Tiener op z’n kamer

Mvtj schreef op 18-12-2025 om 11:22:

Oudste heeft een wake up call gehad dat hij iets beter z'n best moet doen om over te gaan. En dat pakt hij heel goed op.

Onze oudste heeft ook zo’n wake up call gehad, maar blijft een beetje de kop in het zand steken. Ze zegt steeds maar ‘Het komt wel goed’, terwijl dat niet zo is en ze zelf niet echt aan de slag gaat. Hebben jullie of school er iets aan gedaan dat jullie zoon dit goed heeft opgepakt? Wij zitten er erg over te dubben of we het moeten laten met als consequentie dat ze evt blijft zitten of toch proberen er iets aan te doen.

S.ndra schreef op 20-12-2025 om 08:02:

[..]

Onze oudste heeft ook zo’n wake up call gehad, maar blijft een beetje de kop in het zand steken. Ze zegt steeds maar ‘Het komt wel goed’, terwijl dat niet zo is en ze zelf niet echt aan de slag gaat. Hebben jullie of school er iets aan gedaan dat jullie zoon dit goed heeft opgepakt? Wij zitten er erg over te dubben of we het moeten laten met als consequentie dat ze evt blijft zitten of toch proberen er iets aan te doen.

Misschien is een keer blijven zitten niet eens zo erg. Het leek mij ook altijd iets dat je uit alle macht moet vermijden maar zowel dochter als zoon hadden er achteraf best baat bij. Het betekent toch dat je zelf keuzes maakt en de gevolgen daarvan draagt (autonomie) en dat anderen je willen helpen maar niet meer voor je bepalen.

Hangt wel van de leeftijd af natuurlijk (die heb ik even niet voor ogen), onze dochter dacht met 13 dat ze alles zelf moest doen en toen hebben we wel uitgelegd dat hulp vragen ook "het zelf doen" betekent. Maar toen ze een paar jaar ouder was en bleef zitten gaf ze achteraf wel een dat ze gewoon beter haar best had moeten doen. En blijven zitten was niet eens zo erg, je bent dan best "cool" in de ogen van de anderen want een jaar ouder, en de stof is ineens wat eenvoudiger en er is meer ruimte voor leren leren.

We sturen allemaal zo strak op een schoolloopbaan volgens het boekje maar iedereen die niet zo netjes volgens het boekje gaat komt er later ook wel. Het belangrijkste is toch om een beetje vet op de veren te krijgen, volwassen te worden en zelfvertrouwen en regie over het eigen leven te krijgen. En niemand vraagt bij een sollicitatie waarom je in 3 Havo bent blijven zitten.

Dochter heeft genoten van het kerstdiner en het slaapfeestje maar vandaag was ze niet op haar gezelligst. Dus lekker rustig aan gedaan en nog een wandeling gemaakt samen en op tijd naar bed.

S.ndra schreef op 20-12-2025 om 08:02:

[..]

Onze oudste heeft ook zo’n wake up call gehad, maar blijft een beetje de kop in het zand steken. Ze zegt steeds maar ‘Het komt wel goed’, terwijl dat niet zo is en ze zelf niet echt aan de slag gaat. Hebben jullie of school er iets aan gedaan dat jullie zoon dit goed heeft opgepakt? Wij zitten er erg over te dubben of we het moeten laten met als consequentie dat ze evt blijft zitten of toch proberen er iets aan te doen.

Sandra, sorry dat ik laat reageer, ik heb ontzettend veel stress op het moment. 

Er valt met onze zoon gelukkig afspraken te maken. Hij dacht dat hij op eigen kracht een voldoende voor Nederlands kon halen. Na twee keer een 4 halen, wil hij nu bijles vanuit school volgen. Daarnaast afspraak gemaakt dat hij ipv een half uur per vak per toets dit uitbreidt naar een uur per vak, uitgesmeerd over meer dagen. 

Oh ja en zijn mentor is best streng en herinnert hem aan afspraken die al in de brugklas zijn gemaakt over boeken mee naar school nemen.

@Mvtj/S.ndra:
Bij mijn kinderen zie ik nu pas (in het examenjaar) dat ze serieus aan school werken en op tijd beginnen. Ik heb er ook zo veel stress van gehad, maar nu eventjes minder omdat ze er zelf over en aan zijn begonnen. En dat PWS van de oudste is afgerond, pfff wat was dat een bult stress.
Jongste heeft deze week 2 persoonlijke oordelen geschreven (literatuur maar mocht ook de film zijn) en hoeft er nu nog maar 1. En doet maakwerk, verdeeld over de dagen.
Oudste zei zonet dat hij komende week bij vader thuis serieus aan het werk zal moeten. En ik denk dat hij dat ook gaat doen. Deze week niks (wel extra avond werken) heeft oudste echt nodig gehad.

Kerst was gezellig, we waren met ons viertjes en hebben spelletjes gedaan, film gekeken, me-time gehad en lekkere hapjes gehad.

Hier onlangs even flink stoom afgeblazen tegen man over wat me allemaal dwars zit aan het gedrag van een van de kinderen. Want het groeit me af en toe flink boven het hoofd. En dan hoor ik als advies van buitenstaanders altijd dat ik meer grenzen moet stellen, maar ik houd helemaal niet van grenzen stellen. En bovendien moet ik dan wel precies zijn, want vage vragen gaan niet werken. En precies weten welke grenzen ik belangrijk vind, en of ik inderdaad bereid ben om er desnoods een flink conflict over te krijgen. Nou, dan zet ik die bordjes zelf wel in de vaatwasser.
Dus hoe dan ook moet ik de keuze maken tussen hard optreden, wat ik helemaal niet prettig vind, of incasseren, wat ik ook niet prettig vind, of heel precies en letterlijk vastleggen wat ik wil en daar vervolgens tevreden mee zijn ook als ik het achteraf liever anders had gehad. Want zie het dan maar eens te veranderen. Either way loopt het me wel eens over de schoenen. (Ja, ligt allemaal aan mij, ik ben een slappe dweil etc maar als je de beperkingen van je kinderen moet accepteren, dan zal ik toch ook die van mijzelf moeten aanvaarden, dat los ik ook niet met een vingerknip op dus ik zit er lelijk mee).

Natuurlijk stopten we het gesprek zodra we kind langs horen lopen. Maar kennelijk niet goed genoeg, of we worden afgeluisterd door een vreemde mogendheid, want later op de avond kwam er ineens een appje binnen om hulp aan te bieden, iets waar ik ook over geklaagd had ("ze bieden ook nooit even aan om te helpen bij...¨).
Dus of dit is puur toeval, of ons huis is gehoriger dan ik dacht. 
Tja, misschien moet je van dit type kinderen ook niet verwachten dat ze vanzelf de "juiste" dingen doen en moet je dat gewoon even uitleggen... ooit communiceerden we met briefjes (tip van een therapeut). Misschien is dat de beste manier.
Het blijft frustrerend om me zo onvermogend te voelen, om elkaar niet te kunnen bereiken. We zijn gewoon NIET op elkaar afgesteld. En dat is stom.

Maar Anna, waarom zo'n weerstand tegen grenzen stellen? Je kinderen zijn volwassen, die kunnen best dingen doen gewoon omdat jij dat vraagt en/of op prijs stelt.
Als je 20+ bent, ga je toch niet meer een hele ruzie/drama maken omdat je moeder vraagt om je vaat in de vaatwasser te zetten? Ik vind dat wel een teken van emotionele onvolwassenheid als ik eerlijk ben.

Jouw kinderen zijn IADH kinderen zover ik begrijp. Juist dan is het bouwen van een vaste structuur belangrijk. Bijvoorbeeld dat je gebruikte vaat áltijd in de vaatwasser zet. Behalve als je een kopje of glas of zo nog een keer wil gebruiken. Dat is dan de uitzondering. 

Juist als ze ooit op zichzelf gaan wonen met een partner is het fijn als ze zich als een gelijkwaardige medevolwassene kunnen gedragen en niet als een groot kind. 

Zelf mis ik het gebrek aan spontaniteit bij vooral mijn oudste. Zoals vanmiddag: ik bedacht me dat de winkels open waren en dat hij hoognodig 1 of 2 lange broeken erbij moest hebben. Vanavond gaan ze de rest van de vakantie naar vader en die shopt nooit met ze. Maar nee, hij kon niet mee, want ‘niet in de planning/niet eerder aangekondigd’. Dat we dan pas weer een keer over 4 weken samen de stad in kunnen, deed hem niks. Toen ben ik zelf maar gegaan en heb ik 2 broeken voor hem gekocht. Bleken toch te krap, dus heeft man de boel nog omgeruild voor een grotere W maat (man moest zelf ook nog in de stad zijn). En dan baalt hij dat hij 2x 2 broeken moet passen, thuis…tja. Ik heb wel gezegd dat hij de volgende keer zelf mee moet. Hij moet het ook zelf betalen nu hij 18 is en de alimentatie zelf ontvangt.

Hier toch even een trots momentje op dochter. Vanmiddag naar de tandarts/ortho geweest. Dochter haar bovenste hoektanden zijn doorgekomen en staan enorm schuin naar voren, naast dat het glazuur niet goed is. Die moeten net als haar onderste hoektanden een paar maanden geleden gewortelkanaald, gestift en gekroond worden. En uiteindelijk met een beugel in het gareel gebracht. Diepe zucht bij dochter. Ze vindt het stom en lelijk en het maakt haar onzeker. Maar aankomende vrijdag was er nog een plekje vrij en toen zei ze wel meteen 'doe dan maar, dan is het achter de rug'. 
De rest van de dag merkte ik wel spanning bij haar. Ze zoekt veel nabijheid en schiet snel in de emotie. Maar we proberen rustig te blijven en begrip te tonen. Ik heb haar ook gemasseerd. Dat was even geleden, maar ze vroeg er zelf om en ze wordt daar rustig van. 

MamaE schreef op 28-12-2025 om 14:52:

Maar Anna, waarom zo'n weerstand tegen grenzen stellen? Je kinderen zijn volwassen, die kunnen best dingen doen gewoon omdat jij dat vraagt en/of op prijs stelt.
Als je 20+ bent, ga je toch niet meer een hele ruzie/drama maken omdat je moeder vraagt om je vaat in de vaatwasser te zetten? Ik vind dat wel een teken van emotionele onvolwassenheid als ik eerlijk ben.

Jouw kinderen zijn IADH kinderen zover ik begrijp. Juist dan is het bouwen van een vaste structuur belangrijk. Bijvoorbeeld dat je gebruikte vaat áltijd in de vaatwasser zet. Behalve als je een kopje of glas of zo nog een keer wil gebruiken. Dat is dan de uitzondering.

Juist als ze ooit op zichzelf gaan wonen met een partner is het fijn als ze zich als een gelijkwaardige medevolwassene kunnen gedragen en niet als een groot kind.

Structuur is weer wat anders dan grenzen stellen. Structuur bieden we zeker. 

Wat ik in de achterliggende 26 jaar geleerd heb over grenzen stellen, zeker met kinderen die wat letterlijk zijn, is:

- welke grens vind je belangrijk genoeg om er een punt van te maken? Leidt dat inderdaad tot wat je wil bereiken?

- ga je jezelf er ook aan houden?

- hoe ga je die afdwingen? 

- als je een straf verzonnen hebt, is die dan effectief en ben je bereid die uit te voeren?

- kan het kind zich aan de regel houden?

Als ik een regel opleg en met een straf dreig, dan kan het kind de keuze maken: ¨ik accepteer die straf wel¨. Nou, daar sta ik dan. Doel niet bereikt en ik moet een stomme straf gaan opleggen.

Als het kind zijn impuls niet kan bedwingen, helpt zelfs de zwaarste dreiging niet, dan wordt het een kwestie van puppy trainen. Zorgen dat het op de goede manier gaat en dat dat inslijt. 

Als ik een regel opleg, en hij wordt niet gevolgd, ben ik gefrustreerd. Heb ik daar zin in? Wil ik de hele dag politieagent spelen, mensen terug uit bed sleuren/van school halen/van werk terug laten komen om hun vaat in de vaatwasser en niet op het aanrecht te zetten? 

Nee, daar heb ik allemaal geen zin in. Ik steek liever energie in dingen die ik belangrijk vind.

Dus als ik er toevallig naast sta dan zeg ik er wat van. Maar ik ga niet de hele dag die vaatwasser bewaken. (Er wordt overigens geen drama van gemaakt, dan heb ik het niet goed uitgelegd hier).

Stellen wij geen grenzen? Oh, zeker wel. 

Je pakt de auto niet zonder vragen, je drinkt geen druppel alcohol als je moet rijden, je vult de limonadekan als je hem leeg hebt gemaakt, je doet stil als je laat thuis komt, etc. Was hoort in de wasmand en anders was ik het niet (OK, eentje doet zijn was zelf).

Maar die vaat, dat lukt niet altijd zo goed. En ik zie natuurlijk ook alleen de vaat die niet in de vaatwasser belandt.

Zijn ze leuk voor hun partner? Geen idee, ik voed niet op voor partners. Dat zoeken die partners later maar uit, ik weet niet wie dat zijn, wat ze willen en waarom ik mijn kind voor hun gereed zou moeten maken. Ik ga er vanuit dat dat een gelijkwaardige relatie wordt waarin ze dat samen bespreken. Daar voed ik ze wel voor op.

Het lastigste vind ik om ze heel te houden. De rest is hooguit een beetje ergerlijk.

Ik lees er vooral een ongevoeligheid voor consequenties in. Dat herken ik heel erg bij oudste. De consequenties voor lief nemen en het nog steeds niet doen. Of zoveel drama ervan maken dat er een grote emotionele afstand komt die het ook niet waard is. Onze band wil ik namelijk wel goed houden.
Het kost heel wat kunst en vliegwerk om in ieder geval mijn dochter, te laten doen wat ik wil. 
Dat is niet omdat ik geen grenzen kan stellen, maar omdat ze er zo verdraaid lastig op reageert, zeker in geval van moe of stress.
Ik weet niet hoe dat voor jou is, maar dat lees ik wel een beetje.
Mijn jongste dochter is daar echt heel anders in.

Ik vind het een leuk woord Anne Pollewop, ik doe blijkbaar ook aan puppy training. Ik benoem het continu als ze vergeten hun borden en bestek naar de keuken te brengen. Ooooooit blijft het wel hangen