Mantelzorgfrustraties
In het ergernistopic ontstond een discussie die misschien daar niet voortgezet moet worden, daarom open ik er een apart topic over. Het is niet per se dat ik hier nog veel over te schrijven heb, maar ik snap wel wat er gebeurt. En ik snap ook dat dat voor de zieke heel naar of confronterend kan zijn om te lezen.
De zorg voor een zieke partner of ouder of kind kan je over de schoenen lopen. Of anders wel het huishouden dat even allemaal op jou terechtkomt. Of anders wel dat je een keer gillend gek wordt van wat de zieke doet, ook al wéét je dat het niet diens schuld is.
En ja, de correcte vorm van schrijven zou dan zijn: nee, ik ben niet boos op X, ik ben boos op de situááátie. Maar dat is gewoon soms even niet hoe het voelt.
Toen mijn moeder nog leefde en rare dingen ging doen ben ik ook wel eens boos geworden op haar. Daar ben ik niet trots op, ik heb er spijt van. Ja, achteraf bezien, met de bril van nu, was ik boos op de situatie. Maar op dat moment was ik boos op háár. Dat ze het niet meer zelf kon en toch weigerde de regie af te geven, ze wilde het per se allemaal zelf blijven doen. Dat haar hoofd niet meer deed wat het moest doen was niet haar schuld, en ze leed daar zelf ook erg onder.
Maar daarom snap ik wel dat mensen soms even onredelijk zijn. Ja, nuchter bezien en in feite ben je boos op de ziekte. Maar toch kun je in het moment soms ook even boos zijn op de persoon, uit onmacht en frustratie, of dan wil je even stoom afblazen.
Dat is heel naar om te lezen als je zelf de zieke bent. Ik heb ook een chronische aandoening (twee inmiddels) die impact hebben op mijn leven en dat van mijn man. Hij wordt ook beperkt door mijn ziekte. Vandaar dat ik me kan voorstellen dat er behoefte is aan een uitlaatklep waar de partner of mantelzorger ook eens even zijn/haar ergernis kwijt kan. Met het uitgangspunt: ja ik ben eigenlijk boos op de situatie en ik zorg heus goed voor mijn geliefde, maar hier mag ik even onredelijk zijn.
Ik weet niet of hier behoefte aan is, als dat niet zo is zal het topic wel weer zakken en verdwijnen. Maar ik weet dat toen het met mijn moeder speelde, ik af en toe even moest gillen tegen iemand.
amarna schreef op 08-01-2026 om 15:09:
Bedankt voor jullie steun en tips!
We gaan inderdaad een opkoper inschakelen die maar het uitzoeken wat behouden moet worden is al lastig. Moeder is niet de makkelijkste en houdt graag de regie over alles. Maar dat zien we dan wel weer.
We hebben een paar bevriende mannetjesputters die al hebben toegezegd te komen helpen!
Heel herkenbaar!
Bij ons was het mantra: 'mam, je appartement daar is veel kleiner, niet alles kan mee'. En verder zorgvuldig blijven in weggeven/kringloop/stort. Zodat je naar eer en geweten kon vertellen hoe & wat, maar je daar ook een soort van ferm in kon blijven.
Fijn dat je al hulp in het vooruitzicht hebt.
Wat bij ons trouwens wel hielp: het moest allemaal snel. Binnen 2 weken ofzo nadat we hoorden dat er plek was, moest ze in een ingericht appartement landen. Daarna wel een paar weken genomen om de rest weg te werken. En inderdaad schoonmaken en gaatjes dichten enzo (ook huur).
Een aantal jaar geleden leed ik aan leukemie. Ik heb bij elkaar 4 maanden in het ziekenhuis gelegen en bijna 3 maanden in een verpleeghuis.
Man heeft al die tijd de ballen in de lucht gehouden met werk, wassen, huishouden, boodschappen, mee naar doktersafspraken, mij elke dag bezoeken en noem maar op. Het heeft een behoorlijke impact op hem gehad en hij biechtte op dat hij graag een paar weken op vakantie wilde met onze camper, toen ik in het verpleeghuis lag. Dat leek mij een goed idee, want ik zag hoe nodig hij dat had en ik werd goed verzorgd. Dus hij op vakantie naar Oost-Europa. Op een camping kreeg hij de vraag of zijn vrouw nog kwam of dat hij was gescheiden. Hij vertelde dat ik in een verpleeghuis herstelde van een ernstige ziekte. Vervolgens kreeg hij onder uit de zak, omdat hij zijn zieke vrouw alleen had gelaten. Hij werd er zelfs even onzeker van, maar toen hij mij hierover belde, kon ik naar eer en geweten zeggen dat ik het prima vond dat hij wat tijd en afstand voor zichzelf nam. Toen hij terug was, ging ik na een paar dagen naar huis, dus toen werd het er niet makkelijker op. Gelukkig dat hij die vakantie heeft gehad. Het laat maar zien hoe weinig begrip er soms is voor mantelzorgers.
Het lastige van mantelzorg vind ik mijn siblings. We zijn thuis met drie en zoveel mensen zoveel zinnen. Ik woon het dichtst bij, minder dan 1 km, voor alle acute zorg ben ik aanspreekpunt. Een van ons woont op een paar km en de derde op bijna 100 km.
Op dit moment gaan ouders redelijk goed, maar we hebben periodes gekend met flink wat zorg, waaronder een periode van dagelijkse zorg. Om met zijn allen op een lijn te komen was lastig. Vooral de gedachte dat het mij de minste moeite kost omdat ik zo vlak bij woon.
Ik werk 34 uur, sibling op 100km 20 uur, sibling op enkele km niet. Niet werkende sibling vind dat alles eerlijk verdeeld moet worden, maar ondertussen doe ik het meest. Weken lang de zorg middels een schema verdeeld en precies die ene keer dat ik beroep op haar moest doen wegens overmacht moest dat wel de volgende week worden ingehaald, want niet dat zij het meeste zou doen omdat ze geen baan heeft. Dat ik naast de ingedeelde momenten ook bij paniek daar heen spurtte werd voor het gemak even vergeten.
Dus in tijden van mantelzorg gaat er ook nog eens veel tijd en energie zitten in het verdelen van die zorg.
Daarnaast is het voor ouders ook lastig te accepteren dat onze zorg wordt afgeschaald als het wat minder nodig blijkt. En daarbij dus ook de bezoekjes. Ik blijf zeker eens per week langs gaan. Maar na een periode van drie keer per week, kan het ook eens een keer eens in de tien dagen zijn.
Een dag per jaar is het Dag van de Mantelzorger. Goed bedoeld, uiteraard. Als er dan op zo'n poster staat dat mantelzorgers doen wat ze doen, omdat ze het uit liefde doen en niet omdat het moet - nou, dat vind ik kort door de bocht. Het is een situatie waar je in rolt. En de verdeling met andere naasten is vaak lastig, al is het maar omdat ieder eigen inzichten heeft. Het moeizame van mantelzorg is de onvoorspelbnaarheid en het gegeven dat je niet weet hoe lang het gaat duren.
Mantelzorg vraagt veel geduld en wijsheid. Humor ook. Oude mensen worden vaak eigenwijs en lastig gevonden als ze het er niet meer eens zijn als van alles anders gaat dan ze eigenlijk willen. Ik denk dat je je als jongere generatie niet goed kunt inleven hoe vervelend het is. Steeds meer aan anderen te moeten overlaten om heel uiteenlopende redenen. En beseffen dat dit nooit meer beter wordt, alleen maar minder 
Mantelzorgers hebben weinig aan een presentje op de Mantelzorgdag, Ze hebben ruimte nodig om hun frustraties te uiten, zorgen te delen, herkenning te vinden. Ik heb hier (nou ja, op OO) geregeld geklaagd in mijn mantelzorgtijd. De laatste ouder overleed 10 jaar geleden.
Nog even, en 'ze' komen hier zeuren over mij. Geef ze de ruimte!
Wilgenkatje- schreef op 08-01-2026 om 19:57:
Een dag per jaar is het Dag van de Mantelzorger. Goed bedoeld, uiteraard. Als er dan op zo'n poster staat dat mantelzorgers doen wat ze doen, omdat ze het uit liefde doen en niet omdat het moet - nou, dat vind ik kort door de bocht. Het is een situatie waar je in rolt. En de verdeling met andere naasten is vaak lastig, al is het maar omdat ieder eigen inzichten heeft. Het moeizame van mantelzorg is de onvoorspelbnaarheid en het gegeven dat je niet weet hoe lang het gaat duren.
Mantelzorg vraagt veel geduld en wijsheid. Humor ook. Oude mensen worden vaak eigenwijs en lastig gevonden als ze het er niet meer eens zijn als van alles anders gaat dan ze eigenlijk willen. Ik denk dat je je als jongere generatie niet goed kunt inleven hoe vervelend het is. Steeds meer aan anderen te moeten overlaten om heel uiteenlopende redenen. En beseffen dat dit nooit meer beter wordt, alleen maar minder
Mantelzorgers hebben weinig aan een presentje op de Mantelzorgdag, Ze hebben ruimte nodig om hun frustraties te uiten, zorgen te delen, herkenning te vinden. Ik heb hier (nou ja, op OO) geregeld geklaagd in mijn mantelzorgtijd. De laatste ouder overleed 10 jaar geleden.
Nog even, en 'ze' komen hier zeuren over mij. Geef ze de ruimte!
Je omschrijft het mooi Wilgenkatje.
Mijn moeder kan het gelukkig redelijkgoed accepteren dat wij als kinderen dingen anders doen dat ze het zelf zou doen. Ze vit (gelukkig voor ons) hoofzakelijk tegen mijn vader; die de aardappelen te dik schilt of de druppels the op de grond laat vallen. Als ik de handdoeken vouw en ze passen in de kast met een dichte deur dan is het goed.
Met de was ben ik preciezer dan zij dus die standaard is hoog genoeg.
Mijn moeder kon het voor haar schoonmoeder nooit goed genoeg doen en heeft daar lessen uit geleerd. Ze beseft goed dat ze ons soms nodig heeft en dat zeuren het voor ons niet leuker maakt.
Mijn schoonmoeder kon haar eigen aftakeling niet accepteren en heeft altijd maar buiten toe willen showen dat alles bleef gaan zoals het ook ging in haar jongere (nog goede) jaren. Zij had de lat voor de kinderen en schoonkinderen veel te hoog liggen, ze trok de dekbedhoezen gewoon weer uit de kast als ze niet waren gevouwen zoals het hoorde volgens haar. Dat frustreerde enorm, dat alles wat je doet afgekeurd wordt.
Ik hoef echt niet voor ieder ding dat ik doe dozen bonbons of bloemen maar een oprecht uitgesproken dankjewel maakt veel goed.
Mijn ouders zeggen altijd iets liefs en soms staat mijn vader ineens aan de deur met een bloemetje of iets lekkers wat wij in dank aannemen.
Als kinderen hebben we de taken niet echt verdeeld maar in principe ga ik mee naar de medische afspraken en helpt mijn zus met de financiën. Een beetje waar onze expertise ligt.
Wilgenkatje- schreef op 08-01-2026 om 19:57:
Een dag per jaar is het Dag van de Mantelzorger. Goed bedoeld, uiteraard. Als er dan op zo'n poster staat dat mantelzorgers doen wat ze doen, omdat ze het uit liefde doen en niet omdat het moet - nou, dat vind ik kort door de bocht. Het is een situatie waar je in rolt. En de verdeling met andere naasten is vaak lastig, al is het maar omdat ieder eigen inzichten heeft. Het moeizame van mantelzorg is de onvoorspelbnaarheid en het gegeven dat je niet weet hoe lang het gaat duren.
Mantelzorg vraagt veel geduld en wijsheid. Humor ook. Oude mensen worden vaak eigenwijs en lastig gevonden als ze het er niet meer eens zijn als van alles anders gaat dan ze eigenlijk willen. Ik denk dat je je als jongere generatie niet goed kunt inleven hoe vervelend het is. Steeds meer aan anderen te moeten overlaten om heel uiteenlopende redenen. En beseffen dat dit nooit meer beter wordt, alleen maar minder
Mantelzorgers hebben weinig aan een presentje op de Mantelzorgdag, Ze hebben ruimte nodig om hun frustraties te uiten, zorgen te delen, herkenning te vinden. Ik heb hier (nou ja, op OO) geregeld geklaagd in mijn mantelzorgtijd. De laatste ouder overleed 10 jaar geleden.
Nog even, en 'ze' komen hier zeuren over mij. Geef ze de ruimte!
Klopt helemaal, ik mantelzorg omdat ik moet. Omdat ik mij verplicht voel. Niet zozeer uit liefde.
Mantelzorgen uit liefde? Mwah, nee. Het helpt ook niet dat ik het al jaren (in mindere mate) doe vanwege handicap ouder. En het moet inderdaad allemaal op haar manier, dus makkelijk is het niet. Ze zegt in woorden wel eens dat het voor ons ook niet makkelijk is, maar 2 tellen later ligt er toch alweer een eis.
Hier gelukkig wel goede samenwerking met sibling. We verdelen het qua bezoek evenredig en doen elk dingen waar we goed in zijn. Ik investeer daarnaast meer tijd dan sibling, maar dat doe ik omdat ik meer tijd heb en het ook taken zijn die ik van nature naar me toetrek. Ik vind het ook prettig dat ik het daardoor beter behapbaar houd voor sibling die het drukker heeft.
Mijn oprechte complimenten voor jullie. Het brengt veel herinneringen naar boven...
Ik heb jaren geleden mantelzorg verleend aan mijn dementerende moeder. Ik woonde paar km van haar vandaan en was, toen, zonder werk. Zus woonde stuk verder weg en werkte toen fulltime, logisch dat ik alles/ het meeste deed.
Ik vond het vreselijk maar zeg achteraf altijd: heb het met liefde gedaan, niet met plezier.
Na ruim anderhalf jaar intensieve zorg (meestal was ik er 3x per dag, ik deed alle afspraken en contacten) verhuisde ze naar een verpleeghuis. Dat heeft ze maar een paar weken gewoond, toen overleed ze 
Wilgenkatje- schreef op 08-01-2026 om 19:57:
Een dag per jaar is het Dag van de Mantelzorger. Goed bedoeld, uiteraard. Als er dan op zo'n poster staat dat mantelzorgers doen wat ze doen, omdat ze het uit liefde doen en niet omdat het moet - nou, dat vind ik kort door de bocht. Het is een situatie waar je in rolt. En de verdeling met andere naasten is vaak lastig, al is het maar omdat ieder eigen inzichten heeft. Het moeizame van mantelzorg is de onvoorspelbnaarheid en het gegeven dat je niet weet hoe lang het gaat duren.
Mantelzorg vraagt veel geduld en wijsheid. Humor ook. Oude mensen worden vaak eigenwijs en lastig gevonden als ze het er niet meer eens zijn als van alles anders gaat dan ze eigenlijk willen. Ik denk dat je je als jongere generatie niet goed kunt inleven hoe vervelend het is. Steeds meer aan anderen te moeten overlaten om heel uiteenlopende redenen. En beseffen dat dit nooit meer beter wordt, alleen maar minder
Mantelzorgers hebben weinig aan een presentje op de Mantelzorgdag, Ze hebben ruimte nodig om hun frustraties te uiten, zorgen te delen, herkenning te vinden. Ik heb hier (nou ja, op OO) geregeld geklaagd in mijn mantelzorgtijd. De laatste ouder overleed 10 jaar geleden.
Nog even, en 'ze' komen hier zeuren over mij. Geef ze de ruimte!
Prachtig omschreven dit Wilgenkatje. Zelf ben ik nu 68 en op een paar dingen na gezond. Kan normaal gesproken alles maar àls ik ziek ben merk ik nu al dat het lastig is als je de dingen niet kan. Ik kan me heel goed voorstellen dat oude, afhankelijke mensen knorrig worden. Heel vervelend en moeilijk voor de mantelzorger maar ik ben bang dat iedereen die afhankelijk wordt er geen makkelijker mens van wordt.
Mantelzorg lijkt mij ontzettend zwaar!
En niet bepaald leuk, gezellig of zondermeer dankbaar.
Het is ook niet zo dat je dat zondermeer vrijwillig doet. Dus zoals dat dan eenmaal per jaar op die posters staat, ik geloof er niets van. Ik weet zeker dat er velen zijn die dit doen omdat het moet/ noodzakelijk is/ verwacht wordt.
Enige ondersteuning vanuit liefde en medeleven zal er zeker zijn, echter wanneer het je bijna je eigen gezondheid kost zal het (terecht) verfoeid worden.
Dat mensen knorrig worden als ze minder kunnen en afhankelijk worden, daar heb ik begrip voor. Maar mijn ouder is altijd al zo geweest. Én veeleisend. Dan begin je al met minder 'rek' aan het mantelzorgen.
Alice12 schreef op 08-01-2026 om 22:46:
[..]
Klopt helemaal, ik mantelzorg omdat ik moet. Omdat ik mij verplicht voel. Niet zozeer uit liefde.
Dit inderdaad, zit weinig liefde bij. Misschien kan ik dat achteraf wel zeggen, nu niet. Het is meer een verplichting omdat je je ouder nu eenmaal niet laat verkommeren. Maar er zijn ook kinderen die er geen probleem hebben hun ouder wel te laten verkommeren en dat is ook een prima keuze wat mij betreft.
Het lastige vind ik dat ouderen vaak helemaal niet meer doorhebben wat je doet aan regelwerk voor ze en dat dat veel tijd kost. En ook vergeten dat je nog gewoon werkt enzo. En ik snap dat wel vanuit hun gezien, maar ja zo werkt het niet. In mijn geval ging een ouder dan bij anderen klagen dat ik zo weinig deed. En die kwamen vervolgens weer bij mij klagen dat ik zo weinig deed. Hierdoor heb ik wel geleerd om hetgeen wat ouderen vertellen te zien als hun waarheid, maar niet perse als waarheid.
Helaas klots het me niet over de schoenen, het staat me tot aan de lippen.
Mantelzorg al 20 jaar voor kind (Ass/ADHD/verbaal en lichamelijk agressief/geen school/geen werk/geen dagbesteding/hulp weigerend)
Mantelzorg voor echtgenoot die steeds meer lichamelijk invalide raakt.
Mantelzorg voor schoonmoeder 200 km verderop wonende, op hoge leeftijd maar geestelijk goed, lichamelijk niet.
Tijd voor betaald werk is er niet, dus geen (eigen) inkomen, geen pensioenopbouw, (geen vakantiedagen). Wel financiële zorgen. Wel een huishouden (inclusief klussen aan/in huis, tuinonderhoud, etc) dat voor het meer dan overgrote deel op mij neerkomt. Kind doet niets, man wil wel maar kan niet veel meer.
Hulp vanuit gemeente: 0. (o ja, wel 50 euro mantelzorgcompliment....)
Hulp vanuit beperkt sociaal vangnet vraag ik niet, ik wil de weinige mensen om me heen daar graag houden. Niet dat die óók vertrekken zoals velen deden.
dus...
Tuinplant schreef op 09-01-2026 om 12:11:
In mijn geval ging een ouder dan bij anderen klagen dat ik zo weinig deed. En die kwamen vervolgens weer bij mij klagen dat ik zo weinig deed. Hierdoor heb ik wel geleerd om hetgeen wat ouderen vertellen te zien als hun waarheid, maar niet perse als waarheid.
Ik heb wel eens een verwijtend telefoontje gehad van een specialist, dat hij vond dat ik als dochter te weinig betrokken was omdat ik niet mee kwam naar de afspraken. Ehm, tja, ik woon 165 km verderop, en mijn moeder stond erop dat ze zelf wel ging (met een kennis die chauffeerde) en dat ze dat heus wel zonder mij kon. En dat ze niet achterlijk was en dat ze zelf de baas was over haar leven.
Ik vond dat ingewikkeld. Die arts kwam duidelijk uit een meer familiegerichte cultuur, en vond dit maar heel gek. En het wás ook niet handig dat mijn moeder het allemaal zelf probeerde te doen, maar ik kon haar ook moeilijk overrulen.
Dus ja, de buitenwereld vindt van alles. En je leert idd door ervaring en ondervinding dat je als buitenwereld niet alles overziet.
Wat moeilijk CreaBea 
. Ik heb geen antwoorden of oplossingen. Maar het lijkt me knap pittig.