Werken in de gehandicaptenzorg ervaring gezocht

MMcGonagall schreef op 03-07-2026 om 19:38:

Wat een arrogantie hier van zorgmedewerkers. Niets mis met iemand die duidelijk voor ogen heeft wat hij wel en niet wil. Je hoeft niet alles maar te accepteren, alleen omdat je hart voor de zorg hebt. Uiteindelijk verkoop je ook gewoon je uren aan een werkgever.

Wacht, wat?? Je hoeft niet alles te accepteren  ? Je volgt een zorgopleiding maar je wil niemand wassen bedoel je?

MMcGonagall schreef op 03-07-2026 om 19:38:

Wat een arrogantie hier van zorgmedewerkers. Niets mis met iemand die duidelijk voor ogen heeft wat hij wel en niet wil. Je hoeft niet alles maar te accepteren, alleen omdat je hart voor de zorg hebt. Uiteindelijk verkoop je ook gewoon je uren aan een werkgever.

Ik ben al 100 jaar vpk en zeker niet arrogant. 

Schemerlampje schreef op 03-07-2026 om 19:59:

Als je het echte zorgwerk liever niet doet, zou je dan niet beter kunnen kijken naar iets als activiteitenbegeleider (als die niet allemaal al wegbezuinigd zijn) of het speciaal onderwijs (als docent of klassenassistent?
Heb je ervaring met deze doelgroep? Misschien kun je een instelling vragen of je een dag mee mag lopen, zodat je een (juist) beeld krijgt van wat het inhoudt.

Ook dan kun je " zorg" dingen moeten doen.

Er zijn ook cliënten van hoog niveau met een katheter, of  met mogelijke noodmedicatie die rectaal wordt toegediend.

Schemerlampje schreef op 03-07-2026 om 19:59:

Als je het echte zorgwerk liever niet doet, zou je dan niet beter kunnen kijken naar iets als activiteitenbegeleider (als die niet allemaal al wegbezuinigd zijn) of het speciaal onderwijs (als docent of klassenassistent?
Heb je ervaring met deze doelgroep? Misschien kun je een instelling vragen of je een dag mee mag lopen, zodat je een (juist) beeld krijgt van wat het inhoudt.

Activiteitenbegeleiden is vziw het meest populair. Die vacatures worden bij ons altijd intern opgevuld.

Ik heb ook bij twee instellingen een dienst meegedraaid voordat ik besloot ervoor te gaan. Omdat het een beroep is waar je voor 'in relatie' moet (willen) gaan, is dat m.i. echt een lakmoesproef. Als je je op je gemak voelt bij de bewoners is dat belangrijke informatie. Als dat niet zo is ook. 

MMcGonagall schreef op 03-07-2026 om 19:38:

Niets mis met iemand die duidelijk voor ogen heeft wat hij wel en niet wil. Je hoeft niet alles maar te accepteren, alleen omdat je hart voor de zorg hebt. Uiteindelijk verkoop je ook gewoon je uren aan een werkgever.

Ik let zeker ook op mijn eigen grenzen. Er is geen 'harde knip' tussen de bewoners en de medewerkers: we hebben allemaal kwaliteiten en tekortkomingen. We hebben allemaal rationele en irrationele voorkeuren en aversies. Weten wie je bent en waar je wel en geen ruimte voor hebt, is belangrijk. En opkomen voor jezelf, je grenzen in acht nemen. Ik denk tegelijkertijd ook dat het zinvol is om erachter te komen of verzorgende handelingen je echt tegenstaan of dat het meer een reflex is. Als ze je echt tegenstaan, is dat een duidelijk signaal en moet je dat ook niet met tegenzin gaan doen. De mensen die de verzorging nodig hebben zijn er niet bij gebaat dat iemand een deel van het werk met afkeer doet. 

Ik vind het gezellig werk, afwisselend en kost tijd, inzicht en energie om een goede band met de mensen op te bouwen. Dit gaat soms niet vanzelf, maar des te leuker als het wel lukt. 
De wisselende diensten, de weekenden, ziekmeldingen die binnen het team moeten worden opgelost zijn wel de mindere kanten.
Ieder jaar weer gezeur met het rooster van juli/augustus/september. Weer allemaal een stapje harder lopen, een beetje schuiven en dan blijkt toch iedereen zijn gewenste vakantie te kunnen krijgen.

Ik heb collega's die nieuw zijn in de zorg, de een pikt het zo op, de ander denkt dat hij het prima kan, maar kan nog wel wat inzicht gebruiken en de volgende ligt het gewoon niet.

Meelopen is de enige manier om daar achter te komen.

Een vriendin van me woont in België en draait alleen nachtdiensten in de ouderenzorg. Die vindt zij het prettigst.

Poezenmeisje schreef op 03-07-2026 om 22:19:

Een vriendin van me woont in België en draait alleen nachtdiensten in de ouderenzorg. Die vindt zij het prettigst.

Dan krijg je juist wel met incontinente cliënten te maken lijkt me. 

Leuk! Ik zag later pas dat je zelf een draadje hebt lopen over je eigen kind met een LVB. In de instelling waar ik werk werken ook mensen die zelf een kind hebben met een beperking en die hebben naast ervaring met 'de doelgroep' ook ervaring met het ouderschap. Dat is van bijzondere waarde, omdat je ook met ouders te maken hebt en dan precies weet hoe het voelt om een kind dat in bepaalde mate afhankelijk zal blijven los te moeten laten. Ik heb zelf een (inmiddels volwassen) kind met autisme en ook dat blijkt een goede voorbereiding voor dit beroep. Ik heb er heel veel van geleerd. Ik zou het denk ik wel moeilijk hebben gevonden om dit werk te doen in de jaren dat het thuis nog echt wel zwaar was met kind. En er zijn ook een enkele keer wel eens dingen die mij vanuit die ervaringen triggeren, vooral boosheid, en waar ik dan heel bewust even afstand van moet nemen. In die zin is het wel belangrijk om bij jezelf te peilen of je dit werk er nú bij kan hebben. Maar kennismaken is sowieso de moeite waard en in dat proces worden allerlei vragen beantwoord. Veel plezier!