Hoe help ik mijn puber? (suicide, depressief)
Ik weet t namelijk niet meer.
Onze dochter van 14, ASS, is sinds vorig jaar enorm afgegleden. Ze ging naar de 2e mavo havo, van het speciaal voortgezet onderwijs.
Ze was altijd al stil, en rustig en teruggetrokken, maar we kregen al snel door dat dit anders was. Zo prikkelbaar, verdrietig.
Ergens begin dit jaar kwamen we erachter dat ze zichzelf snijdt.
We vonden bloederige handdoeken ed in de was. Ze was op school gezien. We hebben aan de bel getrokken bij onze ambulante begeleider. Maar dochter schoot op slot. Op de wachtlijst van de GGZ.
Ze heeft op school laten vallen dat ze plannen heeft om haar leven te beëindigen. Vlak daarna intake GGZ. Maar nu wachten tot ze aan de beurt is.
We proberen met haar te praten maar ze wil niks, ze is boos op ons dat ze naar de GGZ moest, dat we haar niet haar gang laten gaan. Dat ze geboren is, dat ze überhaupt bestaat.
Ondertussen zitten haar vader en ik vol vragen, hoe kunnen we haar helpen, wat kunnen we nog doen, of wat moeten we juist laten.
We gaan er eerlijk gezegd ook een beetje aan onderdoor nu.
Ja het lijkt er een beetje op dat ze minder snijdt, maar niks meer wil eten.
Ze heeft vandaag een wafel op, een koekje en een appelflap. Toen ik net vroeg of ze zo kwam eten wilde ze niet.
Want ze heeft al veel gegeten vandaag.
Ik kan dr wel vertellen dat dr babynichtje nog meer eet, maar ja die moet groeien zegt ze dan, en zij niet meer.
(Dat klopt wel, al bijna 2 jaar ongesteld en niet veel meer gegroeid sinds dien).
Ook als ik zeg dat dit niet goed is voor haar hersenen, dan zegt ze alleen dat dat haar niet boeit.
Ja ik vraag t me ook af. Als ze in t weekend ook niks wil eten ga ik maandag maar bellen met de ggz behandelaar.
Ja het kan lang duren he, voordat boven water komt wat er nu echt aan de hand is.
Gelukkig ben je er wel achter gekomen!
We weten ook sinds kort pas eigenlijk dat dochter een zeer vertekend en laag zelfbeeld heeft, dat was nooit zo.
Ze vind zichzelf stom en niet de moeite waard. En dat kunnen wij wel zeggen dat dat wel zo is, maar ja wij zijn dr ouders.
Wij zitten er sinds deze week ook middenin met onze 17 jarige dochter en het is loeizwaar. We zijn een liefdevol gezin, waarbij er eigenlijk nooit conflicten zijn. Maandag was er voor ons idee niks aan de hand. Blij, vrolijk, tevreden kind. En dinsdag einde middag werden we gebeld door de crisisdienst dat onze dochter daar was. Ze had zich zelf gemeld bij het buurtteam (supergoed van haar) omdat ze in haar hoofd vastliep en daardoor ook suicidale gedachten had en ze had zichzelf gekrast. Vanwege de suicidale gedachten moest de crisisdienst ons, de ouders, bellen en dat zorgde voor een hele grote blokkade richting ons als ouders. Ze kan niet bij ons zijn, kan ons niet aankijken en voelt druk zodra wij binnenkomen. Het is hartverscheurend. Ze slaapt ook niet meer thuis en elke dag zitten we met psycholoog/psychiater om tafel. Heeft iemand dit ook meegemaakt? Wij snappen er niks van.
Wat moeilijk voor jullie zeg, drop12.
Veel sterkte ook, heftig.
Ik heb besloten dat ik maandag de ggz weer ga bellen, dochter wil nu helemaal niet meer eten, ze valt telkens flauw.
Brachiosaurus schreef op 11-07-2026 om 11:28:
Wat moeilijk voor jullie zeg, drop12.
Veel sterkte ook, heftig.
Ik heb besloten dat ik maandag de ggz weer ga bellen, dochter wil nu helemaal niet meer eten, ze valt telkens flauw.
Wat naar Brachio. Idd maandag meteen bellen, huisarts, GGZ, op zoveel mogelijk plekken aan de bel trekken.
Brachiosaurus schreef op 11-07-2026 om 11:28:
Wat moeilijk voor jullie zeg, drop12.
Veel sterkte ook, heftig.
Ik heb besloten dat ik maandag de ggz weer ga bellen, dochter wil nu helemaal niet meer eten, ze valt telkens flauw.
Ik zou even overleggen met de huisartsenpost
Ja ik vraag me af of dat zin heeft, ik denk dat je dan toch ook weer gewoon naar huis wordt gestuurd? Ze heeft net iig een reep op, en ik maak zo maar wat verschillende dingen klaar hopelijk neemt ze daar dan wat van.
je kunt altijd even de weekenddienst bellen in het ziekenhuis en advies vragen.
wat een herkenbare verhalen, sinds een paar weken gaat het niet goed met onze dochter, zij heeft randje LVB. Inmiddels is zij drie keer met de politie in aanraking geweest ivm weglopen. Ze wordt agressief en heeft zichzelf niet onder controle. Inmiddels liggen er drie zorgmeldingen en hebben wij veilig thuis aan onze broek hangen.
Wij zagen al dat het niet goed ging met onze dochter waardoor wij hulp in hebben geschakeld. 3 weken geleden is ze volledig geëscaleerd, wij vinden nare filmpjes op haar telefoon en ze ze heeft besloten dat ze niet meer wil eten. Eergisteren nacht kregen wij een belletje van de politie dat wij haar op konden halen van het bureau, ze vertelde dat ze 's nachts een paniekaanval gehad heeft en er in haar pyama vandoor gegaan is en pas weer bij kwam in het politie busje.
Voor nu houden wij de deuren op slot en kan ze nergens naartoe.
Inmiddels zijn wij in contact met het CJG en is er een gesprek geweest voor crisis. Dochter begint nu gelukkig meer te praten en verteld dat ze verschrikkelijk gepest wordt op school en haar zelfbeeld is super laag.
Een paar weken geleden woog ze 45 kilo, inmiddels zit ze op 42 kilo.
Mijn dochter kan zelf gelukkig heel goed vertellen wat er aan de hand is en daarbij vermoed ik dat ze nu ook gedrag inzet, zo was mijn man gisteren de deur even uit, ik was buiten even aan het bellen en heeft ze in haar bovenarm zitten krassen. Daarna blinde paniek en dikke tranen.
Wat ik eigenlijk wil zeggen, je bent niet de enige
Brachiosaurus schreef op 10-07-2026 om 17:26:
Ja het lijkt er een beetje op dat ze minder snijdt, maar niks meer wil eten.
Ze heeft vandaag een wafel op, een koekje en een appelflap. Toen ik net vroeg of ze zo kwam eten wilde ze niet.
Want ze heeft al veel gegeten vandaag.
Ik kan dr wel vertellen dat dr babynichtje nog meer eet, maar ja die moet groeien zegt ze dan, en zij niet meer.
(Dat klopt wel, al bijna 2 jaar ongesteld en niet veel meer gegroeid sinds dien).
Ook als ik zeg dat dit niet goed is voor haar hersenen, dan zegt ze alleen dat dat haar niet boeit.
Ja ik vraag t me ook af. Als ze in t weekend ook niks wil eten ga ik maandag maar bellen met de ggz behandelaar.
Ja het kan lang duren he, voordat boven water komt wat er nu echt aan de hand is.
Gelukkig ben je er wel achter gekomen!
We weten ook sinds kort pas eigenlijk dat dochter een zeer vertekend en laag zelfbeeld heeft, dat was nooit zo.
Ze vind zichzelf stom en niet de moeite waard. En dat kunnen wij wel zeggen dat dat wel zo is, maar ja wij zijn dr ouders.
Wij zitten in bijna hetzelfde schuitje, ik heb ons aangemeld bij het CJG, onze ervaring is dat ze erbovenop zitten en zoeken naar de juiste en beschikbare hulp. Zo heeft onze dochter nu via crisis een intake gehad bij GGZ en zo kunnen daar dingen met spoed opgepakt worden. Ook vanuit het CJG zijn zij goed aan het meedenken wat weekend is voor haar maar ook hoe houden wij ons gezin draaiende met daarbij ook nog een ander kind.
Brachiosaurus schreef op 11-07-2026 om 11:28:
Wat moeilijk voor jullie zeg, drop12.
Veel sterkte ook, heftig.
Ik heb besloten dat ik maandag de ggz weer ga bellen, dochter wil nu helemaal niet meer eten, ze valt telkens flauw.
Dank je wel. Onze dochter zit inmiddels op eigen verzoek in een gesloten inrichting, omdat ze zich niet meer veilig voelde met haar gedachten. Ze heeft wel eindelijk kunnen uitleggen wat er omgaat in haar hoofd en dat is ook met ons gedeeld. Het maakt meteen zoveel duidelijk. Ze is nu wel op de juiste plek.
Vandaag had dochter een uitje met school. Ze was daar al een maand zenuwachtig voor vertelde ze vanmorgen.
Gelukkig is ze over een uurtje thuis en dan bijna vakantie.
Al is dat ook altijd moeilijk, vakantie. En ze kan en ze wil niets.
Ik vind dat ook zo ontzettend lastig.
Ik krijg de ggz vanmorgen niet te pakken, ga t morgen ochtend weer proberen, ik moet zo weg.
Pff dochter heeft nu vakantie. De eerste dag en het is al drama..
Ze is aan de pil, maar nu stopweek en ze is beroerd.
Hoofdpijn, misselijk, buikpijn. En ze blijft maar herhalen dat ze niet meer wil.
Ik vind dat echt heel moeilijk en ook wel een beetje vervelend, maar dat zal ik niet tegen haar zeggen, dat bewaar ik maar voor hier.
Maar goed ik weet niet zo goed meer hoe ik kan reageren.
Cru gezegd. Haar probleem. En jij maakt het jouw probleem.
Is er iets wat ze nog wel zou willen? Bv naar de Efteling of naar zee of naar een vriendin. Iets fijns, waar ze een goed gevoel van krijgt.
Het is ook hartstikke moeilijk om positief te blijven en naast haar te staan als ze aangeeft niet meer te willen.
Brachiosaurus schreef op 13-07-2026 om 13:53:
Vandaag had dochter een uitje met school. Ze was daar al een maand zenuwachtig voor vertelde ze vanmorgen.
Gelukkig is ze over een uurtje thuis en dan bijna vakantie.
Al is dat ook altijd moeilijk, vakantie. En ze kan en ze wil niets.
Ik vind dat ook zo ontzettend lastig.
Ik krijg de ggz vanmorgen niet te pakken, ga t morgen ochtend weer proberen, ik moet zo weg.
Wel sneu dat ze zo tegen dat uitje opzag. En dan had je misschien gehoopt dat na het uitje de druk er even vanaf was... maar het wordt dus niet beter.