Al bijna een jaar werkloos en ik kom er niet (meer) tussen lijkt het wel, wat kan ik nog doen?
Ik ben al maanden werkloos. Heb een ww. En zit thuis. Ik probeer een ritme aan te houden van elke dag op tijd opstaan, vacatures zoeken, met recruiters bellen, netwerken, aan mijn linkedin werken etc maar het lukt gewoon niet. Ik ben inmiddels dik in de 50 en hoewel recruiters zeggen dat het juist fijn is dat ik wat bagage meeneem begin ik inmiddels anders te denken. Ik solliciteer niet zomaar in de rondte, doe dit heel selectief en sta in nauw contact met headhunters sta open voor interim maar het lukt echt niet. Ik snap dat de markt dun gezaaid is in mijn werkveld maar dit is me in al die jaren (35 plus) nog nooit overkomen. Mijn werkveld is de ict. Mijn laatste functie was senior product owner. Ik wil overal aan de slag in Nederland en ben gewend veel te reizen. Maar het thuiszitten breekt me op. Ik moet mezelf echt aanjagen en ook in huis krijg ik inmiddels weinig uit mijn handen. Het uwv kan niks voor me doen want die zeggen alleen dat ik een goed cv heb en er wel weer tussenkom. Ik heb in de tussentijd cursussen gevolgd, heel veel genetwerkt, ben naar bijeenkomsten geweest, heb mijn cv tig keer opgepoetst, honderden brieven geschreven maar ik krijg 99 procent van de keren niet eens een reactie, geen afwijzing helemaal niks. En als er al een afwijzing komt dan is het een standaard afwijzing en kan er niet achteraan gebeld worden. Ik heb dus geen idee hoe het komt dat ik maar niet aan de baan kom. Ik heb mijn looneis allang losgelaten. Vind het prima om aan de andere kant van het land te moeten werken. Is er hier iemand die nog tips heeft of kan meedenken wat ik eventueel nog zou kunnen veranderen?
Ik doe vrijwilligerswerk maar kan niet helemaal vertellen wat ivm herkenbaarheid en ik ben mantelzorger (officieel sinds een paar maanden) Maar los daarvan solliciteer ik elke dag behalve het weekend en krijg telkens te horen: goeie match en top cv en top linkedin en dan krijg je toch een afwijzing op basis van nul komma nul of je hoort sowieso helemaal niks. Ik ben zo depressief inmiddels dat ik niet meer weet waar ik het moet zoeken. Ja ik ga door. Ja ik weet hoe het moet. Ja ik heb hulp. Maar het einde van mijn ww is in zicht en mijn partner verdient te weinig om deze toko draaiende te houden dus dan wordt het echt een heel, heel, heel groot probleem.
DeOnbekende schreef op 12-05-2026 om 08:07:
Ik vind het echt naar voor je, TO. Hebben jullie een kamer over (of kunnen jullie die vrijmaken) voor verhuur?
Dit zou mogelijk kunnen, het wordt dan een enorme interne verhuizing dan wel verbouwing maar het zou kunnen. We hebben ruimte over en een extra badkamer. Klinkt heel luxe maar we hebben het ook gewoon goed gehad een langere tijd. Nu zo terug gaan en miss wel alles verliezen is afschuwelijk. Wellicht door een verdieping te verhuren (wat ik wel heftig en invasief vind) zouden we een deel van de kosten kunnen drukken. Wat zou je kunnen vragen voor een kamer van 20 m 2 en eigen badkamer (wel keuken en ingang delen) in hartje stad? voor een werkende jongere of een stel.
Het hangt een beetje af van de stad natuurlijk. Ik zou eens op funda kijken wat er voor gelijkaardige ruimtes wordt gevraagd. Hebben jullie een hypotheek? Wel even kijken of het van bank mag. Ik snap de stress heel goed. Heb je een realistisch beeld van je inkomsten als je geen baan mocht vinden? Ik neem dat je dan in aanmerking komt voor toeslagen. Of verdient je partner daar teveel voor?
We wonen in Groningen, bijna in het centrum,en dan ook nog met overal groen om ons heen. Zelfvoorzienend en van het gas af, driedubbel glas en panelen en airco en een pallet kachel. Dus we hebben/hadden het goed voor mekaar maar is niet houdbaar meer. Een stel die hier wil crachen met eigen design inloop douche etc is hier meer dan welkom.
Mijn partner is zzp' er en heeft een heftige burnout maar kan nu (zonder verzekering want echt buitenproportioneel duur) niet stoppen of minderen met werken terwijl dat zeker wel beter zou zijn. Ik voel me zo schuldig.
Het lijkt mij dat er in een universiteitsstad best mensen zijn die het prettig vinden om een pied à terre te hebben. Bijvoorbeeld omdat ze parttime hoogleraar aan de universiteit zijn. Ik zou zeker een advertentie in het universiteitskrantje zetten.
Ik snap je schuldgevoel, dat heb ik zelf ook gehad toen ik een langere periode werkloos had en we opgroeiende kinderen hadden. Dit veroorzaakte veel stress bij mijn partner en mij, omdat we ons ook afvroegen hoe we dat zouden gaan doen met kinderen die later zouden willen gaan studeren. Daar kwam ook nog eens bij dat ik hoog opgeleid ben en het echt mijn eer te na vond om werkloos te zijn. Maar wat ik ook probeerde, ik kwam echt niet aan het werk. Uiteindelijk bleek een langdurige bijscholing / omscholing voor mij de gouden greep. Ik zat zelf ook wel erg in de slachtoffer rol (waarmee ik niet wil zeggen dat jij dat ook zit) en wat mij vooral hielp is om het heft weer in eigen handen te nemen. Dus stil te staan bij wat ik kon doen om de situatie te keren. En nogmaals, ik lees vooral dat jij van alles en nog wat doet om weer aan de slag te komen, dus dit is absoluut geen tip of 'beschuldiging'.