Het moeilijkste gesprek uit mijn leven…
… zal ik binnenkort moeten gaan voeren.
Ik ben al heel lang samen (+/- 15 jaar) met mijn vriend, we hebben samen een kind en het leuk voor elkaar. Wonen in een fijn huis, in een wijk waar we allebei niet uit willen. Doen beiden werk wat we leuk vinden. Hebben het prima samen, natuurlijk af en toe irritaties (die soms te hoog oplopen omdat we er eerst beiden niks over zeggen tot de bom ‘ontploft’), maar zodra dit uitgepraat is is het weer goed. We kunnen enorm hard met elkaar lachen, en elkaar steunen in moeilijke periodes. Ik was erg jong toen we een relatie kregen, als ik nu terug kijk te jong (ik ben halverwege de 30).
Zo’n 2 jaar geleden zijn we in relatietherapie gegaan omdat we veel ruzie en spanningen thuis hadden. Ik heb toen aangegeven dat ik twijfelde over de relatie, ik had een – is dit het – gevoel. Vriend schrok daar van, want hij heeft deze twijfel door de eerdere jaren heen wel eens gehad maar was er juist op dat moment echt van overtuigd dat ik de vrouw in zijn leven ben. Met therapie hebben we anders leren communiceren en zijn we tot de conclusie gekomen samen verder te willen.
Maar nu… vorig jaar hebben we weer een pittige periode gehad. Ik stond op het punt om weg te gaan, maar toen kreeg hij een ongeluk waardoor hij enkele maanden uit de running is geweest. Ik kon niet weg. De tijd dat hij uit de running was ging het eigenlijk best goed, het was voor mij duidelijk dat alles qua huishouden en kind op mijn schouders terecht kwam, en hij deed erg zijn best om positief in de situatie te blijven staan. We kabbelden voort.
De laatste tijd ben ik weer veel aan het piekeren en slaap ik slecht hierdoor. Ben ik nog gelukkig in deze relatie? Wil ik zo nog 20 jaar verder? Op beide vragen is het antwoord overduidelijk nee. Ik voel me eenzaam in de relatie. Zie hem als een vriend, niet meer als mijn partner. De aantrekkingskracht is weg voor mij. Als we uit elkaar zijn zal ik op zoek moeten naar een ander huis, niet makkelijk in deze tijd. Ik sta ingeschreven bij een woningbouwvereniging, en heb de laatste weken wat gereageerd op huizen. Het biedt niet veel perspectief als je ziet dat je op plek 100+ terecht komt na een reactie op een huis. Particulier huren is op dit moment geen optie i.v.m. salaris. Ik zal ander werk moeten vinden voor meer dagen als ik nu werk, helaas is uren ophogen bij mijn huidige werkgever geen optie.
Vriend merkt ook dat ik me afsluit en vroeg gisteravond wat er aan de hand is. Helaas zat hij al aardig in emotie waardoor er naar mijn idee een rustig gesprek niet mogelijk was. Ik heb aangegeven dat ik veel aan mijn hoofd heb en aan over bepaalde zaken aan het nadenken ben. Hij gaf aan dat hij graag wil dat ik praat met hem en er samen uit willen komen. Heel lief, maar er samen uitkomen wil ik niet!
Binnenkort zal ik dus het moeilijkste gesprek van mijn leven moeten gaan voeren. Ik weet dat ik hem heel veel pijn ga doen, en dat breekt me. Wat doe ik onze zoon aan? Hij zal ook moeten wennen aan ons niet meer samen te zien en uiteindelijk in twee huizen te wonen. Maar moet ik dan voor zoon bij vriend blijven en zelf ongelukkiger worden?
Sorry voor het enorm lange verhaal, ik vind het zo lastig. Wilde even mijn ei kwijt.
Voor mensen het vragen: nee, er is absoluut niemand anders in het spel waardoor ik nu niet meer wil, laten we dat voorop stellen.
MMcGonagall schreef op 06-01-2026 om 22:49:
Mij valt vaak op dat met name getrouwde mensen alleen wonen als een soort ideale situatie zien. Nu woon ik zelf al 24 jaar alleen (met kinderen) en ik ben het eigenlijk wel met ze eens
Het is gewoon ontzettend lekker als je niet nog een extra volwassene in je huis hebt voor wie je moet zorgen, en daar draait het voor het gros van de vrouwen toch op uit.
Na 24 jaar ga ik toch die stap naar samenwonen weer wagen, maar ik focus me vooral op de voordelen die dat gaat brengen. Straks worden kapotte dingen in huis gerepareerd voor ik door heb dat ze stuk zijn en hoef ik nooit meer administratieve dingen te regelen. Hopelijk krijg ik hem dan ook aan zijn verstand gepeuterd dat soep met een broodje ook een echte avondmaaltijd is
Hebben jullie dat afgesproken?
Mijn man doet dat allemaal niet, hoor. Ik mag blij zijn als hij het toilet enigszins netjes achterlaat na gebruik.
Peaches schreef op 07-01-2026 om 10:39:
[..]
Hebben jullie dat afgesproken?
Mijn man doet dat allemaal niet, hoor. Ik mag blij zijn als hij het toilet enigszins netjes achterlaat na gebruik.
Jouw man lijkt mij een hele hoop werk
Peaches schreef op 07-01-2026 om 10:39:
[..]
Hebben jullie dat afgesproken?
Mijn man doet dat allemaal niet, hoor. Ik mag blij zijn als hij het toilet enigszins netjes achterlaat na gebruik.
Echt? Is hij 4?
Peaches schreef op 07-01-2026 om 10:39:
[..]
Hebben jullie dat afgesproken?
Mijn man doet dat allemaal niet, hoor. Ik mag blij zijn als hij het toilet enigszins netjes achterlaat na gebruik.
Wat???
MMcGonagall schreef op 06-01-2026 om 22:49:
Mij valt vaak op dat met name getrouwde mensen alleen wonen als een soort ideale situatie zien. Nu woon ik zelf al 24 jaar alleen (met kinderen) en ik ben het eigenlijk wel met ze eens
Na 24 jaar ga ik toch die stap naar samenwonen weer wagen, maar ik focus me vooral op de voordelen die dat gaat brengen. Straks worden kapotte dingen in huis gerepareerd voor ik door heb dat ze stuk zijn en hoef ik nooit meer administratieve dingen te regelen. Hopelijk krijg ik hem dan ook aan zijn verstand gepeuterd dat soep met een broodje ook een echte avondmaaltijd is
Ideaal niet. Maar niets is ideaal. Ik hou van mijn man dus ik kan heel veel van hem hebben. De voordelen wegen op tegen de nadelen. 
Al moet ik er wel bij zeggen dat ik nooit alleen heb gewoond. Kan mij zo voorstellen dat het dan erg wennen is om weer samen een huis te delen.
Alice12 schreef op 07-01-2026 om 11:45:
[..]
Echt? Is hij 4?
Haha, doet me herinneren aan 'n vraag na mijn scheiding; Is het niet moeilijk om alles alleen te moeten doen? Ik, nee het is een stuk rustiger in huis, 'n kind minder scheelt meer dan ik dacht 
Grindelwald schreef op 07-01-2026 om 11:52:
[..]
Ideaal niet. Maar niets is ideaal. Ik hou van mijn man dus ik kan heel veel van hem hebben. De voordelen wegen op tegen de nadelen.
Al moet ik er wel bij zeggen dat ik nooit alleen heb gewoond. Kan mij zo voorstellen dat het dan erg wennen is om weer samen een huis te delen.
Woon al 30 jaar zonder partner, 12 jaar geleden ging het "laatste" kind het huis uit. Ik kan me goed voorstellen hoe het is om weer een huis te delen, dat is ook de reden dat ik er niet meer aan begonnen ben. Latten vond ik prima, maar geen samenwonen voor mij.
Yumi schreef op 07-01-2026 om 11:53:
[..]
Haha, doet me herinneren aan 'n vraag na mijn scheiding; Is het niet moeilijk om alles alleen te moeten doen? Ik, nee het is een stuk rustiger in huis, 'n kind minder scheelt meer dan ik dacht
Maar hoe kunnen mannen zulke kinderen zijn? Is dat omdat hun vrouw alles wel regelt? Of opvoeding? In beiden gevallen zullen vrouwen aan de bak moeten.
Ik heb nog nooit alleen gewoond in een huis, altijd met familie, met mijn eigen gezin, met mijn kinderen. Na de scheiding wilde ik nooit meer samenwonen. Ik heb een bepaalde smaak qua inrichting en een maatstaf voor opgeruimd en reinheid. Die kwam niet overeen met mijn ex. Maarrrrr toen verscheen onverwacht een nieuwe liefde en dat bleek een hele fijne huisgenoot te zijn. Ik weet nog dat er ineens melk in de koelkast was verschenen op de lege plaats, het soort dat ik altijd koop ook nog eens. En dat vriendlief mijn verbazing daarover maar raar vond want hij had immers 8 jaar voor zichzelf gezorgd. Ik wist niet dat zulke mannen bestonden. Die dan vragen hoe ik mijn was gevouwen wil hebben als ik zeg dat ik het zelf wil doen wegens speciale voorkeuren. En dat vervolgens voortaan doen! Heel banaal, maar ik voel me altijd heel geliefd als ik de gevouwen was zie liggen. Als het bed is opgemaakt. Als hij de keuken meteen grondig boent als ik een migraineaanval heb en misselijk wordt van achtergebleven kookluchtjes. Enzovoort. Anders was ik mooi blijven latten hoor.
Alice12 schreef op 07-01-2026 om 12:52:
[..]
Maar hoe kunnen mannen zulke kinderen zijn? Is dat omdat hun vrouw alles wel regelt? Of opvoeding? In beiden gevallen zullen vrouwen aan de bak moeten.
O ik dacht dat die man aan de bak moest.
ToetieToover schreef op 07-01-2026 om 12:53:
[..]
O ik dacht dat die man aan de bak moest.
Nou, als het aan de opvoeding ligt is het misschien een idee dat moeders hun zoon wat steviger voorbereiden in de opvoeding.
Alice12 schreef op 07-01-2026 om 12:54:
[..]
Nou, als het aan de opvoeding ligt is het misschien een idee dat moeders hun zoon wat steviger voorbereiden in de opvoeding.
Ja, de vaders hoeven geen goed voorbeeld te geven?
Alice12 schreef op 07-01-2026 om 12:54:
[..]
Nou, als het aan de opvoeding ligt is het misschien een idee dat moeders hun zoon wat steviger voorbereiden in de opvoeding.
Hahaha nou dat misschien juist niet hè.
Alice12 schreef op 07-01-2026 om 12:52:
[..]
Maar hoe kunnen mannen zulke kinderen zijn? Is dat omdat hun vrouw alles wel regelt? Of opvoeding? In beiden gevallen zullen vrouwen aan de bak moeten.
Ik weet het ook niet. Hij heeft wel autisme, maar dat vind ik geen excuus.
Hij heeft ook alleen gewoond en toen deed hij niet veel meer dan hij nu doet. Ik was te naïef om de rode vlaggen te zien wapperen, zullen we maar zeggen.
ToetieToover schreef op 07-01-2026 om 12:57:
[..]
Ja, de vaders hoeven geen goed voorbeeld te geven?
Ja hoor, de vaders ook.