Mantelzorgfrustraties
In het ergernistopic ontstond een discussie die misschien daar niet voortgezet moet worden, daarom open ik er een apart topic over. Het is niet per se dat ik hier nog veel over te schrijven heb, maar ik snap wel wat er gebeurt. En ik snap ook dat dat voor de zieke heel naar of confronterend kan zijn om te lezen.
De zorg voor een zieke partner of ouder of kind kan je over de schoenen lopen. Of anders wel het huishouden dat even allemaal op jou terechtkomt. Of anders wel dat je een keer gillend gek wordt van wat de zieke doet, ook al wéét je dat het niet diens schuld is.
En ja, de correcte vorm van schrijven zou dan zijn: nee, ik ben niet boos op X, ik ben boos op de situááátie. Maar dat is gewoon soms even niet hoe het voelt.
Toen mijn moeder nog leefde en rare dingen ging doen ben ik ook wel eens boos geworden op haar. Daar ben ik niet trots op, ik heb er spijt van. Ja, achteraf bezien, met de bril van nu, was ik boos op de situatie. Maar op dat moment was ik boos op háár. Dat ze het niet meer zelf kon en toch weigerde de regie af te geven, ze wilde het per se allemaal zelf blijven doen. Dat haar hoofd niet meer deed wat het moest doen was niet haar schuld, en ze leed daar zelf ook erg onder.
Maar daarom snap ik wel dat mensen soms even onredelijk zijn. Ja, nuchter bezien en in feite ben je boos op de ziekte. Maar toch kun je in het moment soms ook even boos zijn op de persoon, uit onmacht en frustratie, of dan wil je even stoom afblazen.
Dat is heel naar om te lezen als je zelf de zieke bent. Ik heb ook een chronische aandoening (twee inmiddels) die impact hebben op mijn leven en dat van mijn man. Hij wordt ook beperkt door mijn ziekte. Vandaar dat ik me kan voorstellen dat er behoefte is aan een uitlaatklep waar de partner of mantelzorger ook eens even zijn/haar ergernis kwijt kan. Met het uitgangspunt: ja ik ben eigenlijk boos op de situatie en ik zorg heus goed voor mijn geliefde, maar hier mag ik even onredelijk zijn.
Ik weet niet of hier behoefte aan is, als dat niet zo is zal het topic wel weer zakken en verdwijnen. Maar ik weet dat toen het met mijn moeder speelde, ik af en toe even moest gillen tegen iemand.
Lief van je en een goed idee.
Ik vind het heel heftig en behoorlijk belastend om naast je eigen (drukke) bestaan ook nog te zorg te hebben over een (of soms zelfs meer) van je naasten. Daar is gelukkig veel aandacht voor, maar daar mag best wat vaker bij stilgestaan worden. Dus dit zal een heel fijn topic zijn voor velen.
Ik ben na het overlijden van schoonvader nu wat minder belast met mantelzorg en hoe verdrietig zijn overlijden ook, dat vind ik heel veel rust geven. Helaas wordt de overblijvende schoonmoeder 'bewerkelijk' ouder. Zij ziet alleen maar beren op de weg, klaagt steen en been, verwacht ook dat iedereen maar 24/7 voor haar klaar kan staan. Terwijl ze zelf nog best heel veel kan / zou moeten kunnen. Man en ik wonen vlakbij, dus zijn meestal aan de beurt. En ik doe het over het algemeen met liefde voor haar, maar soms wil ik haar wel achter het behang plakken. Ik vrees de dag dat zij echt beperkt wordt.
Klein voorbeeldje; ik heb haar van de week gebeld dat ik 's avonds boodschappen ging doen en of ik iets voor haar mee kon nemen (wegens het weer, zij is nog prima mobiel en kan normaliter haar boodschappen zelf doen). Ik had misschien op een klein bedankje gehoopt, maar kreeg alleen maar de vraag of ik het niet 's middags kon doen. Want ze had geen appels meer en neemt altijd een appel om 15:30. Mijn antwoord dat ik gewoon aan het werk was en dus 's avonds boodschappen ging doen, werd niet zonder meer geaccepteerd, want ik was toch thuis dus boodschappen kon ook wel even tussendoor... werkelijk. Nu lach ik erom, maar dat is wel heel typisch voor haar.
Maar dit is kleine ellende in een mantelzorg-topic, dat realiseer ik me. De tijd dat we voor dementerende schoonvader zorg hadden, was heel veel zwaarder en echt lastig. Moeilijk vol te houden vaak ook, naast je eigen zorgen (die er toen ook veel waren). Dus heel veel knuffels voor iedereen die nu in die situatie zit.
Duufje schreef op 08-01-2026 om 11:54:
Maar dit is kleine ellende in een mantelzorg-topic, dat realiseer ik me. De tijd dat we voor dementerende schoonvader zorg hadden, was heel veel zwaarder en echt lastig.
Ik denk dat je een prima voorbeeld geeft van wat mantelzorg zo zwaar maakt. Niet het zorgen zelf, voorzover je zelf kunt bepalen wat de situatie vraagt, maar vanwege de eisen die de zorg vraagt. En de rest van je omgeving trouwens. Ik kan me de leidinggevende nog goed herinneren, die me heel meelevend zei dat ik ontlast moest worden. Heel lief, tot ze zei hoe dat moest: stop met die mantelzorg!
Je aan alle kanten in allerlei bochten moeten wringen, omdat JIJ alle ballen hoog moet houden, dat maakte het zo zwaar voor mij.
Ik ben sinds 1,5 jaar mantelzorger voor mijn man. Bij hem is toen zijn linkeronderbeen geamputeerd en heeft hij een prothese. Hij loopt nu met rollator of een kruk buiten. Binnen zonder hulpmiddelen. Maar bij douchen en s nachts geen prothese maar rolstoel. We moesten de badkamer laten verbouwen. Dat ging makkelijk en gratis van de gemeente. Waar ik tegen aanloop is dat ons pensioen heel anders loopt dan we verwacht hadden. Reizen bijv. zit er niet meer in. Want alle voorzieningen moeten tevoren geregeld worden. Door mij, want hij is laks qua regelen. Altijd al geweest. Daar baal ik wel eens van. Ook het huishouden komt op mij neer. Gelukkig kan hij wel autorijden, zijn lust en zijn leven. Ik heb geen rijbewijs.
Sinds 3 maanden is mijn moeder (89) in een revalidatiecentrum na 2x vallen. We wachten op plek in een verpleeghuis. Ook voor haar regel ik alles. Mijn zus doet ook veel maar zij werkt nog.
Ik zie erg op tegen verhuizing van moeder en huur opzeggen, huis uitruimen etc.
Ik ben erg moe en pieker erg.
Daarbij komt het besef van mijn eigen kwetsbaarheid bij. Want wie zorgt er voor mijn man en mij als ik ziek wordt of een ongeluk krijg? We hebben geen kinderen. We hebben lieve familie en vrienden maar van hen willen we geen intensieve zorg vragen.
Ja, dit is een welkom topic! Speciaal hiervoor voor het eerst hier een alias aangemaakt.
Amarna; mijn moeder is afgelopen april naar een verpleeghuis verhuisd. Dus ik weet waar je tegenaan hikt. Is er financiële ruimte bij je moeder om hulp in te huren? Waarschijnlijk past lang niet alles in de kamer/appartement van het verpleeghuis. Er zijn verschillende opties: er zijn opkopers die langs komen en ophalen wat zij willen hebben. Regel mensen die voor je naar de kringloop rijden. Mijn moeder had heel veel oude spullen die niets waard waren en die niemand wilde hebben: we hebben een container gehuurd en voor het huis laten plaatsen en weer laten ophalen. Maar vooral: kijk of je hulptroepen kan verzamelen. Nog een voorbeeld: sommige dingen vond ik lastig om naar de kringloop te brengen, want ik had mijn moeder in gedachte. Het lag al klaar, maar het wegbrengen vond ik moeilijk. Voor mijn schoonzus was dit meer 'een taak', dus die heeft dat gedaan met veel minder emotie.
En over hoe het moet in de toekomst: probeer aan de ene kant vooruit te denken, maar aan de andere kant ook meer per dag te leven. Je weet niet hoe het leven loopt, sommige dingen lossen zich ook vanzelf op.
Zo denk ik ook over mijn moeder in het verpleeghuis; het ziekteverloop is grillig. Nu ook wel echt dementie erbij. Ik kan het niet oplossen, ik kan mijn steentje bijdragen. Hoe dan ook is het 't pad dat zij moet belopen en ik kan dat niet voor haar doen.
Hier mogen we dan gewoon echt even gillen als het over de voeten klotst?
We hebben de mantelzorg voor schoonmoeder vorig jaar afgerond maar nu heeft schoonvader een bovenbeen gebroken.
In principe zorgt man voor zijn vader en ik doe voor mijn ouders wat nodig is. Nu schoonvader in een verpleeghuis verblijft zitten er wel strakke tijden aan wanneer je langs kan gaan en moet ik man faciliteren dat hij kan gaan. Vanavond strak op tijd de maaltijd klaar dat hij nog even heen en weer kan als het nog kan qua weersomstandigheden
Helaas heb ik zelf een chronische aandoening en dat was afgelopen weekend ook weer raak en heeft man een paar slechte nachten gehad.
Bij mij gaat het fout als ik teveel stress heb en met kerst, oud en nieuw en meerdere ziekenhuisbezoeken voor mijn ouder en een schoonouder in de zorginstelling liep het ons over de schoenen met als eindresultaat dat ik een aanval heb en was uitgeschakeld voor 2 dagen. Nu gaat het weer gelukkig.
Duufje; ik sluit me aan bij Irma > het is inderdaad een prima voorbeeld van hoe zwaar mantelzorgen is. Mijn moeder is helaas ook zo...
Het is soms lastig voor te stellen voor buitenstaanders: 'je kan toch gewoon even boodschappen doen? hoe moeilijk kan het zijn?'. Maar het is én boodschappen doen én de juiste artikelen halen, én herinneren dat je niet vandaag, maar morgen met de boodschappen komt.
Het is ook: aanhoren hoe de zorg de kleding in de ochtend verkeerd aanreikt en dat 'ze er niets van snappen en alles overhoop gooien'. Het is óók lezen in het dossier dat ze pas om 12.30 uit bed wil en zo toch nog lunch eet. Geen ontbijt gehad dus...?
Het is puzzelen of haar wantrouwen terecht is of niet. Want altijd al wantrouwend geweest. Erachter komen dat die éne zorgmedewerker inderdaad soms erg onvriendelijk is. Wat te doen?
Het is computerproblemen op afstand oplossen. Inmiddels bijna tegen beter weten in, want computer hanteren gaat nog maar met horten en stoten.
En het is telkens aanpassen aan de nieuwe werkelijkheid.
Naast parkinson heeft ze nog een ernstige handicap. En uitgezaaide kanker. Ze gaat mentaal hard achteruit. Wat gisteren nog kon (agenda-beheer), gaat vandaag niet meer. Hoe weet ze dan of ze bezoek krijgt?
Is de verwardheid van de parkinson, of heeft ze ook al iets van de kanker in haar hersenen? Het wagentje rolt langzaam de heuvel af, maar hoe, wat, hoe lang?
Van mij mag je hier gillen Bakblik!
Een 
voor alle mantelzorgers. Want het ís soms ook gewoon moeilijk en zwaar. En het probleem is inderdaad niet dat je een boodschapje moet doen of een wasje opvouwt. Ik dacht vroeger dat dat mantelzorg was.
Maar het is dat je nooit weet wat er nu weer fout gaat. Of dat je niet kan inschatten of je ouder nu overdrijft met de klachten over de huisarts/thuiszorg/specialist en veel te wantrouwend is, of dat je ouder gewoon helemaal gelijk heeft.
Of dat je ouder steeds dingen wil waarvan jij weet dat het geen zin heeft (het zoveelste onderzoek en diagnose) of juist niet de dingen wil waarvan jij weet dat het wél zin heeft.
Dat je de toezegging krijgt dat de consulent of casemanager een taak van jou overneemt omdat je door de bomen het bos niet ziet, en dat die persoon gewoon terugwijst dat je dat "heus wel zelf kan als je gewoon even op de website kijkt".
Of dat je echt wel snapt dat iemand iets niet kan, maar dat je er desondanks enorm van baalt dat diegene nu niet even kan doorlopen, niet zelf kan bellen, niet even de vaatwasser heeft uitgeruimd terwijl jij de hele dag gewerkt hebt.
Het is gewoon niet makkelijk.
Ik heb dit ook meegemaakt met de zorg voor mijn schoonvader: medicijnen verzorgen, was halen/doen/ terugbrengen. Man repareerde dingen die kapot gingen, administratie moest gedaan worden, boodschappen, mee naar specialisten in het ziekenhuis, enz. enz.
Ondertussen werkten we nog allebei en hadden we studerende kinderen die ook hun eigen zorgen meebrachten en waar we veel tijd in staken. Het was een zware periode. Nu zijn onze ouders alle vier overleden en zijn we in wat rustiger vaarwater.
Ik begrijp dus de zorgen en zwaarte van het mantelzorgen. Sterkte hiermee voor jullie allemaal.
Ik werk als zelfstandige en ben zo'n 3 jaar geleden tijdelijk gestopt i.v.m. burnout. Na een tijdje weer begonnen, maar mijn belastbaarheid is niet meer teruggekomen op het oude niveau. Ik verkeer in de gelukkige omstandigheid dat ik niet fulltime hoef te werken. Geen kinderen, wel een partner ook met issues. Ik heb tijd om te mantelzorgen (niet altijd de energie). Maar ik kan me niet voorstellen dat ik dit allemaal zou moeten doen, náást een baan en gezin. Of met een eigen chronische ziekte. Dus zwaar respect daarvoor. 
Ginevra schreef op 08-01-2026 om 13:15:
Een
Maar het is dat je nooit weet wat er nu weer fout gaat. Of dat je niet kan inschatten of je ouder nu overdrijft met de klachten over de huisarts/thuiszorg/specialist en veel te wantrouwend is, of dat je ouder gewoon helemaal gelijk heeft.
Of dat je ouder steeds dingen wil waarvan jij weet dat het geen zin heeft (het zoveelste onderzoek en diagnose) of juist niet de dingen wil waarvan jij weet dat het wél zin heeft.
Dat je de toezegging krijgt dat de consulent of casemanager een taak van jou overneemt omdat je door de bomen het bos niet ziet, en dat die persoon gewoon terugwijst dat je dat "heus wel zelf kan als je gewoon even op de website kijkt".
Of dat je echt wel snapt dat iemand iets niet kan, maar dat je er desondanks enorm van baalt dat diegene nu niet even kan doorlopen, niet zelf kan bellen, niet even de vaatwasser heeft uitgeruimd terwijl jij de hele dag gewerkt hebt.
Het is gewoon niet makkelijk.
Mijn moeder kookt nog zelf met hulp van mijn vader voor afgieten en zware pannen op tafel zetten. Ze kan dan soms zo zeuren dat ze die aardappelen echt zelf moet schillen met haar artrose vingers, want je vader doet dat veel te dik.
Ja mam, ik heb ook al beginnende artrose in mijn vingers (familiegebrek vroegtijdige artrose van handen) en ik weet hoe zeer dat doet, zeker als je vinger scheef zit. Maar je kunt ook accepteren dat papa ze dikker schilt. Wat doet dat ertoe nu jullie de 85 naderen? Die 4 aardappelen pp die hij moet schillen dat kan wel uit toch? Zeur niet zo!
Was net naar de boer in de polder gefietst en had ook voor mijn ouders piepers meegenomen en even gebracht.
Fuchsia67 schreef op 08-01-2026 om 12:54:
Ja, dit is een welkom topic! Speciaal hiervoor voor het eerst hier een alias aangemaakt.
Amarna; mijn moeder is afgelopen april naar een verpleeghuis verhuisd. Dus ik weet waar je tegenaan hikt. Is er financiële ruimte bij je moeder om hulp in te huren? Waarschijnlijk past lang niet alles in de kamer/appartement van het verpleeghuis. Er zijn verschillende opties: er zijn opkopers die langs komen en ophalen wat zij willen hebben. Regel mensen die voor je naar de kringloop rijden. Mijn moeder had heel veel oude spullen die niets waard waren en die niemand wilde hebben: we hebben een container gehuurd en voor het huis laten plaatsen en weer laten ophalen. Maar vooral: kijk of je hulptroepen kan verzamelen. Nog een voorbeeld: sommige dingen vond ik lastig om naar de kringloop te brengen, want ik had mijn moeder in gedachte. Het lag al klaar, maar het wegbrengen vond ik moeilijk. Voor mijn schoonzus was dit meer 'een taak', dus die heeft dat gedaan met veel minder emotie.
En over hoe het moet in de toekomst: probeer aan de ene kant vooruit te denken, maar aan de andere kant ook meer per dag te leven. Je weet niet hoe het leven loopt, sommige dingen lossen zich ook vanzelf op.
Zo denk ik ook over mijn moeder in het verpleeghuis; het ziekteverloop is grillig. Nu ook wel echt dementie erbij. Ik kan het niet oplossen, ik kan mijn steentje bijdragen. Hoe dan ook is het 't pad dat zij moet belopen en ik kan dat niet voor haar doen.
Ik heb destijds een bedrijf in de arm genomen.
Zij hielden de persoonlijke spullen apart, wat naar de kringloop kon brachten ze naar de kringloop en wat echt niet meer bruikbaar was ging naar de stort.
Bij elk twijfelgeval belden ze even of het ging bij de persoonlijke spullen.
Toen het leeg was hebben ze het schoongemaakt, gaatjes gedicht zoals de woningbouw voorschrijft.
Woningbouw was zo tevreden dat ze de contactgegevens wilden want ze krijgen de vraag vaker en nu konden ze een goed bedrijf doorgeven.
Doordat er uiteindelijk minder door hun gedaan moest worden omdat de nieuwe bewoner veel over nam werd de factuur ook ruim lager dan de offerte op hun initiatief.
Mocht mijn vader gaan verhuizen of hemelen dan bel ik ze weer.
Bedankt voor jullie steun en tips!
We gaan inderdaad een opkoper inschakelen die maar het uitzoeken wat behouden moet worden is al lastig. Moeder is niet de makkelijkste en houdt graag de regie over alles. Maar dat zien we dan wel weer.
We hebben een paar bevriende mannetjesputters die al hebben toegezegd te komen helpen!
Hier zelf chronisch ziek en werk fulltime en dan met periodes mantelzorg voor mijn vader.
Mijn redding is broer dat die ook zn taak ziet. Broer doet de fysieke dingen die mijn vader niet meer kan.
En ik help bij de uitzoek klussen op administratie gebied.
Nu met deze sneeuw zijn er gelukkig ook buren bij gesprongen om boodschappen voor mijn vader mee te nemen.
Maar soms wil mijn vader door elkaar schudden en roepen stop nu eens met eigenwijs zijn.