tegen gaan staan.
Het laatste wat ik wil is op een slechte manier uit elkaar gaan, dat we ruzie hebben en niet meer samen in een ruimte kunnen zijn.
Verder hebben we gisteravond een gesprek gehad. Hij merkte uiteraard ook dat ik een muur heb opgezet. Het was een moeilijk gesprek waarbij ik aan heb gegeven dat ik heel veel van hem hou, maar het gevoel heb meer als vrienden samen te leven dan als partners. Ik vroeg hem of hij zelf nog wel gelukkig is en hij gaf aan dat dat ook niet altijd het geval is. Ik heb hem proberen duidelijk te maken dat dit geheel aan mijn kant ligt, dat dit mijn gevoel is en dat ik moet uitzoeken wat ik wil.
Hij vroeg me om contact op te nemen met de therapeut waar we eerder zijn geweest. Om te kijken of we hier samen uit kunnen komen, al dan niet op een goede manier uit elkaar gaan.
We hebben dus het e.e.a. naar elkaar uitgesproken en gaan beide nadenken hoe en wat.
Ik weet dat ik hem pijn heb gedaan met het gesprek gisteren, hoewel dat absoluut niet mijn bedoeling is.
Ik zie het niet als zwart maken, maar ons een volledig beeld van de situatie geven. Op je tenen moeten lopen omdat hij heel snel boos wordt is totaal geen fijne situatie om in te leven. Dat geeft wel een ander beeld dan "de relatie is prima maar is dit alles". Kwam het idee om naar de therapeut te gaan en specifiek "(....) al dan niet op een goede manier uit elkaar gaan" van zijn kant? Dat biedt wel perspectief voor jou. Je kunt niet voorkomen dat je hem pijn gaat doen maar dit klinkt alsof hij er vrede mee zou kunnen hebben.
Ik zou "meer mezelf worden" ook al is je vriend er. Momenteel ziet het er naar uit dat je je toch aan hem stoort (maar ja hij houdt zoveel van je; dat is zielig) en dat je daardoor weg wil. Maar wat als je dat allemaal op zou lossen terwijl jullie nog in elkaars omgeving zijn?
Lijkt mij het ultieme "vrij worden van alles en iedereen". Je gaat net zolang door met je vrij maken (en dan bedoel ik niet met je ex vechten of tegen jezelf vechten, maar jezelf totaal vrij vechten, uit je eigen beperkingen en gewoonten. Dan ga je helemaal uit van jezelf.
Toegegeven: het is ont-zet-tend moeilijk en misschien is "makkelijker" toch de oplossing voor jou. Maar ik zou eerst evalueren wat het precies is waardoor je per se weg wil gaan. Waarom je hem zodanig niet meer verdraagt, ook niet als een soort "achtergrondbehang" dat je per se weg moet.
Ysenda schreef op 06-01-2026 om 08:10:
[..]
Je kunt statistiek van alles laten zeggen.
Precies, zoals de titel van een boek in mijn kast 'How to lie with statistics'. Je kan ook zien dat er al agendasetting is in de keuze van het te onderzoeken onderwerp. Want wanneer komen er eens onderzoeken naar het welbevinden van kinderen wier ouders voor hen bij elkaar bleven. In mijn beleving zit daar evengoed leed. Je legt de druk voor dat 'offer' impliciet op de schouders van het kind. Ik weet niet of dat nou zo geweldig uitpakt. Ik hoor toch best vaak mensen zeggen 'was maar uit elkaar gegaan ipv koste wat kost bij elkaar te blijven'.
En natuurlijk kan TO kijken wat er nog mogelijk is met haar partner maar laten we nou niet uit angst voor gevolgen die wellicht helemaal niet komen haar bang gaan maken om beslissingen te nemen. Het klinkt alsof ze weloverwogen besluiten maakt.
Due-scimmie schreef op 06-01-2026 om 07:21:
[..]
De scheiding van mijn ouders was geen vechtscheidinh en er was ook geen slechte financiële situatie. En mijn ouders zijn beide gelukkiger nu, maar als puber was dat voor mijn broers en mezelf toch echt niet de fijnste situatie. Er was geen ruzie thuis dus ik denk regelmatig had het nog een paar jaar uitgehouden.
Ik vond het ook niet fijn dat mijn ouders gingen scheiden, maar ook zij zijn nu allebei gelukkiger en hebben het zo goed mogelijk gedaan. Ik ben blij dat mijn ouders voor hun eigen geluk zijn gegaan, dat verdienen ze.