Vriend 39 woont nog thuis
Hoi allemaal,
Ik heb sinds 8 maanden een vriend. Hij is erg lief voor me en we hebben het leuk samen maar ik loop wel tegen iets aan. Hij woont nog thuis, bij zijn moeder. Zijn vader is al vanaf hij klein was niet meer in beeld. Ik ben een keer of zes bij hem thuis geweest en zijn moeder was toen erg aardig. Wel had ik wat opmerkingen door als dat ze zei van dat de hond mijn vriend mist omdat hij minder thuis is en als die hond dan bij mij ging staan en ging janken dan zei ze zo van ja hij heeft het in de gaten hoor.
In de loop van de relatie gingen mij dingen opvallen. Vriend had van begin af aan wel gezegd dat zijn moeder moest wennen want hij heeft nooit eerder een relatie gehad. Snap ik allemaal. Ik heb van begin af aan gezegd dat ik heel goed en lief wil zijn voor zijn moeder en ook leuke dingen enzo met haar wil doen. Ik hou veel van oudere mensen en mijn vorige schoonmoeder was dol op me dus wat mij betreft komt dat goed.
Maar ze zegt dus dingen achter mijn rug om over mij. Vriend zegt dat ze dat doet uit bezorgdheid. Maar steeds van die dingetjes als dat mijn vriend op zichzelf moet letten, dat hij er moe uitziet, dat hij moet opletten of hij het allemaal nog wel aankan. Dat gaat altijd over mij. Oppassen dat hij zichzelf niet voorbij loopt. Vriend en ik kunnen eigenlijk maar maximaal 2 keer per week samen eten want anders heeft hij spanning thuis want zijn moeder rekent op hem.
Ik heb zelf een chronische darmziekte en ben regelmatig moe maar ik functioneer gewoon goed en regel mijn eigen zaakjes en ik vraag vriend nergens om, om iets voor me te doen ofzo dat doe ik niet. Maar nu had zijn moeder vorige week uit bezorgdheid over hem gezegd tegen hem dat ze bang is dat mijn gezondheid achteruit gaat en hij straks in zn eentje voor mij en zn moeder en hun (grote) huis en tuin moet zorgen. Ze maakt zich zorgen over zijn toekomst. En dat doet me pijn. Ik ben super lief voor mijn vriend en heb alles voor hem over. Stel ik me aan als dit pijn doet? Hij zegt dat het gewoon bezorgdheid is. Maar ik heb al meer aan moeten horen dat zn moeder veel aan haar hoofd heeft en overal alleen voor staat en ze is bang dat hij thuis minder dingen kan doen door mij. Hij heeft ook een keer gezegd dat we moeten oppassen dat ze geen aversie tegen me krijgt.
Vorige week was ik behoorlijk ziek, ik hield niks meer binnen en viel ook flauw. We wonen een kwartier autorijden bij elkaar vandaan. Hij kwam toen wel in de avonden een paar uurtjes langs maar één keer toen ik er wat over bleef doorvragen of het teveel was om een extra avond te komen(zo leek het) toen zei hij van ja het is wel een beetje veel om "weer daar tot tien uur te zitten". Met daar bedoeld hij mij. Hij is ontzettend goed en lief voor me en hij heeft alles voor me over maar dit doet pijn. Soms denk ik dat hij er hetzelfde over denkt als zn moeder. Ik voel me een last. Stel ik me aan?
We zijn allebei 39 en ik woon gewoon op mezelf. In het weekend zijn we twee nachten samen alleen op zondag eet hij het liefste thuis. Als hij vrijdag thuis eet dan eten we zondag wel samen maar wil hij het liefst om zeven uur weer naar huis toe.
ToetieToover schreef op 16-02-2026 om 21:51:
“….hij straks in zn eentje voor mij en zn moeder en hun (grote) huis en tuin moet zorgen. Ze maakt zich zorgen over zijn toekomst.”
Eh nee, moeders maakt zich zorgen over haar eigen toekomst. Die ziet zoon als degene die voor haar, haar huis en haar tuin moet zorgen.
Ik denk dat ze zich oprecht ook zorgen maakt om zijn toekomst. Want zij weet precies wat hij nodig heeft, hoe hij beschermd moet worden tegen de boze buitenwereld. Wat hij lekker vindt hoe hij z'n kleren graag gestreken wil hebben. Welke tandpasta hij het beste verdraagt En ze weet dat hij niet te veel druk kan hebben, en voldoende rust en regelmaat moet hebben, dus dat houdt ze ook allemaal streng in de gaten.
Hoe oud is moeder?
Als zij nu 60 jaar is en pas komt te overlijden als zij 90 jaar is, dan ben je dus zelf al gepensioneerd op het moment dat je/jullie aan een 'eigen leven' kunnen beginnen dat niet onder regie zijn van moeder staat.
Moeders kunnen héél dringend en dwingend zijn. Oók tegen hun al lang uitwonende en volwassen kinderen, laat staan tegen een zoon die al bijna 40 jaar thuis woont.
Middelen: inspelen op schuldgevoelens, doen alsof het de plicht is van een 'kind' om levenslang hun eigen zaken opzij te zetten om volledig ten dienste van moeder te staan; desnoods van je 18e tot je 78e jaar.
Heeft ziojn moeder, buiten haar zoon om, ook een eigen sociale leven? Dus een kring van vrienden en bekenden of familieleden waar zij -veel- mee omgaat?
Heeft zij gewerkt (vanaf het moment dat zoon steeds zelftandiger werd)?
Je bent dus in een (enigszins verholen) rangordestrijd verwikkeld over de posities 2 en 3 in je mans leven. Hij heeft het gevoel dat hij daar niet over gaat en dat jullie dat zelf maar moeten uitvechten en hij hooguit af en toe moet bijsturen zodat ieder zich gedraagt, hij niet hoeft te kiezen en jullie aardig zijn voor elkaar. Best comfortabel, voor zolang het duurt.
Dus nee, zodra een man volwassen is en een gezin wil stichten raakt zijn moeder hem kwijt en zij begrijpt dat en werkt mee, zij het met pijn in haar hart omdat het misschien niet haar keuze was geweest. Alles voor het geluk van haar zoon. Dat is in westerse gezinnen zo in ieder geval.
Ik zou zeggen: spreek je zorgen uit tegen je vriend, vertel hem hoe je het wil en dat je de relatie stopt bij tekenen dat dit patroon zo doorgaat. Hij gaat dan zijn knopen tellen en komt tot een slotsom. Ik zou er ook serieus mee rekenen dat het balletje niet de kant oprolt die jij graag had gezien.
Dat met die hond is nog in te voelen maar of je dat moet zeggen als je schoondochter erbij is? Ze gaat er dan van uit dat de hond ongerust is dat jij zijn baasje weglokt bij hem vandaan, maar zo kan een hond niet denken. Hooguit herkent hij interessante geurtjes die hij eerder aan zijn baasje had geroken, maar daar zit geen angst achter dat hij zijn baasje gaat kwijtraken. Of jaloezie.
Overigens best moeilijk om je kind af te staan maar iedere moeder moet daar ooit aan geloven. Ik zou zeggen: doe dat dan met charme en probeer een goede band tot stand te brengen met je a.s. schoondochter. Misschien valt ze mee.
Ik heb ook zo'n schoonmoeder. Vriend heeft na zn vorige relatiebreuk daar weer gewoond en vond daarna een appartementje om de hoek bij haar. Aten ook elke dag samen en hij eet daar nog steeds meerdere keren per week want 'tja is zielig en ze is er zo gehecht aan geraakt. Het is een hele rare dynamiek, waar vriend wel steeds meer inzicht in krijgt en ook afstand aan het nemen is. Moeders is er niet zo happy mee. Heeft ook geen vrienden oid, alles hangt aan hem. Beetje zielig ook wel, het is best een leuke vrouw maar zit wel wat onder hoor. Ook bij vriend natuurlijk.
Voor mij is het nu prima acceptabel, ik ga soms mee maar meestal niet. Hij eet daar in zn avonddienst warm voor hij gaat werken bij haar dus ik heb er geen 'last' van. En dan nog een of twee keer tijdens zn ochtenddiensten. Ook prima, weekenden zijn lekker van ons.
Hoe leuk lief en aardig hij ook is ik zou hier voor passen.
Die moeder heeft nooit een eigen leven opgebouwd en daardoor hij ook niet.
Koettie schreef op 17-02-2026 om 07:41:
Ik heb ook zo'n schoonmoeder. Vriend heeft na zn vorige relatiebreuk daar weer gewoond en vond daarna een appartementje om de hoek bij haar. Aten ook elke dag samen en hij eet daar nog steeds meerdere keren per week want 'tja is zielig en ze is er zo gehecht aan geraakt. Het is een hele rare dynamiek, waar vriend wel steeds meer inzicht in krijgt en ook afstand aan het nemen is. Moeders is er niet zo happy mee. Heeft ook geen vrienden oid, alles hangt aan hem. Beetje zielig ook wel, het is best een leuke vrouw maar zit wel wat onder hoor. Ook bij vriend natuurlijk.
Voor mij is het nu prima acceptabel, ik ga soms mee maar meestal niet. Hij eet daar in zn avonddienst warm voor hij gaat werken bij haar dus ik heb er geen 'last' van. En dan nog een of twee keer tijdens zn ochtenddiensten. Ook prima, weekenden zijn lekker van ons.
Dit leest meer als dat ze gewoon een goede band met elkaar hebben.
Koettie schreef op 17-02-2026 om 07:41:
Ik heb ook zo'n schoonmoeder. Vriend heeft na zn vorige relatiebreuk daar weer gewoond en vond daarna een appartementje om de hoek bij haar. Aten ook elke dag samen en hij eet daar nog steeds meerdere keren per week want 'tja is zielig en ze is er zo gehecht aan geraakt. Het is een hele rare dynamiek, waar vriend wel steeds meer inzicht in krijgt en ook afstand aan het nemen is. Moeders is er niet zo happy mee. Heeft ook geen vrienden oid, alles hangt aan hem. Beetje zielig ook wel, het is best een leuke vrouw maar zit wel wat onder hoor. Ook bij vriend natuurlijk.
Voor mij is het nu prima acceptabel, ik ga soms mee maar meestal niet. Hij eet daar in zn avonddienst warm voor hij gaat werken bij haar dus ik heb er geen 'last' van. En dan nog een of twee keer tijdens zn ochtenddiensten. Ook prima, weekenden zijn lekker van ons.
Ik herken dit ook van het begin van onze relatie. Inmiddels hebben we kinderen en eet ie elke dag thuis. Maar schoonmoeder heeft nog een zoon en die is buiten zijn werk bijna altijd bij haar en heeft zelf geen relatie en geen kinderen
Miranda37 schreef op 16-02-2026 om 17:27:
Hij heeft nooit een relatie gehad en hij is het huis nooit uitgeweest. Maar denken jullie dat ze echt bezorgd om hem is? Voor mij voelt het als stoken wat ze doet.
Oh, ik denk echt wel dat ze aan het stoken is.
Ze is bang hem te verliezen, maar dat is niet normaal op die leeftijd meer.
En dat zou allemaal nog te begrijpen zijn, maar dat ze steeds van die opmerkingen maakt is niet okay.
Als je hiermee door wilt gaan, zeg dan tegen vriend dat hij niet meer moet vertellen wat ze allemaal zegt. Ik heb ook een beetje het idee dat hij dat soms gebruikt om bijvoorbeeld bepaalde dingen niet te doen en/of om niet te vaak met jou af te spreken, omdat hij zelf ook graag bij moeders aan tafel zit de meeste dagen van de week.
Er kan ook sprake zijn van jaloezie. Zij krijgt minder aandacht van haar zoon.
Eo dttopic blijf ik met n liedje in mn hoofd zitten: "A man will leave his mother, and a woman leaves her home" En als je dan weet dat dat de enige zin is die ik van het liedje ken, kun je je voorstellen hoe ik me daar aan erger
Nee, ik zie het niet als bewust stoken. Misschien eerder niet kunnen verbergen wat ze het liefste zou willen: de oude twee-eenheid van moeder en zoon veilig weer terug. Bewust stoken vergt planmatig energie in iets steken en ik denk dat niet kunnen verbergen wat je gevoelens zijn meer evident is. Complotten, plannen e,d, ze komen wel voor maar verrekte moeilijk om uit te voeren. Iemand krijgt het door of gaat kletsen. Zeker in Nederland.
Niet omdat ik in de goedheid van mensen geloof, maar eerder in hun luiheid en loslippigheid. 
In hun goedheid ook wel hoor, soms, vaak. Ligt eraan.
meteen afkappen zou voor mij te snel zijn
als jij zijn eerste vriendin bent, dan ben je dus ook de allereerste schoondochter. Voor moeder ook nieuw en wennen.
Wel zou ik heel snel het gesprek compleet open gooien. Wat is er dat ze bepaalde opmerkingen doet. Hoe ziet je vriend de toekomst samen de de rol die zijn moeder speelt. Ook samen met schoonmoeder. Hoe was haar relatie met haar eigen schoonmoeder. Ziet ze jouw als concurrentie?
Open het gesprek aangaan. Met je vriend alleen maar ook met je vriend en je schoonmoeder samen
pas hierna zou ik conclusies trekken. Want wellicht vind je schoonmoeder het wel heel fijn dat haar zoon een vriendin heeft maar moet ze er erg aan wennen
uiteraard blijft de situatie slecht dan houdt het op. Een prille relatie moet energie geven en niet kosten
ik heb mijn man ook ooit een moeten losweken van zijn hulpbehoevende alleenstaande moeder. Door hem op haar manipulaties te wijzen, zijn zijn ogen geopend. Ze ging op den duur echt ver in het manipuleren van mijn schoonzus en schepte daar over op. Toen vielen er wel een paar stukjes op zijn plek.
Maar mijn man was toen nog lang geen 39.
Tenzij je schoonmoeder serieus ziek is en echt mantelzorg behoeft, is deze relatie niet normaal op deze leeftijd.
Als jullie ooit een gezin willen stichten, heb je je man aan je zijde nodig. Niet aan je schoonmoeders zijde.
Poezie schreef op 17-02-2026 om 07:57:
[..]
Dit leest meer als dat ze gewoon een goede band met elkaar hebben.
Dat is het niet. Hij zou er liever niet meer 3/4/5x per week komen maar dat vindt hij moeilijk want dan gaat ze zielig en bozig doen. Gaat steeds beter om een dag over te slaan maar toen we net aan het daten waren en hij niet elke dag meer kwam heeft ze daar echt raar over gedaan. De mazzel voor ons zit hem in zn avonddiensten, dan 'merk' ik niet dat hij er zit en hij voelt zich niet lullig dat ik alleen zit.