Het grote werk erger topic

MissHolmes schreef op 22-04-2026 om 08:41:

Ik wil even van mij afschrijven.
Ik werk in de thuiszorg als thuishulp (nog niet zo lang) en ik moet even mijn frustratie kwijt. Onverwachte situaties horen bij de zorg, ik weet het maar ik krijg gister ineens rond 21u een bericht van casemanager van een cliënt met dementie dat ze eergister opgenomen is in een zorginstelling. Aangezien ik goed contact heb met kinderen dacht ze dat ik al wel op de hoogte was, niet dus. Bel ik net met de planning, waren die gister ook al op de hoogte maar waren ze in de drukte vergeten mij in de lichten . Echt het is de zorg, ik begrijp het maar ik vind dit echt niet leuk... Ik kan nu niet eens afscheid nemen van mijn cliënt. Heb nu de neiging om een boze mail te sturen maar dat ga ik maar niet doen. (heb net aan de telefoon aangegeven dat ik het snap maar niet erg fijn vind zo)

Gelukkig heb ik na deze week 2 weken vakantie.

Afscheid nemen in de zorg is vaak niet mogelijk.  Ik ben nu ziek thuis maar soms kom je na een paar dagen vrij terug en zijn er opeens  2 bewoners weg. En dingen kunnen snel gaan. Zo had mijn schoonmoeder thuiszorg. En binnen één dag kon er opeens een spoedplek geregeld worden.  Thuiszorgmedewerker die veel kwam was blij dat ze nog even afscheid kon nemen want had dit ( uiteraard  ) niet aan zien komen. Maar  als je bijvoorbeeld maar 1 keer per week komt, ja dan is het jammer maar helaas.  Dat is helaas de zorg. Je zult er inderdaad aan moeten wennen . Maar snap dat je het niet leuk vind.

lientje69 schreef op 22-04-2026 om 09:00:

[..]

Afscheid nemen in de zorg is vaak niet mogelijk. Ik ben nu ziek thuis maar soms kom je na een paar dagen vrij terug en zijn er opeens 2 bewoners weg. En dingen kunnen snel gaan. Zo had mijn schoonmoeder thuiszorg. En binnen één dag kon er opeens een spoedplek geregeld worden. Thuiszorgmedewerker die veel kwam was blij dat ze nog even afscheid kon nemen want had dit ( uiteraard ) niet aan zien komen. Maar als je bijvoorbeeld maar 1 keer per week komt, ja dan is het jammer maar helaas. Dat is helaas de zorg. Je zult er inderdaad aan moeten wennen . Maar snap dat je het niet leuk vind.

Dank voor je uitleg! Ik doe dit werk nou ongeveer 1,5 jaar en ben dit nog niet gewend. Wel beetje lullig dat iedereen gisteren al op de hoogte was en ik het s'avonds pas hoorde...

Ik vind het overigens voor mn client wel beter..

DeOnbekende schreef op 22-04-2026 om 13:57:

[..]

Ik vind het lief dat je zo betrokken bent dat dat niet went. Het lijkt mij ook behoorlijk lastig! ♥️

Dank, lief 😊

DeOnbekende schreef op 22-04-2026 om 13:57:

[..]

Ik vind het lief dat je zo betrokken bent dat dat niet went. Het lijkt mij ook behoorlijk lastig! ♥️

Dat zeker . Betrokken medewerkers zijn goud waard hoor. Maar wat betreft afscheid nemen moet je hard zijn in de zorg. Mensen gaan meestal dood ( of naar verpleeghuis als je in thuiszorg werkt ) Wil niet zeggen dat je er niet verdrietig ofzo over mag zijn. Maar het is slikken en weer doorgaan. Want als  je je er teveel van aantrekt ga je er aan onderdoor . Nu maakt leeftijd en ervaring hierin ook nog een verschil. Ik kon dat soort dingen makkelijker van me af zetten dan bijvoorbeeld mijn 20 jarige collega. 

Eens met Lientje 

Nu moet ik zeggen met de jaren went het wel als je na je vakantie komt en een bewoner is weg.  

Weer 10 minuten van een cliënt afgehaald. Is de zoveelste al is steeds maar 10 minuten maar loopt toch op. Krijg voor die 10 minuten geen nieuwe cliënt.
Van deze cliënt is het al de 3e x dat er tijd af gaat. Vorig jaar was er gezegd we halen er een kwartier af maar dan hou je ze ook voor onbepaalde tijd.
Vorige week kwam er iemand van de gemeente langs gaat er toch weer tijd af.
En het is niet dat het beter gaat met mijn cliënten en dat ze nu meer zelf kunnen integendeel zelfs.

Neweve schreef op 22-04-2026 om 17:31:

[..]

Ow irritant. Mijn buurvrouw vertelde ook dat ze bij haar strenger waren geworden in wat de hulp mocht doen. Dus ramen lappen was alleen de binnenkant, wel het keukenblad maar niet de kastjes etc.

Ramen aan de buitenkant hebben wij nog nooit gemogen. 
maar vanuit kantoor willen ze nu een handboek maken wat we mogen doen en hoe we het precies mogen doen en hoe vaak. Op ons commentaar dat we met de cliënten bespreken hoe vaak ze iets gedaan willen hebben was het antwoord de cliënt bepaalt niet wat er gedaan moet worden dat bepaald de gemeente. 
Overigens zwem ik gewoon de ramen buiten als ik denk dat het veilig kan. 

lientje69 schreef op 22-04-2026 om 15:10:

[..]

Dat zeker . Betrokken medewerkers zijn goud waard hoor. Maar wat betreft afscheid nemen moet je hard zijn in de zorg. Mensen gaan meestal dood ( of naar verpleeghuis als je in thuiszorg werkt ) Wil niet zeggen dat je er niet verdrietig ofzo over mag zijn. Maar het is slikken en weer doorgaan. Want als je je er teveel van aantrekt ga je er aan onderdoor . Nu maakt leeftijd en ervaring hierin ook nog een verschil. Ik kon dat soort dingen makkelijker van me af zetten dan bijvoorbeeld mijn 20 jarige collega.

Klopt wel hoor, kijk ik werk nog niet zo lang in de thuiszorg en ik heb dit nog nooit gehad maar ik realiseer mij wel dat je gelijk hebt.  Mijn frustraties kwamen overigens ook vooral door de communicatie van kantoor, is nu na gebel en gemail ook wel weer over. Dank voor je wijze woorden, en ook voor je compliment trouwens.  Dat teveel  betrokken dat zit overigens bij mij wel goed, maar goed dat moet natuurlijk ook wel. Thnx anyway!

MissHolmes schreef op 22-04-2026 om 21:27:

[..]

Klopt wel hoor, kijk ik werk nog niet zo lang in de thuiszorg en ik heb dit nog nooit gehad maar ik realiseer mij wel dat je gelijk hebt. Mijn frustraties kwamen overigens ook vooral door de communicatie van kantoor, is nu na gebel en gemail ook wel weer over. Dank voor je wijze woorden, en ook voor je compliment trouwens. Dat teveel betrokken dat zit overigens bij mij wel goed, maar goed dat moet natuurlijk ook wel. Thnx anyway!

Spijtig genoeg zal dat zo blijven. Ik heb nog geen enkele organisatie gevonden waarbij de communicatie op orde is.  

Deze is wel grappig. Ik zit in een werkgroep met een collega die volgens mij al onze handboeken in detail heeft gelezen en het leuk vindt om ongevraagd zijn tijd te besteden aan het schrijven van uitvoerige handleidingen en beschrijvingen waar verder niemand op zit te wachten. Het doel van die handboeken is dat we daadwerkelijk bepaalde producten afleveren, maar de collega heeft moeite met het beantwoorden van praktische vragen. Hij weet wel alles over het creëren van voorwaarden, schetsen van kaders en het aangaan van constructieve dialogen. Als je dan vraagt: ‘Wat moeten we dan precies zeggen?’, kijkt hij je suffig aan.
Van de week begon hij weer een heel betoog en na zijn verhaal van een kwartier zei ik dat ik niet begreep wat hij nu net had gezegd. Dus heeft hij het bijna woordelijk herhaald. In de pauze van het overleg kwam hij zijn excuses aanbieden omdat hij misschien onduidelijk was geweest. Hij vergat soms dat veel mensen op een ander, meer praktisch niveau functioneren als hij, zei hij. Gelukkig ben ik nogal overtuigd van mijn eigen kunnen, anders zou je er nog onzeker van worden of je beledigd voelen.

MMcGonagall schreef op 24-04-2026 om 22:34:

Deze is wel grappig. Ik zit in een werkgroep met een collega die volgens mij al onze handboeken in detail heeft gelezen en het leuk vindt om ongevraagd zijn tijd te besteden aan het schrijven van uitvoerige handleidingen en beschrijvingen waar verder niemand op zit te wachten. Het doel van die handboeken is dat we daadwerkelijk bepaalde producten afleveren, maar de collega heeft moeite met het beantwoorden van praktische vragen. Hij weet wel alles over het creëren van voorwaarden, schetsen van kaders en het aangaan van constructieve dialogen. Als je dan vraagt: ‘Wat moeten we dan precies zeggen?’, kijkt hij je suffig aan.
Van de week begon hij weer een heel betoog en na zijn verhaal van een kwartier zei ik dat ik niet begreep wat hij nu net had gezegd. Dus heeft hij het bijna woordelijk herhaald. In de pauze van het overleg kwam hij zijn excuses aanbieden omdat hij misschien onduidelijk was geweest. Hij vergat soms dat veel mensen op een ander, meer praktisch niveau functioneren als hij, zei hij. Gelukkig ben ik nogal overtuigd van mijn eigen kunnen, anders zou je er nog onzeker van worden of je beledigd voelen.

Gelukkig nog enige zelfkennis 

Ik begin een hekel te krijgen aan mijn werk en vooral aan mijn collega's. 
Een andere baan zoeken heeft geen zin, daar kom je uiteindelijk hetzelfde tegen. Ik blijf dus maar.