Ik weet het niet meer
het gaat super slecht met mijn 15 jarige dochter.
Heeft een zeer laag zelfbeeld, vind zichzelf te dik, waardoor ze veel momenten heeft dat ze weinig/niet eet.
Heeft depressieve gevoelens, ziet “schaduwen” in huis, waardoor ze het eng vind alleen te zijn, te gaan slapen, snachts te gaan plassen. Wat er in resulteert dat ze vaak om 2 uur nog wakker is omdat ze afleiding zoekt beeldscherm.
Paniekaanvalle, stress van school, zelfverminking..
Ze ziet het leven niet meer zitten.
ze staat op de wachtlijst voor hulp, maar dit gaat zo traag. De jeugdgids die we eindelijk hebben ziet de spoed er wel van in en school, nadat ze vorige week op schoolreis in Tsjechie naar het ziekenhuis is geweest omdat het niet goed ging, ziet nu eindelijk de spoed er ook wel van in.
Maar ja, ondertussen hebben we nog steeds geen hulp en zitten wij als ouders met ons handen in het haar.Geen idee hoe we momenteel ons meisje kunnen helpen.
Wie heeft er tips, ervaringen, wil met mij mee praten? Ik heb zo de behoefte om mijn ei kwijt te kunnen.
wat een zware strijd moeten jullie toch voeren 
Sjonge toch, wat een strijd. Voor dochter en voor jullie. Zijn geen passende woorden voor te vinden. Heel veel sterkte.
Ach lieverds toch… wat vreselijk…
pfff Ciska, wat een heftig bericht. Gelukkig geeft dochter aan graag medicatie te willen, ik hoop heel hard dat de artsen daar snel op handelen.
Dikke knuffel!
Wat heftig Ciska. Ik hoop dat er iemand haar en jullie kan helpen en iets kan betekenen. Heel beangstigend lijkt me dit. Dikke knuffel, ik denk aan jullie.
Wat verschrikkelijk zwaar voor haar en voor jullie. Zo machteloos ook om te moeten zien hoe angstig ze is en dat je dan eigenlijk niets anders kunt doen dan bij haar zijn. Mijn hart huilt voor jullie.
Vandaag was erg zwaar, dochter had haar hoop gezet op haar wekelijkse gesprek mer de specialist verpleegkundige om extra medicatie te krijgen, maar helaas wil de psychiater dit niet. Reden voor ons is onbekend. Het CCE is er druk mee bezig om met psychiater rond de tafel te gaan en erachter te komen waarom er geen, tijdelijke, medicatie wordt gegeven.
Ik was/ben er zo boos en verdrietig om dat het lijkt alsof ook deze psychiater niet weet hoe of wat.
Dochter kwam, logisch, super boos terug. Veel eruit geschopt tegen schopkussen. Toen het een beetje gezakt was kreeg ze hele erge buikpijn. Aangezien de magneten van vorige week er nog niet uit zijn werd dit een bezoekje eerste hulp om uit te sluiten dat die niet de oorzaak van de buikpijn waren, ze zitten er nog en daarbij vooral heel veel ontlasting, die moet er eerst uit met zakjes, hopelijk zakt dan ook de buikpijn.
Waren pas om 19 uur thuis en toen moest er nog gegeten worden.
En daarna waren de schimmen weer alom aanwezig. Vannacht weer een nacht bij dochter slapen en morgen maar weer een nieuwe dag..
al jullie berichtjes doen mij wel goed, dank je wel.
Ik leef met jou mee lieve Ciska en ik snap echt niet dat er geen echte hulp voor jullie is.
Wat ontzettend heftig nog steeds Ciska! Ik zou jullie allemaal zo graag wat rust en ontspanning gunnen… Ik zou met liefde de last voor een dagje van je overnemen, maar zo werkt het natuurlijk niet. Ik stuur in ieder geval heel veel positieve energie jullie kant op. Dikke knuffel
Ik zit nog even terug te kijken. Je eerste bericht is van augustus ‘22. Onvoorstelbaar…
Sterkte
Ja onvoorstelbaar dat Ciska (en familie) en dochter nog steeds dagelijks door deze hel moeten 😫
Wat verschrikkelijk hoe het nu gaat.
Ik bid voor jullie.🙏🏻
Ik vind het zo erg voor jullie. Heel veel sterkte en ik hoop toch dat er nog iets mogelijk is met medicatie.