Het moeilijkste gesprek uit mijn leven…
… zal ik binnenkort moeten gaan voeren.
Ik ben al heel lang samen (+/- 15 jaar) met mijn vriend, we hebben samen een kind en het leuk voor elkaar. Wonen in een fijn huis, in een wijk waar we allebei niet uit willen. Doen beiden werk wat we leuk vinden. Hebben het prima samen, natuurlijk af en toe irritaties (die soms te hoog oplopen omdat we er eerst beiden niks over zeggen tot de bom ‘ontploft’), maar zodra dit uitgepraat is is het weer goed. We kunnen enorm hard met elkaar lachen, en elkaar steunen in moeilijke periodes. Ik was erg jong toen we een relatie kregen, als ik nu terug kijk te jong (ik ben halverwege de 30).
Zo’n 2 jaar geleden zijn we in relatietherapie gegaan omdat we veel ruzie en spanningen thuis hadden. Ik heb toen aangegeven dat ik twijfelde over de relatie, ik had een – is dit het – gevoel. Vriend schrok daar van, want hij heeft deze twijfel door de eerdere jaren heen wel eens gehad maar was er juist op dat moment echt van overtuigd dat ik de vrouw in zijn leven ben. Met therapie hebben we anders leren communiceren en zijn we tot de conclusie gekomen samen verder te willen.
Maar nu… vorig jaar hebben we weer een pittige periode gehad. Ik stond op het punt om weg te gaan, maar toen kreeg hij een ongeluk waardoor hij enkele maanden uit de running is geweest. Ik kon niet weg. De tijd dat hij uit de running was ging het eigenlijk best goed, het was voor mij duidelijk dat alles qua huishouden en kind op mijn schouders terecht kwam, en hij deed erg zijn best om positief in de situatie te blijven staan. We kabbelden voort.
De laatste tijd ben ik weer veel aan het piekeren en slaap ik slecht hierdoor. Ben ik nog gelukkig in deze relatie? Wil ik zo nog 20 jaar verder? Op beide vragen is het antwoord overduidelijk nee. Ik voel me eenzaam in de relatie. Zie hem als een vriend, niet meer als mijn partner. De aantrekkingskracht is weg voor mij. Als we uit elkaar zijn zal ik op zoek moeten naar een ander huis, niet makkelijk in deze tijd. Ik sta ingeschreven bij een woningbouwvereniging, en heb de laatste weken wat gereageerd op huizen. Het biedt niet veel perspectief als je ziet dat je op plek 100+ terecht komt na een reactie op een huis. Particulier huren is op dit moment geen optie i.v.m. salaris. Ik zal ander werk moeten vinden voor meer dagen als ik nu werk, helaas is uren ophogen bij mijn huidige werkgever geen optie.
Vriend merkt ook dat ik me afsluit en vroeg gisteravond wat er aan de hand is. Helaas zat hij al aardig in emotie waardoor er naar mijn idee een rustig gesprek niet mogelijk was. Ik heb aangegeven dat ik veel aan mijn hoofd heb en aan over bepaalde zaken aan het nadenken ben. Hij gaf aan dat hij graag wil dat ik praat met hem en er samen uit willen komen. Heel lief, maar er samen uitkomen wil ik niet!
Binnenkort zal ik dus het moeilijkste gesprek van mijn leven moeten gaan voeren. Ik weet dat ik hem heel veel pijn ga doen, en dat breekt me. Wat doe ik onze zoon aan? Hij zal ook moeten wennen aan ons niet meer samen te zien en uiteindelijk in twee huizen te wonen. Maar moet ik dan voor zoon bij vriend blijven en zelf ongelukkiger worden?
Sorry voor het enorm lange verhaal, ik vind het zo lastig. Wilde even mijn ei kwijt.
Voor mensen het vragen: nee, er is absoluut niemand anders in het spel waardoor ik nu niet meer wil, laten we dat voorop stellen.
absor schreef op 05-01-2026 om 19:55:
kies voor het geluk van je kind en je man. Uiteindelijk zal je daar je geluk in vinden
wat doe je je kind aan? Altijd een ouder missen. Geen vaste woonplek. Een moeder die veel meer moet gaan werken en minder beschikbaar is. Een ongelukkige vader. Op termijn best kan een ongelukkige moeder want viel toch tegen. Een stiefmoeder en of vader met alle gevolgen
Verdiep je in de gevolgen van scheiden voor kinderen
En stel he, je vind ergens een flatje en met een full time baan kan je het betalen. Je ziet je kind twee weken per maand. Mooie vakantie samen is geen geld voog. Je sekst wat om je heen maar de ware liefde vind je niet. Je man echter ontmoet wel een leuke vrouw, bouwt een nieuw mooi leven op. Krijgt toch twee leuke kinderen. Je zoon vind ze ook leuk. Is eigenlijk liever daar dan bij jou. Komt nog wat minder langs. En dan zie je ineens weer hoe aantrekkelijk je partner is want het is een lieve en goede vader. En dat is eigenlijk het mooiste wat er is
en daar zit je dan. Oh wat zit je gelukkig te wezen in je eentje. Nou fantastisch
Een beetje cru/bot maar ben het er wel mee eens.
Sterkte to..
Je wilt uit een relatie stappen waar veel mensen voor zouden tekenen: met elkaar kunnen lachen, op elkaars steun kunnen rekenen en het na een ruzie weer bij kunnen leggen Ligt het aan de relatie of aan je karakter dat je zo piekert en zo twijfelt? Ik vind het wel veelzeggend, zo'n lang verhaal met veel mitsen en maren zonder de kern te raken waar het nu echt aan schort. Je was heel jong toen je deze relatie startte. Heb je misschien een ideaal/ireeel beeld van een soulmate? Ik denk dat het een goed idee zou zijn dat eerst eens met een therapeut uitvogelt voordat je jullie leven overhoop gooit. Ook als je uit de relatie stapt, neem je jezelf mee.
kenfan schreef op 05-01-2026 om 20:15:
Je wilt uit een relatie stappen waar veel mensen voor zouden tekenen: met elkaar kunnen lachen, op elkaars steun kunnen rekenen en het na een ruzie weer bij kunnen leggen Ligt het aan de relatie of aan je karakter dat je zo piekert en zo twijfelt? Ik vind het wel veelzeggend, zo'n lang verhaal met veel mitsen en maren zonder de kern te raken waar het nu echt aan schort. Je was heel jong toen je deze relatie startte. Heb je misschien een ideaal/ireeel beeld van een soulmate? Ik denk dat het een goed idee zou zijn dat eerst eens met een therapeut uitvogelt voordat je jullie leven overhoop gooit. Ook als je uit de relatie stapt, neem je jezelf mee.
Veel mensen zouden ervoor tekenen.
Maar ze schreef:
vorig jaar hebben we weer een pittige periode gehad. Ik stond op het
punt om weg te gaan, maar toen kreeg hij een ongeluk waardoor hij enkele
maanden uit de running is geweest. Ik kon niet weg. De tijd dat hij uit
de running was ging het eigenlijk best goed, het was voor mij duidelijk
dat alles qua huishouden en kind op mijn schouders terecht kwam, en hij
deed erg zijn best om positief in de situatie te blijven staan. We
kabbelden voort.
Bedoel je dat vóór het ongeval ook alles op jouw schouders terecht kwam?
absor schreef op 05-01-2026 om 19:55:
kies voor het geluk van je kind en je man. Uiteindelijk zal je daar je geluk in vinden
wat doe je je kind aan? Altijd een ouder missen. Geen vaste woonplek. Een moeder die veel meer moet gaan werken en minder beschikbaar is. Een ongelukkige vader. Op termijn best kan een ongelukkige moeder want viel toch tegen. Een stiefmoeder en of vader met alle gevolgen
Verdiep je in de gevolgen van scheiden voor kinderen
En stel he, je vind ergens een flatje en met een full time baan kan je het betalen. Je ziet je kind twee weken per maand. Mooie vakantie samen is geen geld voog. Je sekst wat om je heen maar de ware liefde vind je niet. Je man echter ontmoet wel een leuke vrouw, bouwt een nieuw mooi leven op. Krijgt toch twee leuke kinderen. Je zoon vind ze ook leuk. Is eigenlijk liever daar dan bij jou. Komt nog wat minder langs. En dan zie je ineens weer hoe aantrekkelijk je partner is want het is een lieve en goede vader. En dat is eigenlijk het mooiste wat er is
en daar zit je dan. Oh wat zit je gelukkig te wezen in je eentje. Nou fantastisch
Tja, dan is je kind 13 en vraagt hij waarom je nog steeds bij papa bent. En als je zoon dan 30 is scheiden jullie als nog.
Dan ben je als ouders in eens niet meer on speaking terms, verzucht je 2e kind bij het overlijden van een sibling: o, dus ik moet dood gaan om jullie samen te hebben?
Steeds je moeten afvragen wie je wanneer uit nodigt.
Of nu uit elkaar wanneer er nog vriendschap mogelijk is. Je samen van de belangrijke momenten van je kind kunt genieten en elkaar ook geluk met een ander kunt gunnen.
Ik weet wat ik mijn kind gun want ik was dat kind dat bij het overlijden van mijn sibling een crematie mocht organiseren met ouders die niet in 1 ruimte wilden zijn.
haarklover schreef op 05-01-2026 om 20:18:
[..]
Veel mensen zouden ervoor tekenen, maar er lijkt iets toch niet in evenwicht te zijn:
alles qua huishouden en kind.Want ze schreef:
vorig jaar hebben we weer een pittige periode gehad. Ik stond op het
punt om weg te gaan, maar toen kreeg hij een ongeluk waardoor hij enkele
maanden uit de running is geweest. Ik kon niet weg. De tijd dat hij uit
de running was ging het eigenlijk best goed, het was voor mij duidelijk
dat alles qua huishouden en kind op mijn schouders terecht kwam, en hij
deed erg zijn best om positief in de situatie te blijven staan. We
kabbelden voort.
Die man was uit de running door een ongeluk schrijft ze tocb? Mijn man is een paar keer uit de running geweest door een hernia, toen kwam alles ook op mij neer.
Ook schrijft ze dat man erg zijn best deed positief in de situatie bleef staan. Verder kabbelde het voort. Tsja, de meeste stellen hangen na tig jaar niet meer in de kroonluchters.
Ben het ook met de tendens hier eens... ben ook halverwege de 30, huisje, kids, man. Dat je hem als vriend ziet en de aantrekkingskracht weg is, is niet vreemd in deze periode. Je hebt toch BV Huishouden samen. Jullie kunnen wel samen lachen en steunen elkaar, dat is al heel wat.
Ik zou toch proberen hier doorheen te komen. Wat Absor schetst is cru maar - vrees ik - wel de realiteit bij de meeste scheidingen. Ik zie het in mijn omgeving ook. Dat ik denk ben je nu echt gelukkiger?
Ysenda schreef op 05-01-2026 om 20:19:
[..]
Tja, dan is je kind 13 en vraagt hij waarom je nog steeds bij papa bent. En als je zoon dan 30 is scheiden jullie als nog.
Dan ben je als ouders in eens niet meer on speaking terms, verzucht je 2e kind bij het overlijden van een sibling: o, dus ik moet dood gaan om jullie samen te hebben?
Steeds je moeten afvragen wie je wanneer uit nodigt.
Of nu uit elkaar wanneer er nog vriendschap mogelijk is. Je samen van de belangrijke momenten van je kind kunt genieten en elkaar ook geluk met een ander kunt gunnen.
Ik weet wat ik mijn kind gun want ik was dat kind dat bij het overlijden van mijn sibling een crematie mocht organiseren met ouders die niet in 1 ruimte wilden zijn.
Misschien zijn wij wel de enigen die gereageerd hebben die daadwerkelijk gescheiden zijn. Ik heb in mijn omgeving ook veel vechtscheidingen gezien en mijn kinderen hebben zelfs wel eens gezegd dat ze blij zijn dat hun ouders tenminste op tijd gescheiden zijn, voor ze echt een hekel aan elkaar gingen krijgen. Nu speelde er bij ons wel wat meer, waar de kinderen gelukkig niet alles van weten, maar mijn scheiding was echt de beste beslissing die ik ooit heb genomen. En mijn leven is zeker 100x beter dan toen dat was toen ik getrouwd was.
Je mag jezelf een beter leven gunnen dan met een man waar je niet meer bij wilt zijn en het leven als alleenstaande ouder is vele malen beter dan het beeld dat hier geschetst wordt. Door mensen die zelf gelukkig niet hoeven te ervaren hoe het is als je ongelukkig(er) wordt door het leven in die relatie.
Bij zo veel en zo lang twijfel zou ik ook een knoop doorhakken en alleen doorgaan. En dan kan je alsnog goede ouders zijn voor je kind hoor
absor schreef op 05-01-2026 om 19:55:
kies voor het geluk van je kind en je man. Uiteindelijk zal je daar je geluk in vinden
wat doe je je kind aan? Altijd een ouder missen. Geen vaste woonplek. Een moeder die veel meer moet gaan werken en minder beschikbaar is. Een ongelukkige vader. Op termijn best kan een ongelukkige moeder want viel toch tegen. Een stiefmoeder en of vader met alle gevolgen
Verdiep je in de gevolgen van scheiden voor kinderen
En stel he, je vind ergens een flatje en met een full time baan kan je het betalen. Je ziet je kind twee weken per maand. Mooie vakantie samen is geen geld voog. Je sekst wat om je heen maar de ware liefde vind je niet. Je man echter ontmoet wel een leuke vrouw, bouwt een nieuw mooi leven op. Krijgt toch twee leuke kinderen. Je zoon vind ze ook leuk. Is eigenlijk liever daar dan bij jou. Komt nog wat minder langs. En dan zie je ineens weer hoe aantrekkelijk je partner is want het is een lieve en goede vader. En dat is eigenlijk het mooiste wat er is
en daar zit je dan. Oh wat zit je gelukkig te wezen in je eentje. Nou fantastisch
En dan kiest ze voor het "geluk" van haar man en kind (want wat moet het heerlijk zijn om een partner en moeder te hebben die niet gelukkig in in jullie gezin) en dan zit ze zelf ongelukkig te wezen. Nou, fantastisch.
Misschien is zij wel degene die een heel leuke, nieuwe partner vindt die haar weer het gevoel geeft dat ze leeft. Als een scheiding normaal verloopt, komen kinderen daar in veruit de meeste gevallen echt prima overheen. Daar ben je zelf bij.
@TO Wat is het wat ervoor zorgt dat jij je eenzaam voelt in de relatie?
DeOnbekende schreef op 05-01-2026 om 22:13:
[..]
En dan kiest ze voor het "geluk" van haar man en kind (want wat moet het heerlijk zijn om een partner en moeder te hebben die niet gelukkig in in jullie gezin) en dan zit ze zelf ongelukkig te wezen. Nou, fantastisch.
Misschien is zij wel degene die een heel leuke, nieuwe partner vindt die haar weer het gevoel geeft dat ze leeft. Als een scheiding normaal verloopt, komen kinderen daar in veruit de meeste gevallen echt prima overheen. Daar ben je zelf bij.
De statistieken over kinderen van gescheiden ouders zeggen anders.
absor schreef op 05-01-2026 om 23:37:
[..]
De statistieken over kinderen van gescheiden ouders zeggen anders.
Dat heeft met name te maken met vechtscheidingen en een slechte financiële situatie. Dat moet je dus zien te voorkomen, maar daar heb je zelf invloed op.
MMcGonagall schreef op 05-01-2026 om 23:48:
[..]
Dat heeft met name te maken met vechtscheidingen en een slechte financiële situatie. Dat moet je dus zien te voorkomen, maar daar heb je zelf invloed op.
Een vechtscheiding is erger dan een vriendschappelijke scheiding maar ook een vriendschappelijke scheiding heeft negatieve gevolgen voor kinderen. En dat is logisch. Je ouder 50% minder zien, de vaste grond en plek verdwijnt, je raakt verscheurd. Het heeft voor altijd invloed op je eigen relatie. Niet voor niets is de kans om te scheiden voor een kind van gescheiden ouders significant hoger.
absor schreef op 06-01-2026 om 00:27:
[..]
Een vechtscheiding is erger dan een vriendschappelijke scheiding maar ook een vriendschappelijke scheiding heeft negatieve gevolgen voor kinderen. En dat is logisch. Je ouder 50% minder zien, de vaste grond en plek verdwijnt, je raakt verscheurd. Het heeft voor altijd invloed op je eigen relatie. Niet voor niets is de kans om te scheiden voor een kind van gescheiden ouders significant hoger.
Er zijn wel meer dingen die negatieve gevolgen hebben, maar ze komen er prima overheen en zijn niet meteen voor de rest van hun leven getraumatiseerd. "Je raakt verscheurd" is echt vrij dramatisch gesteld.
TO wil niet verder met deze relatie en je bent als ouder gelukkig geen gegijzelde van je kind. Het is pijnlijk, maar geen schande om weg te gaan als je ongelukkig bent.
Wow wat een negatief beeld wordt hier geschetst over gescheiden ouders. Mijn standpunt is altijd geweest: om te trouwen heb je twee keer een ‘ja’ nodig, om te scheiden maar één keer een ‘nee’. Uiteraard weeg je de gevolgen mee, voor zover je die kunt overzien. Doet haar man dat ook? Want degene die weggaat krijgt vaak de ‘schuld’ toegewezen, maar de partner met wie niet meer samen te leven is, heeft net zoveel bijgedragen aan het stuklopen van de relatie.