Ik weet het niet meer

Mijn ervaring is ook dat complexe kinderen geen goede hulp krijgen en dat je als ouders wel door moet . 
En ook al laat je de regie of verantwoordelijkheid bij kind … het zit in je hoofd in je lijf …en je staat altijd aan .

'Als je geluk hebt wordt er dan serieus gezocht naar een geschikte plek.' Dat bedoel ik.
In Nederland hebben we veel psychiaters, maar als de achterwacht van een GGZ-instelling niet geregeld is, dan zijn het vrijgevestigden die de krenten uit de pap halen en relatief lichte onwelgevalligheden uitgebreid behandelen. IK zoek naar een verklaring, want ik vind het hemelschreiend, dat juist de mensen die het het hardst nodig hebben geen hulp krijgen. 

" IK zoek naar een verklaring, want ik vind het hemelschreiend, dat juist de mensen die het het hardst nodig hebben geen hulp krijgen."

Ik denk dat risicomijding een rol speelt.  Bij zeer ernstige problematiek is er een reëel risico dat het fout afloopt: de patiënt doet zichzelf of een ander wat aan. En dan wordt er direct naar de hulpverlening gekeken: hoe kan het toch dat het verkeerd is gegaan, die hulpverlener moet het wel fout gedaan hebben! En zeker als de situatie heel complex is, is er vast wel iets dat een keer niet helemaal goed gegaan is, en met een beetje pech duikt iedereen daar dan op en heb je een gegrondverklaarde tuchtklacht aan je broek. Kortom: je doet zwaar werk, garantie op succes is er niet, waardering van patiënt en netwerk is ook niet gegarandeerd, en als het resultaat tegenvalt ben jij de kop van jut. En als daar tegenover nou status en een koninklijk salaris stonden, zou dat de pil misschien nog wat vergulden, maar dat is ook niet het geval.

Overigens: voor wie toegang heeft tot de artikelen van Trouw: een heel interessant stuk van een aantal maanden terug. https://www.trouw.nl/tijdgeest/in-dit-huis-worden-suicidale-jongeren-zo-min-mogelijk-behandeld-ze-hebben-vertrouwen-nodig~b3a5afb3/

Ik moest meteen aan dit draadje denken toen ik dat las

Ik leef met jullie mee Ciska. Het is ook loeizwaar. De keuze die jullie vorig jaar hebben gemaakt, dat was geen echte keuze. Er was simpelweg geen andere realistische optie. 
Voor kinderen in deze situatie waar de ouders het écht niet meer trekken, die komen ongetwijfeld ergens terecht, maar waarschijnlijk ook niet op een écht passende plek. Want die plekken zijn er simpelweg niet. Of veel te weinig. De omstandigheden die kinderen zoals jullie dochter nodig hebben zijn ook zó specifiek, dat is bijna niet vorm te geven. 

Ik snap dat een psychiater niet staat te springen om de verantwoording te nemen voor deze mensen. Misschien moeten we als samenleving ook niet mensen hoofdelijk aansprakelijk houden voor alles wat er mis kan gaan en gaat. Het idee dat er altijd naar iemand gewezen moet kunnen worden. Mensen zoals je dochter zijn ziek. Dat loopt helaas niet altijd goed af, maar bij een arts voor lichamelijke klachten kun je ze ook niet verantwoordelijk houden als een behandeling niet aanslaat of iemand alsnog aan complicaties overlijdt. Bij grove fouten wel, niet bij domme pech.

Heel veel sterkte voor jullie, en blijf ook vooral goed voor jezelf zorgen. 

Temet schreef op 20-05-2026 om 10:53:

" IK zoek naar een verklaring, want ik vind het hemelschreiend, dat juist de mensen die het het hardst nodig hebben geen hulp krijgen."

Ik denk dat risicomijding een rol speelt. Bij zeer ernstige problematiek is er een reëel risico dat het fout afloopt: de patiënt doet zichzelf of een ander wat aan. En dan wordt er direct naar de hulpverlening gekeken: hoe kan het toch dat het verkeerd is gegaan, die hulpverlener moet het wel fout gedaan hebben! En zeker als de situatie heel complex is, is er vast wel iets dat een keer niet helemaal goed gegaan is, en met een beetje pech duikt iedereen daar dan op en heb je een gegrondverklaarde tuchtklacht aan je broek. Kortom: je doet zwaar werk, garantie op succes is er niet, waardering van patiënt en netwerk is ook niet gegarandeerd, en als het resultaat tegenvalt ben jij de kop van jut. En als daar tegenover nou status en een koninklijk salaris stonden, zou dat de pil misschien nog wat vergulden, maar dat is ook niet het geval.

Met een gegrondverklaarde tuchtklacht moet je wel iets, wat dan zou er iets zijn dat de beroepsgroep kan verbeteren. Een suicidaal meisje alleen een winkel in laten gaan met geld en dan verbaasd zijn dat ze middelen gekocht heeft om suicide te plegen, zoals bij de dochter van Ciska, dat is een onderzoek waard en een aanklacht: de begeleider had alerter moeten zijn en mee naar binnen moeten gaan. Maar dat er desondanks toch mensen zijn die, ondanks alles wat je doet, een geslaagde poging doen is dieptreurig maar niet geheel onvermijdbaar. 

Mogelijk kan een dergelijke verklaring gemaakt worden als iemand onder behandeling komt te staan. Nu is er zelfs geen psychiater voor de dochter van Ciska die toezicht houdt op de medicatie! 

Temet schreef op 20-05-2026 om 10:57:

Overigens: voor wie toegang heeft tot de artikelen van Trouw: een heel interessant stuk van een aantal maanden terug. https://www.trouw.nl/tijdgeest/in-dit-huis-worden-suicidale-jongeren-zo-min-mogelijk-behandeld-ze-hebben-vertrouwen-nodig~b3a5afb3/

Ik moest meteen aan dit draadje denken toen ik dat las

Ik had hetzelfde Temet. Ik weet niet of het een optie is voor Ciska's dochter, maar het klonk in elk geval als een plek die aansluit bij de situatie.